New Order (AB)

New Order had een vrachtlading materiaal meegebracht om zalen veel groter dan de Ancienne Belgique mee in te pakken. Er hoorde ook een videowall bij. Eén waarop aan het begin van het concert beelden van Berlijnse krakers en punkers uit 1979 opdoken. Aan het eind floepten zelfs iconische foto's aan van Ian Curtis, de Joy Division-zanger die zich in 1980 aan zijn droogrek heeft opgehangen. Het was zo'n droogrek dat je omhoog kan trekken, en dat erg handig is in kleine huisjes. Maar het New Order-concert was meer dan een trip down memory lane.

Een natuurdocumentaire lijkt te beginnen. Bernard Sumner slaat eventjes de gitaar aan, en de halve back catalogue van New Order én Joy Division passeert in een flits de revue. Maar het is de gloednieuwe dansdreun 'Singularity' die mag aftrappen.

Komt uit de goeie, nieuwe plaat 'Music Complete'. New Order heeft in die song veel geleerd van The Chemical Brothers, die op hun beurt natuurlijk nog meer van New Order moeten hebben opgestoken. Komt vooral hierop neer: hoe vermenigvuldig je een goeie popmelodie met een floorfiller, en hoe zorg je ervoor dat niemand de negenproef nodig heeft om te weten dat de uitkomst klopt. Opdracht geslaagd.

Waarna de groep meteen voor de aller-allereerste single 'Ceremony' gaat: de fonkelbas van Tom Chapman (die sinds 2007 Peter Hook vervangt) is vintage New Order en eighties-intact. Bernard Sumners jeuk- en kriebelgitaar doet het ook nog. Stephen Morris, die zich kennelijk goed amuseert met de veel kanten op hinkende ritmes, en Gillian Gilbert - na al die decennia nog steeds een bijeengeharkte hoop schuchterheid - moeten zich nu de allereerste post-Joy Division-concerten herinneren. Phil Cunningham, bijna overal de tweede gitarist, zal naar ons gevoel straks een paar keer onnodig de gaten vullen, maar niet hier.

Wij hebben het doorgaans niet voor mensen die de afwezigheid van bassist Peter Hook aangrijpen om op Internet boodschappen achter te laten stijl 'No Hooky, no New Order', maar ter hoogte van het ook voorin zittende 'Crystal' willen we hen eventjes gelijk geven. Hier wordt trouwens niet alleen de wijdbeens met de gitaar tot onder de knieën gaande bassist gemist, maar ook de rave-intro en de zwarte vrouwenstem. Maar weten wij veel dat dit de enige tegenvaller van de avond gaat worden.

'Age of Consent' wordt bijvoorbeeld keurig deze tijd in geslingerd. '586' was het beu om een spiegel van vroeger naar een spiegel van nu te zien kijken en heeft dan maar tegen zichzelf gezegd: gewoon de te lange intro eruit, en let's get on with it.

Het nieuwe 'Restless' begint als een rave-anthem van 808 State; een geweldige bas die invalt en een wonderlijke popmelodie doen de rest. De geluidsjunk in ons vraagt zich wel af waarom we hier naar de videoclip van 'Restless' moeten staan kijken, maar anderzijds: Youtube thuis is natuurlijk lang niet hetzelfde als op rij twintig van de parterre van de AB, een zaal die blijft winnen in de Spiegeltje-spiegeltje-aan-de-wand-vraag 'Waar staat de mooiste geluidsinstallatie van het land?'

Bij 'Lonesome Tonight' zijn we ondertussen aanbeland, een liedje dat we totnogtoe ten onrechte hadden overgeslagen. Bij 'Your Silent Face' ook, een dromerige synth-sleper die we vandaag richting iets dansanters horen evolueren, en waarin Sumner zijn melodica bovenhaalt. Bij 'Tutti Frutti' ook: op plaat naar onze smaak te veel een zoet frambozenbiertje, en de zangpartij van La Roux (die een goeie 'waitress in a cocktail bar' neerzet) is uiteraard virtueel.

'People on the Highline' is nog meer Chic-erige Good Times Had, en is gewoon goéd. 'Bizarre Love Triangle' is serieus herwerkt richting de dansvloer van vandaag. In 'Waiting for the Sirens' Call' zingt een goedgeluimde Bernard Sumner vanavond 'Gotta catch the midnight train / First to Brussels then to Spain', terwijl de tussenstop in de plaatversie Parijs is.

Tijdens 'Plastic', waarin Sumners microfoon een minuut lang niks doet, is het moeilijk om niet aan The Chemical Brothers te denken. Het is ook hier dat ons iets begint te dagen: de zaal zit in die mate vol dat je waarschijnlijk een grote schoenlepel nodig had om je er nog bij te wringen als je te laat was. Wij vermoeden dat een beetje meer plaats een spectaculairder dansfeest had opgeleverd, en dat vermoeden wordt bevestigd tijdens de indrukwekkende, en al zeer vroeg ingezette eindsprint.

Eerst 'Blue Monday', waarin Chapman nog eens bewijst dat hij een uitstekende bassist is, en Sumner aan het eind als vanouds bij Gilbert aan de toetsen kruipt. Daarna 'The Perfect Kiss' (waarin Morris tot onze vreugde de kwakende kikker die we van de plaat kennen niet is vergeten), een fantastisch 'True Faith' en afsluiter 'Temptation'.

Net als de lang-kort-kort-kort-lang van de oe-oe-oe-oe-oe's uit dat lied op een voetbalsupporterskoor beginnen te lijken, en zelfs aanhouden als bisnummerverzoek, kiest New Order in de encores voor 'Atmosphere', een somber Joy Division-tussendoortje dat ooit op een dikke 1500 exemplaren werd geperst, en dat de meest syntherige song is die de groep ooit opnam.

Het moet geen sinecure zijn om de Schemerlandsfeer en de rinkelbellen van producer Martin Hannett vandaag naar een podium te vertalen, maar het lukt niet onaardig. Sumner - die de bariton van Ian Curtis zelfs niet moet proberen te benaderen - zingt het lied hoog en netjes. Hij weet dat hij zich in een zone bevindt waar hij alleen in de schaduw kan gaan staan van de wonden van de Jonge Marmeren Gigant, wiens meterhoge portretten ondertussen worden meegedragen in de zwartwit-video van Anton Corbijn.

Wij moeten overal - in tekst, muziek en beeld, dus - aan een Echternach-processie denken. De echte afsluiter heet in de AB 'Love Will Tear Us Apart'. In theorie zouden wij deze te volle versie een brug te ver moeten vinden (en de 'Joy Divsion Forever'-slogan die voorbijflitst aan de bombastische kant), maar deeper down zijn we gewoon blij dat deze mijlpaal als stadionrocker uit de mist komt. Voilà! Nu mag 'Music Complete' weer opstaan, terwijl we de weekendwas ophangen.


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234