null Beeld

Nick Hornby - Funny Girl

Het is een zegen en een vanzelfsprekendheid dat er met pakweg Lena Dunham, Sarah Silverman, Charlotte Vandermeersch en Amy Poehler grappige vrouwen à gogo op televisie te zien zijn. Humor is meer een kwestie van goede timing dan van genitaliën, en Kees is daarmee zo goed als klaar, zodat je weleens geneigd bent te vergeten dat het ooit anders is geweest.

In de tijd waarin Nick Hornby zijn ‘Funny Girl’ (Atlas Contact) aanvangt, de zestiger jaren van de vorige eeuw, was een comédienne zowat de neusaap van de entertainmentzoo: hilarisch om de verkeerde redenen.

Het meisje van de titel is Barbara Parker/Sophie Straw: ooit vijf minuten lang Miss Blackpool, meteen daarna naar Londen gespoord voor een gooi naar een carrière naar het voorbeeld van Lucille Ball, destijds een zeldzaam voorbeeld van een grappige en succesvolle vrouw. Haar vuistdikke noorders accent, blaaskakerige agent of op sterven liggende vader houden haar niet tegen: Barbara wordt snel een begrip in Groot-Brittannië, als ster van de komische reeks ‘Barbara (and Jim)’.

Hornby – die nog heel wat faam overhoudt van zijn ninetieshattrick ‘Fever Pitch’, ‘High Fidelity’ en ‘About a Boy’ – maakt er gelukkig geen retrofeministisch pamflet van, en houdt zijn focus aldoor zo breed mogelijk. Hij plaatst de zoeklichten ook en vooral uitgebreid op de cenakels van de toenmalige televisie-industrie, en de besognes van de andere (bijna uitsluitend mannelijke) personages – waarbij het drama van Tony Holmes en Bill Gardiner, het symbiotische scenaristenduo, het diepst gaat. Hornby is – Hornby zijnde – scheutig met details, sfeerzetting en historische cameo’s, en verleent zijn verhaal een nostalgische gloei die mooi kleurt bij de ware opzet van zijn zevende roman: de life imitates art-insteek en de vaststelling dat ‘Funny Girl’ precies hetzelfde soort gezellige comedy (en de melige misverstanden waar het op drijft) bedrijft als de sitcom waarover het vertelt.

Het is alweer vijf jaar geleden dat Hornby’s vorige roman uitkwam, en je krijgt de indruk dat z’n schrijfarm wat stram is. Halverwege blijkt de auteur in de war over welke verhaallijnen nu hoofd- dan wel nevenplot uitmaken (en kiest hij te lang voor de verkeerde). Hij slaagt er helaas nooit in van Barbara een oprecht grappig personage te maken en hij staat, door van een stel akelige intellectuelen de opvallende antagonisten te maken, aldoor te opzichtig lansjes te breken voor het belang van het lichte entertainment (een getto waar hij zich door anderen te vaak in opgesloten heeft gevoeld).

Wie zijn mantel der liefde nog niet door de motten aangevreten weet, heeft aan ‘Funny Girl’ evenwel een warmbloedige zedenschets waar genoeg lol aan te beleven valt. Dat mag, in afwachting tot er iemand aan onze vinger komt trekken, voldoende heten voor vandaag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234