null Beeld

Nip/Tuck

Organenhandel, gesmokkelde cocaïne in borstimplantaten, nosejobs bij honden, genetische mutilatie: je kan het zo bizar niet bedenken of de plastisch chirurgen van Nip/Tuck raken er willens nillens bij betrokken.

Het komt allemaal uit de koker van creatief brein Ryan Murphy, een voormalige misdienaar (geen grap) en journalist uit Indianapolis, die na al dat fraais kennelijk nog steeds niet om inspiratie verlegen zit.

Ryan Murphy «Ik dacht vroeger, zoals iedereen wellicht, dat plastisch chirurgen met hun patiënten omspringen alsof ze van porselein gemaakt zijn. Niets is minder waar, heb ik gemerkt. Toen we de proefaflevering draaiden, vertelde zo'n chirurg me dat je een facelift nog het best kan vergelijken met iemand tegen honderd twintig per uur door de voorruit van een auto laten vliegen, de stukken oprapen en ze vakkundig weer aan elkaar lijmen.

»Een simpele nosejob begint met een fikse tik van een hamer tegen de neus van de patiënt, wist je dat? 'Nip/Tuck' is bedoeld als tegengif voor al die extreme makeover-shows waarin alleen de glamour van plastische chirurgie in de verf wordt gezet.»

Dylan Walsh (Dr. Sean Macnamara) «Toen ik het scenario las, heb ik vaak gedacht, nee, nee, nee, dit kan ik niet spelen! En dan moest het toch. Vroeger grúwde ik echt van operaties op tv; ik heb mezelf moeten dwingen om ernaar te kijken. Maar nadat we een paar maanden hadden gedraaid, kon ik zonder problemen echte operaties live bijwonen. Een halve meter van mij vandaan werd een oog opengesneden, en het deed me niets meer.»

Murphy «Om al dat knip- en snijwerk zo realistisch mogelijk in beeld te brengen, werkten we met siliconenprotheses die normaal gebruikt worden om slachtoffers van zware ongevallen op te lappen. Maar het hoefde niet altijd zo hitech te zijn: we hebben ook tonnen biefstuk en kippenfilet gebruikt.

»Als er al eens iemand onwel werd op de set, dan lag dat niet zozeer aan het geweld in de scripts, maar aan de gigantische barbecue die na elke draaidag werd georganiseerd!»

- Sommige mensen lijken een esthetische ingreep te beschouwen als een probaat middeltje tegen een opkomende depressie.

Julian McMahon (Christian Troy) «Als je gewoon in een dipje zit, zal zo'n ingreep je waarschijnlijk wel opmonteren, maar voor echte psychische problemen ga je nog altijd het beste bij een psychiater langs. Aan de andere kant: als je niet tevreden bent met jezelf en dat valt op te lossen met een simpele neuscorrectie, dan zie ik daar geen probleem in.»

- Bent u zo'n type dat niet om een liter bloed meer of minder maalt?

McMahon «Helemaal niet! Ik ga al lopen als ik een naald zie, en bij dokters heb ik me nooit op mijn gemak gevoeld. In mijn eerste operatiescène moest ik een achterwerk euh, opwaarderen: eerst moest de huid opensnijden, en daarna moest ik met mijn hand helemaal naar binnen gaan.

»Ik weet niet wat ze er precies hadden ingestopt, maar het voelde heel realistisch aan. Al mag je daar niet uit afleiden dat ik voordien al ooit met mijn hand in een achterste gezeten had, natuurlijk. (lacht)»

undefined

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234