Never Let Me Go

Fijn dat u aan deze pagina bent begonnen, beste lezer, maar mogen wij u met aandrang verzoeken om nú te stoppen met lezen? Immers: hoe onbevlekter u 'Never Let Me Go' binnenglijdt, hoe dieper deze mooie prent van Mark Romanek
('One Hour Photo') u zal beroeren.

Zelf stapten wij – zoals wel vaker - de persvisie binnen zonder ook maar een speld van de plot te kennen, maar die onwetendheid bleek - zoals eveneens wel vaker - achteraf gezien een grote zegen.

De openingsbeelden (laatste kans om deze recensie te verlaten!) voeren je mee naar de jaren zeventig, naar een kostschool op het bucolische Engelse platteland, waar de leerlingen ontsluimeren in statige slaapzalen, ritueel hun uniformen aantrekken, en balspelletjes spelen onder de vlierbomen.

Dit wordt zo'n typische Britse epoquefilm, denk je dan – ware het niet dat sommige dingen toch een beetje vreemd aanvoelen. Waarom mogen de leerlingen het hek niet over? Waarom zien we hun ouders nooit? Wat betekent al dat gefluister over Originelen en Kanshebbers, wie is die mysterieuze Madame die elk seizoen even binnenspringt, en waarom heeft ze zoveel belangstelling voor de tekeningen en boetseerwerkjes van de kinderen?

De grote kracht van 'Never Let Me Go' is dat je de antwoorden (net zoals in de gelijknamige roman van Kazuo Ishiguro
) slechts druppelsgewijs – en dus niet in één grote twist - krijgt toegediend. En geloof ons nu maar: elke druppel voelt aan als een stortbad van zwavelzuur.

Voor het overige alleen nog dit: sommige critici hebben het tempo van 'Never Let Me Go' gebrandmerkt als 'te lijzig' en de personages als 'te passief'. De lijdzaamheid van de drie hoofdfiguren werkt inderdaad lichtjes bevreemdend: waarom komen Cathy (Carey Mulligan
), Ruth (Keira Knightley
) en Tommy (Andrew Garfield
) niet in opstand? Waarom grijpen ze, zoals de helden in een Hollywoodfilm, niet naar de bazooka's en de granaatwerpers?

Maar dat is het 'm nu net: we zitten hier niet in een kletterend Michael Bay
-vehikel, maar in een van melancholie doordrongen, oogverblindend mooi gefotografeerde, haast lyrische mijmering over vergankelijkheid en verlies. Het drietal mag heel even proeven van de volle glorie van de liefde, maar eigenlijk ligt hun lot in andere handen. Geldt dat niet voor ons allen?

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234