Nico, 1988

Haar machtige stem dreunt nog steeds na.

Wie hoopt dat deze film de kijker zal meenemen naar The Factory van Andy Warhol, of naar de studio waar The Velvet Underground z’n debuutplaat opnam, is eraan voor de moeite. In ‘Nico, 1988’ leren we Nico kennen als een oudere, ietwat treurige zangeres die in Manchester haar muzikale carrière nieuw leven tracht in te blazen en liefst niet meer wordt herinnerd aan de legendarische dagen in New York. ‘Don’t call me Nico,’ zegt ze tegen een interviewer. ‘Call me by my real name, Christa.’ De film steunt op een geweldige krachttoer van actrice Trine Dyrholm, die met een indrukwekkende beheersing in de ziel van Nico kruipt en daarnaast zelf ook nog eens de zangpartijen voor haar rekening neemt. ‘Niemand moet me sympathiek vinden,’ horen we haar op een bepaald moment korzelig zeggen. Te laat: sinds we haar (althans in de film) ‘Big in Japan’ van Alphaville hebben horen coveren, vinden we haar de sympathiekste dame ooit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234