null Beeld

Nine Inch Nails - Hesitation Marks

‘Hesitation Marks’, de eerste Nine Inch Nails-plaat sinds ‘The Slip’ uit 2008, begint met één repetitieve, zuinig aangeblazen melodicanoot, een vervelende tik in de speaker, en de langzaam ingeschoven stem van de duivel, ‘The Eater of Dreams’, Reznor zelf. Net geen minuut lang, en dan al meteen ‘Copy of A’, misschien wel de enige echte single van de plaat. Alle begin is moeilijk, maar hier zitten we meteen op kruissnelheid.

Lindsey Buckingham van Fleetwood Mac, Adrian Belew van King Crimson en basmirakel Pino Palladino doen mee. Wij hebben er het raden naar in welke songs, omdat een cd-boekje ons voorlopig ontbreekt en niemand werd toegestaan zich op de voorgrond te spelen. Blijven we achter met muziek en tekst, wat ruimschoots zou moeten volstaan.

‘I am just an echo of an echo of a… ,’ zingt Rez­nor in ‘Copy of A’, maar de enige echo's die ons in de loop van ‘Hesitation Marks’ voor de geest schieten zijn er voornamelijk van Nine Inch Nails zelf. ‘Pretty Hate Machine’, ‘The Downward Spiral’, ‘The Fragile’. De tien gouden jaren. Misschien bedoelt hij dat ook wel, en is ‘Copy of A’ een welgemeende verontschuldiging. Dat het niveau van vroeger hem heden te hoog gegrepen is. Dat het leven hem tegenwoordig liever is dan de kunst. En dat hij daar niks maar dan ook helemaal niks aan kan doen, al zou hij het nog zo graag willen.

‘Came Back Haunted’ is een song die je niet gelooft, behalve als Reznor zingt ‘I am not who I used to be’. Dat gebeurt telkens wanneer hij de oude zwartjas nog eens aantrekt. In ‘I Would For You’ bijvoorbeeld, en in de regel ‘All this has happened all before’.

Bijna alles op ‘Hesitation Marks’ begint als vintage Rez: een beat waarop je industrieel aan het vingerknippen slaat. Dat wordt echter zelden gevolg door iets dat de geest dan wel de borstkas verheft. Het materiaal hier klinkt als de dingen die hij op ‘The Fragile’ gebruikte om de gaten te dichten.

‘Find My Way’ gaat voorbij en blijft ook de vijfde, zesde en zevende keer voorbijgaan zonder dat er veel van overblijft. En wat moet ‘All Time Low’ voorstellen behalve weer een passende titel? Belew op gitaar, als wij tussendoor een gokje mogen wagen.

De plaat krijgt even een nieuw elan met ‘Disappointed’, song nummer zes. Een snuif dubstep met daarover een forse portie Rez­nor-gruis. ‘Can I ask you something,’ zingt hij, ‘do you ever want to, just get outta here, disappointed, disappear’. Mellow dansbaar. Hier wordt ten minste iets geprobeerd.

‘Everything’ lijkt een song uit een andere creatieve geest. Foo Fighters met een gitaarpartijtje van The Cure? Raar en weinig meer dan dat. De song laten stilvallen waar hij het niet nodig heeft, is ook weer zo'n veeg teken aan de wand van de muzikale denktank. De Rock Rally-demo’s staan er vol van.

‘While I’m Still Here’ is de slotsong, die naadloos overgaat in ‘Black Noise’, anderhalve minuut – helemaal juist – black noise.

We laten Reznor ‘Hesitation Marks’ zelf even samenvatten met een tekstflard uit ‘Disappointed’: ‘I think by now, you figured out, that nothing's gonna change, and I'm part of the reason / Can I ask you something: what did you expect?’

Gaat het goed met Trent Reznor? Als u van plan was hem uit te nodigen op uw volgende barbecue: beter dan ooit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234