null Beeld

Nieuw Socialistisch Manifest van Dimitri Verhulst: 'Het socialisme zal vaker ongezellig zijn, of het zal niet zijn'

De sossen versoapen. De strijd om het voorzitterschap houdt de Verenigde Brabanden al weken, maanden, in de ban en lijkt belangrijker dan de strijd van pakweg de nietige man tegen het machtige geld. Daarom: de aanzet tot een blauwdruk voor een krachtiger rood.

dimitri verhulst

Maar er dient te worden geknokt tegen de eenzelvigheid, mijne dames ende heren, het rood hoort niet bloedeloos te zijn, de balans kan niet verder overhellen naar rechts dan hij nu al doet, het evenwicht rekent op links. Sta op, kibbelaars, tot de echte strijd u geschaard. Laat spoedig de voorzitterssage achter jullie, en ga dan met vereende spierballen voorwaarts, een stevige samenleving tegemoet. Als we kunnen helpen, doen wij dat graag.

Daarom presenteren wij hier, nietigaards zonder plastron, de aanzet tot een blauwdruk voor een krachtiger rood.

'Indien België geen belastingparadijs wil zijn, heeft het de plicht een sociaal paradijs te zijn'


De fabel van gelijkheid

Niemand heeft te kiezen uit welk gat hij geperst wordt. Men kan z’n eigen geboorteplaats niet op voorhand bepalen, de bankrekening van de ouders niet, het toebedeelde verstand niet, het geslacht niet. De ene komt ter wereld met overduidelijke mankementen, de andere grossiert in talenten, maar ook daar valt er door geen enkele sterveling te kiezen. Vervolgens wordt er van alles in zo’n kleine mens gepompt dat men evenmin te kiezen heeft: godsdienst, manieren (goede of slechte), cultuur, onderwijs met een beetje chance... De kaarten zijn stevig geschud vanaf het begin. Maar omdat het socialisme afkerig is van het kastensysteem, heeft het altijd gevonden, vindt het nog steeds, en zal het blijven vinden dat elkeen dezelfde kansen moet krijgen. Niemand hoeft te blijven zitten in het kot waarin hij per geboorte werd gestampt. Dat wij allemaal gelijk zouden zijn, is een fabel. Gelukkig zijn we dat niet. Maar dat wij, kruimels in de kosmos, gelijke kansen, rechten en plichten hebben, is de roestvrije oerwet van onze levensfilosofie. We zijn ongelijk, maar we zijn gelijkwaardig. Socialisme is het tegendeel van asocialisme. Indien België geen belastingparadijs wil zijn, heeft het de plicht een sociaal paradijs te zijn.

'Solidariteit met de toekomst betekent ook dat wij, schromelijk overbevolkt als we zijn en vervuilend bij de vleet, de massale overkweek niet financieel kunnen stimuleren.'


Kweken gelijk konijnen

Het is makkelijker een scheve scheut recht te trekken dan een kromme boom. Dus zeer zeker al onze kinderen moeten voelen dat zij allemaal dezelfde mogelijkheden hebben om zich te ontplooien. In de ideale wereld, en die streven wij toch na, wordt geen enkele toekomst door afkomst gehypothekeerd. Het bestaan van kinderbijslag vinden wij logisch. Dat er een sociale toeslag is voor gezinnen die met keutels van inkomens moeten zien rond te komen, is nog logischer. Maar wij moeten de gezinnen tezelfdertijd ook mobiliseren om te bezinnen eer ze beginnen. Solidariteit is een geestig begrip voor wie krijgt, net iets minder voor diegene die geeft. Moeten gezinnen per se groot zijn? Kunnen wij het als maatschappij nog verantwoorden dat grotere gezinnen méér bijslag krijgen? Solidariteit met de toekomst betekent ook dat wij, schromelijk overbevolkt als we zijn en vervuilend bij de vleet, de massale overkweek niet financieel kunnen stimuleren. Om te beginnen hebben wij er de vetpotten niet naar. Om te concluderen hebben wij er ook de ecologie niet meer naar. Zoals de oude keukenwandtegelspreuk zei: ‘Onze kinderen zijn de toekomst’. Jaja, goed en wel. Maar als we gelijk konijnen blijven kweken en zij consumeren gelijk hun ouders zijn ze tevens onze ondergang. Maar dat ieder kind intrinsiek gelijkwaardig is, daar raken wij met geen tengel aan.

'Wij hebben maar één grondstof, en dat zijn onze hersenen. '


Onderwijs boven

Eigenlijk is het nog te slap om te roepen dat de inschrijvingsgelden voor het hoger onderwijs niet verhoogd mogen worden. Zij moeten, integendeel, naar beneden, en niet eens zo’n klein beetje. Wij hebben maar één grondstof, en dat zijn onze hersenen. Elke Belg moet de kans krijgen om in zijn eigen land betaalbaar kwaliteitsonderwijs te krijgen.

En wij moeten opletten met onze eis voor een gerichte loonlastenverlaging die ervoor zorgt dat elke laaggeschoolde werknemer de werkgever 1.000 euro per maand minder zal kosten. Het moet zeer frustrerend zijn voor een jongere om, door de overheid aangemoedigd om te studeren, geen werk te vinden omdat een niet-gediplomeerde nu eenmaal goedkoper is voor een werkgever. Er moet een nog gerichtere loonlastenverlaging komen voor álle jongeren.

'De zelfstandigen zijn de nieuwe proleten. Zij zijn een tikkende tijdbom van miserie.'


Arme zelfstandigen

De zelfstandigen zijn de nieuwe proleten. Soms gaat het om durvers, wegbereiders; anderen werden min of meer tot een zelfstandigenstatuut gedwongen en zijn middenstander tegen wil en dank. Ze werken zich het pleuris, verkeren in gruwelijke financiële onzekerheid. Pensioensparen, het nieuwe mantra van de banken en de verzekeraars, doet hen pijn en ze kunnen het vaak ook niet. Als ze de postbode zien, vrezen ze dat hij nieuws van de belastingen heeft, aan hun werk komt nooit een eind. Een boekhouder moet hen door het fiscale labyrint loodsen en vervolgens dienen ze gepeperde rekeningen aan hun boekhouder te betalen. Onze partij heeft zich heel lang geprofileerd als een arbeiderspartij en in de perceptie van velen beperkt onze electorale doelgroep zich ook vandaag nog steeds tot het volk onder de smoor van de fabriek. Maar de wereld is in evolutie en het is eigen aan progressieven dat zij zich durven aan te passen aan nieuwe bewegingen. Meer dan ooit moeten wij in ons discours de zelfstandigen – en al zeker de kleine zelfstandigen – betrekken. Zij zijn een tikkende tijdbom van miserie, de armoe van morgen broedt heden in hun kringen.

Gelijkwaardigheid, ook daar. De opsplitsing tussen arbeiders en bedienden is verleden tijd. De opsplitsing tussen loontrekkenden en zelfstandigen evenzeer. Wij ontfermen ons over mensen, punt.

'Wij hebben niets tegen rijken. Integendeel, Wij wensten dat iedereen het was'


Rijken zijn ook mensen

Rijken zijn ook mensen. En als ze rijk geboren zijn, kunnen ze daar even weinig aan doen als diegenen die arm geboren zijn. Tof voor hen. Overigens hebben wij niets tegen rijken. Integendeel. Wij wensten dat iedereen het was.

De gefortuneerde ondernemers geven onze mensen werk, dat mogen wij nooit vergeten en wij dienen dankbaar te zijn dat de gefortuneerde ondernemers bestaan. Als wij onze levens met lonen willen betalen, horen wij een vreugdepirouette door driehonderd hoelahoepen te springen bij elkeen die ons werk verschaft. Zeker, iedereen draagt in verhouding bij tot de maatschappij. De rijkeren worden onder geen beding ontzien en fraudeurs zullen met ons hun peren zien. Maar de rijken uitknijpen gelijk citroenen is sociale zelfmoord. Zodra de ondernemers wegtrekken naar landen waar de overheden hun gunstiger gezind zijn, is het hier gedaan met de werkgelegenheid. We kunnen op ons hoofd staan, we kunnen doen wat we willen, de economische realiteit zal blijven wat ze is: geen jobs, geen inkomsten. En met kantklossen alleen zullen we er niet komen.

We gaan geen konten likken en we gaan geen konten neuken. De verhoudingen, die dienen te worden gerespecteerd.

De loonlasten moeten naar beneden, er zijn landen genoeg die op dat vlak wreed makkelijk met ons kunnen concurreren.

'Wie de strijd van de socialist belachelijk vindt, die moet zijn vakantiedagen maar inleveren, zijn weekends, zijn pensioen, zijn recht op ziekteverlof en noem maar op.'


Staak het staken

Onze achterban, de vakbond, is ons altijd zeer dierbaar geweest. Luid brallende, bier zuipende mannen (en vrouwen, ze zijn geëmancipeerd) die zich met milieuvervuilende rode plastic zakken rond hun lijf aan de fabriekspoort aan brandende autobanden warmen (immer klagend over te lage inkomens maar nooit geld tekort om sigaretten te kopen, natuurlijk). Ze leggen het land lam, bezorgen ons een slechte reputatie in het buitenland. Heerlijk. Met ontroering denken wij terug aan de dagen dat hier geen vliegtuig opsteeg, geen trein bolde, onze kinderen niet op school raakten en de buitenlandse truckers drie nachten op onze parkings moesten overnachten. Hun strijd heeft ons vele zaken opgeleverd, vergeet dat niet. Wie de strijd van de socialist belachelijk vindt, wel, die moet zijn vakantiedagen maar inleveren, zijn weekends, zijn pensioen, zijn recht op ziekteverlof en noem maar op. Al die verworvenheden zijn er ook maar gekomen omdat er ooit mensen moedig hun muil hebben opengetrokken en hier en daar een winkelruit met een knoert van een kasseisteen hebben ingesmeten. Nooit zullen wij de loontrekker willen muilkorven. Nooit. Waar geen rechten meer verdedigd kunnen worden, begint het te stinken naar dictatuur. Maar, wij roepen onze achterban gaarne op tot creativiteit. Misschien wordt het wel tijd om het stakingsrecht een nieuwe era binnen te loodsen. Wie wordt er getroffen door de acties, wie is er altijd weer de pineut? Zijn dat de beleidsmensen die de vakbonden viseren of zijn dat hun medesukkels, die ook maar de kloten van tussen hun benen te wroeten hebben en op tijd te komen hebben op hun werk en hun blèrende kinderen naar de crèche te brengen hebben en hun tijd te verdelen hebben tussen ditten en datten en bazen en minnaars en winkelcentra en nadien nog een wasmachine of drie in te steken hebben en daarna nog een oude in zijn broek pissende vader in een mistroostig bejaardentehuis te bezoeken hebben en dat nu allemaal maar moeten uitstellen omdat er daar een rode vuilniszak op straat staat die zegt dat de openbare weg gebarricadeerd is?

Wij zijn voor een vakbond die creatief en doeltreffend is, tot in het uur van onze dood.

'Wanneer een kruidenier zijn boekhouding even transparant zou zijn als die van het koningshuis, wordt hij van fraude verdacht'


Ontbloot de kroon

In de kiem van het socialisme werden de tsaren geëxecuteerd. Executeren willen wij niemand, daarvoor nemen we de universele mensenrechten te serieus, maar we zijn stil geworden als het onderwerp van de dynastie wordt aangekaart. Wij, die geloven dat niemand verdienste heeft aan zijn geboorte, dat de ene pedigree niet meer waard is dan de andere, zouden moeten aanvaarden dat de koning 10,7 miljoen euro per jaar ontvangt (in het bijzijn van sommige topsporters heeft hij te klagen, dat is waar), vrijgesteld van personenbelasting bovendien? En wij maar roepen dat de sterkste schouders de sterkste lasten moeten dragen! Er is te weinig transparantie als het om de uitgaven van het koningshuis in de begroting gaat, we moeten het met schattingen stellen. 15 miljoen euro per jaar is een vaak gehoord getal. België heeft één van de hoogste kinderarmoedecijfers van Europa, 15 komma zoveel procent van de Belgische bevolking leeft op of onder de armoedegrens, kan geen onverwachte uitgaven doen, kan z’n huis niet degelijk verwarmen en kan zich geen gezond, proteïnerijk menu veroorloven. Die mensen weten wél hoe een belastingbrief eruitziet. Wanneer een kruidenier zijn boekhouding even transparant zou zijn als die van het koningshuis, wordt hij van fraude verdacht. Het is cynisch en wansmakelijk om te zien hoe leden van het koningshuis af en toe voor het oog van de camera over het hoofd van een mongooltje mogen wrijven. Want de échte solidariteit met diegenen die het minder hebben, die is er niet.

'Er zijn geen bankrovers meer, de banken beroven óns, van ons geld en onze waardigheid.'


De schuld van de banken

Onze bevolking heeft de banken uit het slop gehaald met belastinggeld van Jef en Pol en Rita en Flavie. Meer dan 1,5 miljard euro, uit zakken die eigenlijk al zo goed als leeg waren, omdat we onze tekorten altijd bijvullen uit dezelfde zakken. De stank als dank van de banken is afkomstig uit de ongewassen konten van de grote bonzen, die onbeschaamd exorbitante toplonen blijven opstrijken. De burger, redder der banken, krijgt vandaag als merci op zijn spaarboekje een interest van nul komma nul nul nul en een vliegenscheet procent, hij moet betalen voor het gebruik van een bankkaart, hij moet betalen voor het deponeren van zijn geld, hij moet betalen om te mogen betalen, en als hij het aandurft om aan een loket informatie te vragen, kijkt hij regelrecht in een stel woedende ogen die hem aanmanen thuis zijn bankzaken te regelen via het internet. Alle fatsoensnormen van de banken zijn overschreden. Er zijn geen bankrovers meer, de banken beroven óns, van ons geld en onze waardigheid. Een overheid die het vertrouwen van zijn burgers wenst te behouden moet de bancaire sector in het gareel krijgen. Een beetje elementaire beleefdheid is toch niet te veel gevraagd? De banken: zij hebben nog een serieuze lening bij de belastingbetaler af te lossen.

'Wie naar de dienst regelingen van het openbaar vervoer in België kijkt, denkt dat er hier een avondklok is ingesteld'


De trein van de toekomst

Wij kunnen blijven hameren op het belang van het openbaar vervoer – en ja, onvervalst, het is zelfs noodzakelijker dan ooit – maar wij moeten tevens onder ogen zien dat weinigen het een pretje vinden om de trein te nemen. Om te betalen voor een treinkaartje en dan de hele rit recht te moeten staan omdat er te weinig wagons zijn. Om er naar een ondergezeikte wc te gaan, aangezien het veel mannen aan zoveel burgerzin ontbreekt dat zij het verkiezen rechtstaand boven een wiebelpot te pissen. We zwijgen over de vertragingen, we zwijgen over de stakingen. Wie vanuit zijn provinciehol of boerengat naar een concert of het theater in de grote stad wil gaan, raakt met het openbaar vervoer dezelfde dag niet meer terug thuis. Hoe kunnen wij de mensen, en al zeker de jongeren, warm maken voor de trein wanneer de laatste al om elf uur en een klets het station uit tjoekt? Natuurlijk staat de auto in de ogen van sommigen voor meer vrijheid: je kunt er naar muziek luisteren, je mag er roken, er staan geen afdrukken van andermans voetzolen op je zetel. Het terugdrijven van het aantal verkeersdoden in het weekend begint ook daar, bij het beschikbaar stellen van openbaar vervoer. Wie naar de dienstregelingen van het openbaar vervoer in België kijkt, denkt dat er hier een avondklok is ingesteld.

'Wij stellen voor om enkel nog de in België gefabriceerde en propere bedrijfswagens fiscaal interessant te houden'


Iedereen een bedrijfswagen

Wij mogen de burgers met een auto niet diaboliseren. Natuurlijk, het gebruik van de auto dient af te nemen. Maar de mensen hebben geen keuze: wie geen auto heeft, kan het schudden op de arbeidsmarkt. Elke auto is in wezen een bedrijfswagen. De Toyota van de arbeider heeft misschien wel evenveel economisch nut als de BMW van de vertegenwoordiger in tralala. Ofwel kan iedereen zijn wagen inbrengen als bedrijfswagen, ofwel niemand. Hoewel wij graag opteren voor het eerste dwingt onze spaarpot ons te pleiten voor het tweede. Bedrijfswagens zijn parasieten van de schatkist. Wij stellen voor om enkel nog de in België gefabriceerde (en propere) bedrijfswagens fiscaal interessant te houden, en dat er voorts alleen nog kan worden gepraat over bedrijfsfietsen en bedrijfsschoenen. Ter herinnering: Vlaanderen alleen al heeft een schuldenheuveltje van 20 miljard euro. Daar gaan we geen Mercedessen en terreinwagens voor in de stad voor onderdirecteurs mee betalen.

'Leegstand is een rochel in de smoel van de hedendaagse samenleving'


Elk huis een thuis

Onze steden dienen meer te zijn dan een conglomeraat van sacochenwinkels. Als er nog meer mensen in onze steden wonen, en dan liefst ook nog eens in de stad waarin ze werken, ontlasten wij onze wegen gevoelig. Er zijn trouwens te weinig goeie radioprogramma’s om te lang in de file te staan, en al die flauwe en enerverende reclamespots... Enfin. Maar de stad moet ook betaalbaar zijn. Hypothecaire kredieten en woonleningen zouden goedkoper moeten zijn voor een stadswoning. En de leegstand dient met man en macht te worden aangepakt. Dit land is volgebouwd, mensen trekken hun huizenkotjes al op in overstromingsgebieden om toch nog ergens een eigen stek te kunnen verwerven – terwijl er zoveel leegstand is. Er zijn daklozen, u wilt ze allemaal niet ruiken, ze zijn met z’n velen, en toch blijven er gebouwen om speculatieve redenen leegstaan. Leg het maar eens uit. Sommige vastgoedbaronnen laten nog liever hun doening door de duiven beschijten dan vriendelijk een kraker te verwelkomen met een bakje lekker gekoeld bier. Leegstand is een rochel in de smoel van de hedendaagse samenleving en moet harder worden aangepakt. Als uw huis lang leegstaat, is het een teken dat u het niet nodig hebt. Confisqueren, die handel!

'Vele van onze wegen zijn uitermate geschikt om abortus op te plegen'


Ganz tol!

Vele van onze wegen zijn uitermate geschikt om abortus op te plegen. Wij zijn nu eenmaal een doorstroomland, de zwaarbeladen vrachtwagens tjokken onverdroten gelijk een kudde lompe olifanten dagelijks over ons drollig gegoten asfalt. Dat doorstromend verkeer van noord naar zuid, en omgekeerd, levert ons economisch niet zo veel op, die consumptiekarren moeten hier gewoon passeren – en wij na hun doortocht gewoon weer ons wegdek repareren. Wat Frankrijk kan, moet ook België kunnen: péage introduceren. Je biedt (eindelijk) een schitterende rijstrook of twee, drie aan, en houdt er nog iets aan over. Een kilometerheffing enkel en alleen voor de Belgen op hun eigen wegen is unfair. Sympathiek als maatregel is dat tolgeld natuurlijk niet. Maar er hangen spinnenwebben in onze schatkist. Ooit is er een geloof in een eengemaakt Europa uitgeschreeuwd, dus wat de Fransen en binnenkort ook de Duitsers mogen, moeten wij ook mogen, toch? En tot nader order verplichten wij niemand onze snelwegen te nemen. Er valt nog altijd veel pret te beleven en heel wat af te lachen op onze – dringend door Unesco te beschermen – steenwegen.

'De bescherming van de vrije tijd is aan finetunen toe'


Werken om te leven

Het traditionele denken in werkuren is verleden tijd. Onze partij heeft ontzettend veel betekend in de strijd om de vrije tijd. De 8 urendag: onze verwezenlijking! Graag gedaan. Maar wij moeten erkennen dat de strijd opnieuw gestreden dient te worden, de afbakening der werkuren is slechter dan ooit. Met de toenemende digitalisering, de integratie van smartphones en het gebruik van het internet, blijven mensen de hele dag door werken. Onze slaapkamers werden annexen van het kantoor, en blijkens de gevallen van overspel die door het vredegerecht worden behandeld, werden de kantoren op hun beurt ook annexen van onze slaapkamers. Privé en werk lopen door elkaar, de knoppen kunnen steeds moeilijker worden omgedraaid. Laptops gaan mee op congé, gezellig hoor. De bescherming van de vrije tijd is aan finetunen toe. Burn-outs (nu helaas nog te vaak gezien als een nuttig modewoord voor de werkonwillige) zullen alleen maar toenemen wanneer het bedrijf de voortdurende beschikbaarheid van zijn personeel verwacht en zullen pas met een grotere ernst worden benaderd indien wij ze, om te beginnen, erkennen als beroepsziekte. De dag zal komen, hou u vast aan uw bretellen, dat er zoiets als een tachograaf dient te worden geplaatst op onze notebooks en mobiele telefoons. Het is heerlijk om te leven voor je werk, zij het niet voor iedereen. Het recht om te werken om te leven moet daarom met hand en tand worden verdedigd.

'Het volk kan best stom zijn. O ja. Maar het recht om stom te zijn en luidruchtig uitdrukking te geven aan die domheid blijft gehandhaafd'


Recht op quatsch

Het recht op vrije meningsuiting impliceert ook het recht op onzinuiting. Wij geloven in de dialoog, in de rede. Wij hebben de bereidheid te luisteren naar quatsch, beseffen dat het nieuwe burgerforum de grootte durft te hebben van een twitteraccount. Het volk paaien en zeggen dat er een kern van waarheid in alle toogpraat zit, gaan we niet doen. Het volk kan best stom zijn. O ja. Maar het recht om stom te zijn en luidruchtig uitdrukking te geven aan die domheid blijft gehandhaafd. Braak maar uit die haarballen aan meninkjes, vooruit. Aan ons om geduldig het debat aan te gaan.

'De arrogante manier waarop wij onze rug hebben gekeerd naar een partij met een tegengestelde mening aan de onze lijkt daar, gezien de resultaten, op hypocrisie'


Een luisterend oor

Zeer lang hebben wij onze rug gedraaid naar extreemrechts, ons selectief doof gehouden voor hun gebral. Zeker, het extreemrechtse gedachtegoed is het onze niet, wij verwerpen het volkomen. We blijven intolerant staan tegenover intolerantie. Maar, of ons dat nu zint of niet, we moeten erkennen dat het 70 puntenprogramma van onze oude vijand wel grotendeels is gerealiseerd, en dat dat ook gebeurde toen wij mee in de regering zaten. De arrogante manier waarop wij onze rug hebben gekeerd naar een partij met een tegengestelde mening aan de onze lijkt daar, gezien de resultaten, op hypocrisie. Dus hops, wij luisteren naar iedereen, met open vizier. Want dat is democratie. En het is beleefdheid. Let wel: luisteren, geen gelijk geven.

'De burger mag niet worden gestraft wegens de successen van de medische wetenschap'


Op tijd met pensioen

Wij geloven niet in heilige huisjes en weigeren daarom ook onszelf als een heilig huisje te beschouwen. Wij worden alsmaar ouder, doch ons lijf wordt er niet jonger op. Ja, onze pensioenfondsen zijn zó leeg dat u er een steentje in kunt gooien en tot zestienennegentig tellen voor u het neer hoort ploffen. Maar een lijf leg je geen politieke wil op. Oud is oud, kapot is kapot. De burger mag niet worden gestraft wegens de successen van de medische wetenschap. De gemiddelde leeftijd van de metselaar kan dan wel gestegen zijn, zijn vermassacreerde ruggenwervel gaat niet minder pijn doen door hem tien jaar langer te laten werken. Onze huizen zullen blij zijn niet door een kreupele te zijn gemaakt. Wij stellen nu dat men na een loopbaan van 42 jaar met pensioen kan gaan. Kúnnen, niet moeten. Dat getal zal in de toekomst nog hard bevochten worden. Maar wij plooien niet. Als de mensen langer moeten werken omdat ze nu eenmaal langer leven (wat eigenlijk gewoon betekent dat ze langer bejaard zijn en langer met hun pamper in een OCMW-tehuis zullen zitten), dan zullen wij ons gedwongen voelen te ijveren voor goedkope sigaretten, een belasting op fruit en groenten, volledige fiscale aftrekbaarheid van bakken bier, de verwijdering van lichamelijke opvoeding uit het lessenpakket en obesitas voor iedereen. En u zult zien, ons electoraat zal nog groeien ook.

undefined

null Beeld


Laat God de crisis betalen

Laat God de crisis betalen, Hij heeft er het geld voor. Het Vaticaan (een instelling die onze pedofilieonderzoeken saboteert) incasseert jaarlijks 5 miljard euro aan inkomsten uit religieus toerisme, belastingvrij. Priesters ontvangen echter hun wedde (zo’n 100 miljoen euro per jaar) van onze Federale Overheidsdienst Justitie. Daar komt per jaar nog zo’n 36 miljoen euro aan pensioengelden bij (gek genoeg hebben pastoors wél een pensioen dat gelijkstaat aan hun wedde, terwijl een poetsdame of een timmerman altijd moet inleveren). Onze provincies staan in voor het onderhoud van de bisschoppen, de droogkuiskosten van hun soutanes, het opblinken van hun sinterklaasstokken en de verwarming van hun paleizen. De Belgische overheid keert per jaar net iets minder dan 700 miljoen euro uit aan godsdienstige instellingen en verliest ook nog eens inkomsten (14 miljoen euro per jaar) doordat de gebouwen voor de eredienst zijn vrijgesteld van onroerende voorheffing. Wij zijn absoluut voor een vrijheid van godsdienst, zolang de mensdienst niet in het gedrang komt. Maar godsdiensten zijn multinationals en kunnen in hun eigen onderhoud voorzien. Het gaat niet op dat brave burgers vrijwillig vetplantjes verkopen op de parking van de supermarkt om het kankeronderzoek te steunen, en dat wij als overheid onderwijl lonen uitreiken aan religieuzen die eigenlijk best door hun eigen werkgever betaald kunnen worden. Wij dachten dat de absolute scheiding van Kerk en Staat eindelijk eens geconcretiseerd mocht worden.

'De Kerk ís zelfbedruipend. Zij druipt de hele dag door'


De economie van de kunst

De overheid kijkt zuur wanneer ze in de zak moet tasten om de culturele sector te schragen. Het credo van de vrije markt dient volgens velen ook te galmen en te echoën in de schouwburgen; van de kunstensector wordt verwacht dat ze zelfbedruipend is, en redeneert als een handelsonderneming. Wel, de Kerk ís zelfbedruipend. Zij druipt de hele dag door.

'Onze gevangenissen zitten vol, en zouden, spijtig genoeg, eigenlijk nog voller moeten zitten'


De letter van de wet

Onze gevangenissen zitten vol, en zouden, spijtig genoeg, eigenlijk nog voller moeten zitten. De bevolking wordt te vaak geschoffeerd door rechtszaken die helemaal volgens de regels verlopen en toch het rechtvaardigheidsgevoel van de man in de straat in de ballen stampen. Criminelen die de vrijspraak krijgen wegens procedurefouten doen het geloof in de rechtsstaat geen deugd. Het aanzien van advocaten wordt door de drek gesleurd, terwijl uitgerekend zij hun werk goed doen. Zij maken de wetten immers niet, zij kijken erop toe of ze worden nageleefd. Aan de politici, is het om de wetten te verfijnen en de kolossale gaten in het net dicht te naaien, de mazen te verfijnen. Wie is veroordeeld, hoort zijn straf ook effectief uit te zitten, in gevangenissen die een menswaardige beschaving verdient. Wie iets heeft mispeuterd, moet in de gevangenis de kans krijgen zichzelf te corrigeren, de juiste opvang moet daar aanwezig zijn. Gevangenen keren op een dag namelijk terug in de maatschappij; zowel de maatschappij als de gevangenen hebben er baat bij dat zij dat als verbeterde burgers doen.

'De suïcidalen moeten zacht en waardig kunnen gaan. Wij kunnen niet van iedereen verlangen dat ze op de treinsporen gaan staan'


Menswaardig sterven

Iedereen heeft recht op een menswaardig leven, iedereen heeft recht op een menswaardige dood. Ons progressieve denken heeft van België een belangrijke pionier gemaakt in moedige debatten als abortus en euthanasie. Wij zouden tevreden kunnen zijn met wat wij hebben bereikt, maar we zijn dat niet, omdat we weten dat er nog stappen te zetten zijn. Wij gaan graag de moeilijke debatten over euthanasie voor minderjarigen en dementerenden aan. Zoals wij ook het debat over euthanasie voor de levensmoeën moeten aangaan. Wie zijn wij immers, om een ander te verbieden te sterven? Wanneer een individu heeft besloten dat zijn ongeluk onomkeerbaar is en zijn bestaan geen enkele zin meer heeft, zal hij, in het geval van vastberadenheid, sowieso een eind aan zijn leven maken. Dat gaat voor België in concreto nog altijd om honderd pogingen tot zelfdoding per dag en tweeduizend effectieve zelfdodingen per jaar, want liefdesverdriet en eenzaamheid zijn en blijven sterke dingen, daar kan geen regering tegenop. De suïcidalen moeten zacht en waardig kunnen gaan. Wij kunnen niet van iedereen verlangen dat ze op de treinsporen gaan staan. Er zijn al vertragingen genoeg.

'Wij kunnen niet hetzelfde strijdlied zingen als Stalin deed, een vervolger van intellectuelen en Joden, een totalitaire zak en een massamoordenaar'


Zet die ploat af

Het socialisme kan best een nieuwe outfit gebruiken. Wij maken komaf met folkloristisch gezang. Ja, wij zongen gaarne de Internationale vanuit een verbondenheid met onze voorvaderen, de grootse kameraden. Maar vlaggen, leuzen en hymnen verdelen de mensen, ze zijn onnozel, verschrikkelijk slecht geschreven, en dateren uit een tijd die spoedig door een oorlog door elkaar zou worden gerammeld. Wij kunnen niet hetzelfde strijdlied zingen als Stalin deed, een vervolger van intellectuelen en Joden, een totalitaire zak en een massamoordenaar. Wij kunnen en willen ons niet op muzikale wijze vereenzelvigen met Lenin. Of willen wij op 1 mei nog altijd hetzelfde lied zingen dat ook heeft geklonken in de goelags? Het falderaën van hymnen laten wij graag over aan andere politieke partijen, er zijn er nog genoeg die ter afsluiting van hun congressen een heemkundig verantwoord liedekijn kwelen. Wij zijn het vendelzwaaien ontgroeid, de majoretten hoeven voor ons hun benen niet meer te epileren. Sterft, gij oude vormen en gedachten!

'Onze overtuiging heeft haar rechten, en in een democratie wordt zij bevochten met de mond'


Moediger, luider en krachtiger

Wij zijn te lang te wollig geweest. Wij zijn gaan vrezen dat een groot bakkes hetzelfde was als populisme, en hebben te vaak gezwegen. Mondigheid zal bij ons altijd het middel blijven waarmee wij ons van ons verstand bedienen, maar het moet moediger, luider en krachtiger. Onze overtuiging heeft haar rechten, en in een democratie wordt zij bevochten met de mond. Wij zullen spreken, onomfloerst als het moet. Ook wanneer het culot vraagt – niet elke overtuiging is even makkelijk aan de massa te verkopen. Maar men stapt niet in de politiek om te flemen, over de billen te wrijven. Behaagziekte moet ons vreemd zijn. Het socialisme zal vaker ongezellig zijn, of het zal niet zijn.


★★★

Deze blauwdruk is, zoals aangegeven in de titel, verre van volledig. Belangrijke aandachtspunten – zoals bijvoorbeeld het asielbeleid, de visie op de openbare omroep, kernenergie, het religieuze reveil, de ziekenzorg, enzovoort – kunnen, tegen betaling van een neoliberale vergoeding in het zwart, handje contantje, worden verkregen op aanvraag. Of nog beter: schrijf ze zelf. Laat ze mij via de redactie van Humo geworden, en ik vul dit verhaal aan met uw dappere inzichten!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234