Nick Cave - Skeleton Tree

Op alle vlakken hors catégorie. Nick Cave geeft, nadat hij een zoon verloor, op ‘Skeleton Tree’ een onvrijwillige masterclass in rouwverwerking.

Hoe quoteer je een rouwproces? Hoe potsierlijk is het om sterren toe te kennen aan een hoogstpersoonlijke ode aan een overleden kind, aan een rauwe vorm van zelftherapie? Iemand schreef op Facebook dat Nick Cave nóóit waarachtig is: het is altijd Cave die Cave speelt. Als dat klopt, kunnen we op zijn minst punten geven voor zijn acteertalent.

De vorige week al vrijgegeven single ‘Jesus Alone’ staat op ‘Skeleton Tree’ vooraan. Een desolate sleper, een verlaten landschap, met aan de horizon een paar jankende hyena’s. Saskia De Coster zei: ‘Waar verdriet niet meer komen kan, daar begint deze song.’ Eindigen doen we op de grond – en wat volgt, lijkt zelden op terug rechtstaan. Het prachtige ‘Rings of Saturn’ is meer parlando, omringd door echo’s van onduidelijke oorsprong. In het hart van de plaat: het verstilde ‘Magneto’. Ik weet nog niet of het hier de allerbeste song is, maar het is veruit de pakkendste. Omdat je de stem van Cave om de andere strofe hoort breken. Omdat Cave zich toch sterk probeert te houden: door zijn eigen lillende emoties droog-ironisch te counteren met het zinnetje ‘One more time with feeling’ – en er bij de herhaling effectief nóg meer gevoel in te leggen.

The Bad Seeds kenden we als rasmuzikanten, maar ook als dealers in furie en manie. Soms ingetogen, maar steeds borrelend onder het oppervlak. In vergelijking met wat voorafging is de zelfbeheersing van ‘Skeleton Tree’ een Olympische prestatie. Altijd karig, nooit op de voorgrond, wel altijd to the point.

Hoe groot de emoties op ‘Skeleton Tree’ ook zijn, vooral de kleine verhalen snijden de adem af. Het beeld van een vader die de schoenveters van zijn zoontje dichtknoopt in ‘Girl in Amber’, bijvoorbeeld. Het zinnetje ‘You believe in God / But you get no special dispensation for this belief now’ in ‘Jesus Alone’. De scène die in ‘I Need You’ wordt opgeroepen: de vrouw van Cave, die in de supermarkt met een leeg karretje rondrijdt, omdat ze geen idee heeft wat ze erin moet leggen.

‘Distant Sky’ is een etherische, plechtige, kerkelijke song, een duet met de Deense sopraan Else Torp, en een rouwlied dat na beluistering nog minutenlang op de binnenkant van je oorschelp krast. Woede op de wereld, op het leven en op de onrechtvaardigheid: je hoort het nauwelijks. Dik gesmeerde pathos: evenmin. Bloemen noch kransen, bitte, Cave hengelt niet naar uw medelijden.

Muzikaal kan ‘Skeleton Tree’ met enige verbeelding gesitueerd worden tussen ‘The Weeping Song’ (1990) en het integrale ‘Push the Sky Away’ (2013), maar dan in een tint zwart die alle licht absorbeert. En ‘Into My Arms’ is een polonaise in vergelijking met ‘I Need You’ (‘Nothing really matters / When the one you love is gone’). Maar geen enkele vergelijking houdt blijvend steek; ‘Skeleton Tree’ is op alle vlakken hors catégorie; qua stijl, qua doorleefde emoties, maar ook qua kwaliteit. Iemand schreef nu al dat het van een wraakroepende ironie is dat Nick Cave & the Bad Seeds na vijftien geweldige en gevarieerde platen wellicht het allerlangst om deze zestiende herinnerd zullen worden. Ik vrees dat dat klopt.

‘Skeleton Tree’ is wat de Ierse dichter W.B. Yeats A terrible beauty’ noemde, maar de vreselijke schoonheid duurt niet lang. Met acht songs in 39 minuten is het nipt de beknopste van alle Bad Seeds-platen, maar meer dan lang genoeg. Songs als ‘Jesus Alone’, ‘Magneto’, ‘Distant Sky’ en ‘Skeleton Tree’ laten de luisteraar gebroken en tobbend achter. Ook voor wie hard zijn best doet om zich níét voor te stellen hoe Cave zélf zich dan wel moet voelen.

Wie op het einde van ‘Skeleton Tree’ nog droge ogen heeft, moet zijn ziel laten nakijken. Of zijn oren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234