null Beeld

Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away


Op vele vlakken lijkt ‘Push the Sky Away’ de weerbots van en het tegengif voor de rauwe, psychotische agressie van het bestiale gelegenheidsgroepje Grinderman (R.I.P.) te zijn. De midlifecrisis is verteerd, de demonen getemd, en de winter ingezet. Deze cd had ‘Nocturama’ kunnen heten, want hij is nachtelijk, sfeervol, afwisselend koesterend en spookachtig.

Ook deze plaat is gemaakt volgens wat sinds Nick Cave in Brighton woont een vast patroon is geworden, want een voormalige junk die uit zelfbehoud workaholic wordt, klampt zich vast aan structuur: hij schrijft de songs in zijn spartaans ingerichte bureau, waar afleiding en genotsmiddelen taboe zijn, en vervolgens mogen de Bad Seeds er overheen galopperen.

De sfeer van ‘Push the sky away’ is mellow, subtiel en gesofisticeerd, maar toch waart de geest van zijn verdorven romanpersonage Bunny Munro erop rond. Uit de songteksten leren we dat Cave ondertussen vijfenvijftig is, en zwaar getrouwd, maar dat de onbetrouwbare ‘verteller’ (zoals steeds ontkent hij dat de teksten autobiografisch zijn, maar in hoeverre geloven we dat?) nog steeds een groen blaadje lust, en de gewillige sletjes die langs het raam van zijn bureau in een Britse kuststad t(r)ippelen niet onopgemerkt voorbij gaan. Geen twinkling cunt hier, maar wel genoeg andere erotische prikkels. Wat moet je anders denken van ‘A girl named Bee', 'Love in my tummy', 'I’m pushing my wheel of love', 'Her little black book, my name on every page', 'The mermaids sun themselves on the rocks', 'Her crotch', 'I do a husband alertness course', 'All you young girls, where do you hide', 'The girls dance at the water’s edge, shaking their asses', 'Their legs wide / to be speared’?

Behalve van de ‘husband alertness course’ is er ook sprake van een ‘driver’s alertness course’ – wellicht een verwijzing naar het incident vorig jaar waarbij hij met z’n Jaguar (ja, geen lijkwagen of koets maar een Jag) tegen – van alle mogelijke objecten! – een verkeerscamera aanreed.

‘Push the Sky Away’ zou je een loungeplaat kunnen noemen, als die lounge niet de clichématige, zielloze zijkamer van een middelmatig hotel met pretentie is, maar wel een stijlvolle maar ook wat mysterieus en luguber aandoende vleugel van het kasteel van Blauwbaard, een edelman die – zoals op elke Cave-plaat – gepreoccupeerd is door thema’s als schuld en boete, overspel, wraakzucht en verval.

Instant-favorieten zijn de titeltrack, ‘Water’s Edge’, ‘Jubilee Street’, ‘We Real Cool’en ‘We know who U R’(met de prachtzin ‘the trees stand like pleading hands’). Maar geen enkele song op deze worp is ondermaats. En het dromerige ‘Finishing Jubilee Street’ is een workshop in hoe het onderste uit de kan te halen (twee songs voor de prijs van één) zonder in herhaling te vallen.

In tegenstelling tot andere talenten, die soms keer op keer variaties op hetzelfde thema afscheiden, hebben Nick en z’n Bad Seeds alweer iets afgescheiden dat fundamenteel anders is dan de heilige drievuldigheid die hij eerder tot de zijne maakte – de hymne, de Mercy Chair, de murder ballad. ‘Push the sky away’ is vernieuwend, minimalistisch en subtiel maar daarom niet minder revolutionair. Alleen al daarom verdient deze cd vier sterren. Het is bovendien – en dat geldt níét voor al zijn werk – een plaat die je thuis met plezier oplegt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234