Nick Cave & The Bad Seeds - Lovely Creatures 1984 – 2014

Onze favoriete vleermuis is een workaholic. Amper is een wereldtournee van The Bad Seeds afgelopen of hij heeft alweer een nieuwe groep, Grinderman, en daarna weer een soundtrack en een boek/kotszakje (‘The Sickbag Song’ – een bijwijlen hilarisch verslag van zijn Amerikaanse tournee) en een zelfontworpen skateboard en een solotournee... Amper is zijn kind dood of hij maakt er een mooie plaat over. Amper is die uit of er is alweer een documentaire en een box en straks een nieuwe Bad Seeds-tournee.

Vergelijk dat werkschema met andere rockers van zijn generatie, die een plaat maken als de komeet van Halley passeert en om de vijf eeuwen touren en van wie je je afvraagt: ‘Wat dóén die toch de hele dag?’ Bij Nick vraag je je af: ‘Waar haalt hij in godsnaam de tijd?’ Zelf doet hij er nogal laconiek over: ‘It always feels like there’s stuff to be done.’

Van z’n 20.000 days on earth spendeerde Cave er een kleine 10.000 aan de Bad Seeds. ‘Lovely Creatures’ verzamelt het beste van wat ze sinds 1984 samen hebben uitgebracht, en daarvoor kom je met drie cd’s amper toe. ‘The Weeping Song’, ‘Water’s Edge’, ‘Brompton Oratory’, ‘Mermaids’, ‘Jubilee Street’, ‘Nobody’s Baby Now’, ‘From Her to Eternity’, ‘West Country Girl’, ‘Into My Arms’, ‘The Mercy Seat’, ‘Higgs Boson Blues’, ‘The Ship Song’, ‘Love Letter’, ‘Push the Sky Away’ en een paar minder voor de hand liggende keuzes als ‘Breathless’ en ‘Stranger than Kindness’ – in totaal 45 parels. En geen enkele sof.

Wat daarbij meer dan ooit opvalt, is hoe inventief en economisch de Bad Seeds zijn: die ene ‘ting’ op een klokkenspel máákt ‘Red Right Hand’. Een schijnbaar monotone riff als ‘Tupelo’ beklijft als een oprukkend virus. En éénmansvulkaan Nick zelf geselt en zalft als een op tilt geslagen, schuimbekkende Bible Belt-predikant uit de Deep South z’n volgelingen, om zo middels handoplegging nog meer volk te ronselen voor zijn kleine fijne sekte.

Ook z’n geld waard: de dvd met de allerbeste clips en concertregistraties (met name een intens ‘Stagger Lee’, waarbij PJ Harvey aan de zijlijn verstijft en met de ogen knippert als Nick ‘suck my dick’ zingt).

‘People Ain’t No Good’, naar het schijnt. Deze vijf alleszins wel. Deze prachtig uitgevoerde box (cd’s, dvd, boek...) is een masterclass voor jongere muzikanten, door een man die een genre op zich is. De dvd bevat een fragment uit een interview met de jonge Nick die zich op z’n 28ste verontschuldigt dat hij nog muziek maakt en vastberaden stelt dat hij op z’n 56ste ‘niet langer actief zal zijn in de popmuziek’. Nooit gedacht dat ik blij zou zijn met iemand die zich niet aan z’n woord houdt. Zijn laatste woorden op deze box zijn doelbewust ‘Keep on pushing the sky away’ – anders gesteld: rock till you drop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234