null Beeld

Nic Pizzolatto - Galveston

‘The world needs bad men. We keep the other bad men from the door.’ Voor een HBO-reeks die is opgebouwd rond razend spannende cliffhangers, laat het eerste seizoen van ‘True Detective’ zich opvallend goed een tweede (en derde) keer bekijken. Dat heeft veel, zoniet alles, met de stream of consciousness van ex-flik Rust Cohle te maken, een niet te stelpen vloed van afwisselend poëtische en van de pot gerukte, maar aldoor aardedonkere non sequiturs.

Frederick Vandromme

Nog één: ‘Death created time to grow the things that it would kill.’ Allemaal uit de koker van Nic Pizzolatto, bedenker en scenarist van de reeks. Vóór zijn televisiejob werkte hij aan de DePauw University in Indiana, en rond die tijd schreef hij ook ‘Galveston’, zijn debuutroman. Net na de publicatie in 2010 waren de kritieken goed, en Frankrijk bekroonde hem zelfs met de Prix du Premier Roman Étranger. Klein gebrek: het boek vond geen lezers en verdween van de schappen – tot ‘True Detective’ de mist deed optrekken. Wat volgde: hernieuwde aandacht voor de roman in Amerika, en een Nederlandse vertaling: ‘Galveston’ (Uitgeverij Q).

Drijvende kracht in het boek is Roy Cady, hired muscle op de loonlijst van de maffia, verslenste alcoholicus, van het stilzwijgende type dat zo lijkt weggelopen uit Springsteens ‘Nebraska’. Voor de ondertussen geplande verfilming van ‘Galveston’ werd Matthias Schoenaerts aangezocht voor de rol van Cady, maar voor ons zal hij er altijd uitzien als een lelijkere versie van Snake Plissken. (Tussen haken: men vermoedt dat zijn naam een knipoog is naar Max Cady, de creep uit John D. MacDonalds ‘Cape Fear’.) U leert Cady kennen op zijn allerslechtste dag: hij krijgt te horen dat hij terminale longkanker heeft én wordt ei zo na vermoord op vraag van zijn eigen baas. Hij kiest dan maar voor de wide open road richting Texas, en neemt – tegen zijn instincten in – ook het piepjonge hoertje Rocky mee, en haar nog jongere zus. Daarna begint het pas.

‘Galveston’ deelt zijn donkere sfeer met ‘True Detective’: de geur van morele én fysieke verrotting snijdt je voortdurend door de neus, er is geen vrouwelijk personage met meer dan drie woorden tekst of ze is getekend door jaren van mishandeling, en de figurantencast bestaat uit crystal meth-zombies en gedesillusioneerde rednecks. Nog meer overeenkomsten: de weigering om met vaste hand de lijn tussen goed en kwaad te trekken. En ook hier speelt het verhaal zich af in de Deep South, de pruttelende onderbuik van ’Murica. In die achtertuin van Pizzolatto – zelf geboren in het schuim van New Orleans, Louisiana – lijken er in het opstuivende zand altijd wel mysterieuze patronen te lezen.

Maar ‘Galveston’ is een pak meer dan de voorstudie van wat zou komen. Zelfs meer dan ‘zomaar’ een suspensevolle thriller. Pizzolatto weet zijn personages in een paar trekken verbluffend goed neer te zetten, en vertoont daarbij veel empathie voor alle lowlifes, ontaarden, has-beens en never-beens die door zijn plot wandelen. Een harteloze klootzak is ook maar zo geworden door een laag zelfbeeld: Pizzolatto begrijpt dat, en door hem wij ook. Het bezorgt zijn roman diepte, authenticiteit en meer reliëf dan de doorsnee detective noir. ‘Galveston’ mag de voeten van James Ellroys ‘Black Dahlia’ kussen, en is dus per definitie een uitstekende roman.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234