null Beeld

Nick Cave & The Bad Seeds - Live From KCRW

In de muziek worden alleen de allergrootsten gracieus ouder; mindere goden strompelen doorgaans verblind de val van de zelfparodie of een doodlopend straatje in. Nick Cave behoort definitief tot de allergrootsten sinds hij begin dit jaar met het meesterwerk ‘Push the Sky Away’ zijn demonen op briljante wijze een andere bedding wist te geven.

Waar Cave voorheen zijn duivels ontbond, verkiest hij ze tegenwoordig te bezweren. De net zo luizige als labiele hond is even gaan liggen, maar zijn dreigende aanwezigheid blijft de kamer vullen. Ook niet grommen kan oorverdovend klinken. ‘Push the Sky Away’ is een droom van een nachtmerrie, een associatieve stroom waarin de vertrouwde Cave-onderwerpen in een gewichtloze verlatenheid gedwongen worden.

Sinds februari van dit jaar zijn Nick Cave & The Bad Seeds op tournee met het nieuwe materiaal. Tussen de twee Coachella-optredens door werd op 18 april in Los Angeles een KCRW-radiosessie ingeblikt. Vier van de tien nummers op ‘Live from KCRW’ komen dan ook uit de laatste plaat: ‘Mermaids’ en ‘Wide Lovely Eyes’ zijn loepzuivere kopieën van de studioversie, het etherische titelnummer klimt tot zo’n adembenemende ijlte dat voor het aanwezige publiek zuurstofmaskers uit het plafond vallen.

Het meeste indruk maakt ‘Higgs Boson Blues’, een song een Nobelprijs waard: Cave doet verslag van een roadtrip tijdens dewelke hij geheimen onthullende landschappen en melancholische inzichten tegenkomt en uiteindelijk ook zichzelf. Nog meer dan op de plaatversie sleept zijn stem zich, rauw van de rouw, richting zinloos stemmend sentiment: ‘Who cares what the future brings?’

Daarnaast koos de groep uit de indrukwekkende back catalogue een handvol nummers die als vanzelf aansluiten bij het nieuwe werk: ‘Far from Me’ en ‘People Ain’t No Good’ van ‘The Boatman’s Call’ en ‘And No More Shall We Part’ van de bijna gelijknamige plaat. Allemaal zeer mooi tot prachtig, maar het meest imponeren de hernemingen van twee klassiekers die de groep op maat van haar nieuwe bezetting gearrangeerd heeft.

‘Stranger than Kindness’, inmiddels ruim een kwarteeuw oud en vier jaar geleden nog aardig gecoverd door Fever Ray, wordt in een misleidende warmte gedompeld en krijgt zo zijn definitieve versie. ‘The Mercy Seat’ illustreert nog het best de evolutie van de aanpak van The Bad Seeds.

Op ‘Tender Prey’ (én op de akoestische versie uit dezelfde periode) was het nog een schuimbekkende uitbarsting van een ter dood veroordeelde die zijn onschuld uitschreeuwde, op ‘Live from KCRW’ heeft de woede plaatsgemaakt voor gelatenheid: ’t is een klaagzang vanuit de dodencel van iemand die niemand meer vertrouwt, ook zichzelf niet.

Luitenant Warren Ellis staat erbij, kijkt ernaar, ziet dat het goed is en zorgt voor net dat extraatje waardoor goed onvergetelijk wordt. Een helletocht als hoogtepunt, ook in het werk van Cave.

‘Live from KCRW’ is méér dan een souvenir voor wie Nick Cave tijdens de ‘Push the Sky Away’-tournee in bloedvorm bezig zag, ’t is een nieuwe etappe in het immer onbesliste duel tussen King Ink en zijn demonen. Zelfs de coverfoto vertelt een spannend verhaal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234