null Beeld

Nick Drake - Fruit Tree

'Als je bij een meisje thuiskwam en zij had een plaat van Nick Drake, dan wilde je meteen met haar trouwen.' Het is één van de rake uitspraken uit de mooie documentaire 'A Skin Too Few' van Jeroen Berkvens, die als bonus-dvd bij 'Fruit Tree' zit.

Serge Simonart

De box met Drakes drie volwaardige cd's - 'Five Leaves Left' ('69), 'Bryter Layter' ('70) en 'Pink Moon' ('72) - en een dik, fotoloos tekst- en commentaarboekje.

Men moet kláár zijn voor deze voortijdig overleden troubadour (1948-1974), en een gevoelige ziel hebben is een basisvereiste. Men moet ook beseffen dat luider niet altijd beter is, glamoureuzer niet altijd interessanter, cool niet altijd juist, agressief gedram niet noodzakelijk synoniem voor passie, subtiel niet hetzelfde als saai. De song 'Fruit Tree' is wat dat betreft typerend: een ode, niet aan roem, drugs, groupies of de lengte van zijn penis, beste rappers, maar aan de ontroerende schoonheid van een fruitboom.

Men moet ook mee willen in Nicks verlangen naar een tijd toen alles trager, puurder en bezielder was: 'Do you feel like a remnant of something that's passed? Do you find things are moving just a little too fast?', luidt de retorische vraag in 'Hazey Jane I'. Drakes oeuvre heeft raakpunten met de pastorale nummers van Van Morrison, The Kinks en The Small Faces. 'Introduction' zet de toon: het leidt je binnen in een idyllische tuin van Eden in de Britse countryside, de soundtrack bij een perfect day. David Bowie had Nick Drake al gehoord toen hij met Lou Reed aan diens 'Transformer' werkte. De sfeer van 'Poor Boy', met saxofoon en backing vocals, lijkt heel erg op die van 'Walk on the Wild Side'. Toeval? Drake was in elk geval éérst.

De songs van Nick Drake zijn fragiel maar niet halfzacht, gevoelig maar nooit sentimenteel; nu eens een ijsbloem, dan weer een mistbankje, een briesje, ectoplasma. De songs van een geest, iemand die bij leven al met één been in het graf stond, ook al eindigt 'Pink Moon' op een hoopvolle noot: 'A day dawned, and it was beautiful'. Het is verleidelijk om Nick Drake te zien als een verdoemd poëet wiens songs z'n einde lijken te voorspellen: 'Now I'm darker than the deepest sea... now I'm weaker than the palest blue... You can say the sun is shining, but I can see the moon... Know that I see you, know I'm not there...' Toch is het fout zijn tragische einde te vereenzelvigen met z'n songs, want daarin hoor je veeleer een eeuwige lente, en niet de vale herfst die bij z'n sterfdatum (25 november) en doodsoorzaak (overdosis antidepressiva) hoort.

Het kleine oeuvre van Nick Drake is uniek. Onbesmet. Bevroren in de tijd en toch tijdloos. En nu dus in één box beschikbaar. Om ABBA te parafraseren: thank you for the music, Nick.

Toptracks: 'River Man', 'Pink Moon', 'Northern Sky'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234