null Beeld

Nine Inch Nails - Year Zero

Op 12 februari van dit jaar ontdekten fans van Nine Inch Nails dat met de niet gekleurde letters op de nieuwe tour-shirts de woorden I am trying to believe kon worden gevormd.

Jürgen Beckers

http://www.iamtryingtobelieve.com/

Op diezelfde 12de februari werd in de toiletten tijdens een concert van Nine Inch Nails in Lissabon een usb-stick gevonden met daarop de gloednieuwe en nooit eerder gehoorde NIN-single 'My Violent Heart'. Vijf dagen later deed een fan een soortgelijke vondst na een concert in Barcelona. Hij trof het gloedniewe 'Me, I'm Not' aan. Op 25 februari werd in Manchester een usb-stick gevonden met daarop 'In this Twilight', weer nieuw, en een foto van een vernield Hollywood sign.

Het moge duidelijk zijn: Trent Reznor is geen song and dance man, maar een conceptueel kunstenaar. Mission impossible geslaagd, want de mp3-bestanden gingen op het internet vlot van hand tot hand, en de buzz rond de nieuwe plaat was ongehoord.


'Year Zero', zo heet-ie, is een conceptplaat over het einde van de wereld. Deel twee zou al in de steigers staan, en er zou ook een film komen waarvoor Reznor zelf het scenario schreef. Het videogame is ook al klaar.

Maar een conceptplaat dus. Een term die bij ons spontaan erg afwijkende gedachten oproept, genre 'Wordt het niet eens tijd voor een eigen moestuin?' of 'Lang geleden dat wij nog mosselen hebben gegeten' . Niet als Reznor ermee aan de slag gaat.

'Year Zero' opent met 'Hyperpower!', meer kopstoot dan song, en het visitekaartje waarop we lezen dat Reznor zijn piano aan gruzelementen heeft geslagen - de staalfabriek na sluitingstijd, het personeel is naar huis en de machines bouwen zelf een feestje. Resultaat: als het verhaal begint met 'The Beginning of the End', wel een echte song, zit je vastgenageld aan je stoel. Wat later overigens knap vervelend wordt, want hoe industrieel rechtdoor de gitaren (zijn het gitaren?) ook mogen klinken, er staat op deze plaat een hoop dansbaar materiaal (Reznor liet zich naar eigen zeggen inspireren door Public Enemy).

Plotwendingen verklappen zou een hoofdzonde zijn, dus laten we aan de hand van een paar details proberen aan te tonen hoe veelzijdig een plaat met slechts één verhaal kan zijn. Saul Williams zou meezingen in 'Me, I'm Not', maar dat gelooft u vast niet (horen doen we hem in ieder geval niet), 'Survivalism' lijkt recht uit 'The Downward Spiral' te zijn geplukt, en ergens driekwart ver op de plaat zet Reznor met 'The Warning', 'God Given' en 'Meet Your Master' doodleuk zijn katholieke periode in. Hij rondt ze gelukkig ook meteen weer af met 'The Great Destroyer', een song die zijn naam alle eer aandoet.

Vanaf dan gaat het in één uitzonderlijk minimalistische rechte lijn richting hel. Eindigen doet Reznor met 'Zero Sum', pure Nick Cave, met Kraftwerk in plaats van The Bad Seeds als begeleidingsgroep.

'Year Zero' is een moker van een plaat. Het equivalent van een boosaardige koortsdroom of een film van David Lynch. Zware, zwarte kost. Maar met zo'n titel viel te verwachten dat we geen zwembroek nodig zouden hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234