Noel Gallagher heeft een nieuwe plaat en zet ook de oude nog eens op: 'Liam is alleen nog goed genoeg om als orgaandonor te dienen als er iets met mij gebeurt'

Anderhalve maand nadat broer Liam zijn solodebuut heeft uitgebracht, komt Noel Gallagher met ‘Who Built the Moon?’ ook met een nieuwe plaat. ‘Vroeger zat ik vast aan de sound van Oasis. Nu ben ik vrij en ik wil dat mijn platen ook zo klinken.’ Aan zelfvertrouwen ontbreekt het hem alvast niet: ‘Ik ben zéker groter dan Jezus.’

'Liam is alleen nog goed genoeg om als orgaandonor te dienen als er iets met mij gebeurt'

Ik ben tien minuten te vroeg op onze afspraak in het kantoor van Ignition, de bunker van waaruit het wereldwijde imperium van Oasis en Noel Gallagher’s High Flying Birds werd opgebouwd. Als ik in een fotoboek over Jimi Hendrix zit te bladeren, stapt Noel de vergaderruimte binnen met een zonnebril op én een cameraploeg in z’n kielzog. Hij begroet me niet, maar wijst naar me en steekt een tirade af tegen de camera over de vorige zes keren dat we elkaar spraken: ‘Deze gast is écht gek. Wat heeft hij me allemaal gelapt!? Er was die keer dat we samen ‘The Office’ naspeelden, en…’ Het verbaast me dat hij dat allemaal in detail heeft onthouden, aangezien onze eerste ontmoeting dateert van 1995. Zo gaat hij een volle minuut door, eindigend met een grijnzend: ‘Kom, ik laat ’m z’n eerste vraag stellen, dan kunnen jullie live the death of music journalism meemaken.’

HUMO Daarvoor komen ze toch dertig jaar te laat? Hoe is dat reusachtige uithangbord van King Tut’s Wah Wah Hut, het café in Glasgow waar je voor het eerst met Oasis hebt opgetreden, hier trouwens verzeild geraakt?

Noel Gallagher (terwijl de cameraploeg blijft filmen) «Dat hebben we cadeau gekregen toen ze King Tut renoveerden. (Mijmerend) Toch bizar dat het gebouw zoals het toen was al niet meer bestaat. Geen idee wat ik ermee aan moet. Maar het is rock ’n’ roll history!»

HUMO Mijn favoriet op je nieuwe plaat is het mooie ‘Dead in the Water’, maar dat is slechts een onafgewerkte, verstopte bonustrack.

Gallagher «Dat doe ik graag en dat heb ik ook altijd gedaan: de beste song wegmoffelen op een B-kantje. Ik geniet er altijd van als fans me geërgerd vragen: ‘Waarom staat díé song niet op de plaat, waarom is het geen single?’ Maar is ‘Dead in the Water’ écht jouw favoriet? Don’t fuckin’ say that, mate. Ik heb zó hard gewerkt aan alle andere nummers, terwijl ‘Dead in the Water’ een toevalstreffer is. Ik heb het in twintig minuten gecomponeerd en dan nog eens een uur of wat voor de tekst. Ik schreef het toen mijn vrouw een nacht weg was, op bezoek in Schotland. Moet ze meer doen, ’t levert goeie songs op.

»Ik was zelfs vergeten dat ik ’t na een radiosessie in Dublin onachtzaam had opgenomen. Ik begon het in die studio te spelen, tussen twee takes van ‘Dying of the Light’ in. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik niet eens wist dat ze nog aan het opnemen waren. Maar it’s got the magic, dus we hebben er niet verder aan gesleuteld. Voor zover ik weet is dit de eerste keer dat een song op een plaat belandt die slechts één keer is gespeeld. Ik denk dat ik ’m live ga spelen.»

HUMO Wat is het tegendeel van die amper twintig minuten dat je aan ‘Dead in the Water’ hebt gewerkt – een track die na maanden zwoegen en ettelijke takes nog niet goed zat?

Gallagher «We hebben héél lang gesleuteld aan ‘The Man Who Built the Moon’.»

HUMO Da’s mijn andere favoriet.

Gallagher «Echt? Die had de plaat bijna niet gehaald. Mijn producer bleef maar zeggen: ‘Probeer eens iets anders!’ Ik krijg het op mijn heupen van zulke vage richtlijnen. Maar van precieze richtlijnen ook.»

HUMO Je bent altijd goed geweest in het kiezen van prachtige titels: ik wed dat ‘Who Built the Moon?’ niet op architectuur en evenmin op de maan slaat.

Gallagher (fluisterend) «Stel dat er een reusachtig schip is dat de oceaan bevaart, en dat ‘Moon’ heet, en dat de mysterieuze ontwerper daarvan… (Hij leest de verbazing op mijn gezicht na zijn warrige uitleg). Zie je, die titel is mind fuckin’ blowin!»

HUMO Zeg dat wel, ’t is alsof ik lsd heb genomen. Het slaat nergens op.

Gallagher «Hola, ’t is poëzie, man!» (De cameraploeg gaat weg)

HUMO Wacht, als jullie weggaan maakt hij me helemáál af! Wie zijn dat eigenlijk?

Gallagher «Ze maken een documentaire over mij, ze volgen mij een maand. (Droog) Omdat ik een ster ben. En jij niet.»

HUMO De Oasis-documentaire ‘Lord Don’t Slow Me Down’ is erg goed. Maar was er een moment dat je graag voor het nageslacht had bewaard dat niet door die filmploeg werd vastgelegd?

Gallagher «Ze hebben ons niet gefilmd in Zuid-Amerika, terwijl we daar optraden voor 90.000 uitzinnige Argentijnen! Fookin’ insane! Dat had ik m’n zoontjes graag getoond. Toen we onlangs na mijn optreden samen naar U2 keken, draaide mijn jongste zich naar mij en riep: ‘Dad, die gasten zijn véél beter dan jij! En ze hebben meer succes!’ Dat pikte toch even.

»Ik herinner me ook een mistige, kille dag in Peru: toen schreef ik in één dag ‘If I Had a Gun’ en ‘Everybody’s on the Run’. In één dag! Misschien was het een goedaardige vorm van hoogteziekte. Als dat gefilmd was, dan was het een perfecte workshop voor aspirant-songwriters geweest.»

'Drugs zijn rommel. Kon ik alle uren maar terugkrijgen die ik eraan heb verspild. En het geld ook, als het even kan'

HUMO Een insider zei me dat de voornaamste reden voor David Gilmour z’n laatste twee tournees was om aan z’n acht kinderen te tonen wat papa vroeger zoal deed.

Gallagher «Dat kan best. Ik ken David goed, ik was onlangs nog op z’n verjaardagsfeestje. Misschien is hij wel mijn favoriete gitarist. Aller tijden. Ik had onlangs nog een nerdy discussie met hem over ‘The Wall’. Hij houdt niet van die plaat omdat het meer het project van Roger Waters was en omdat er volgens hem te weinig goeie melodieën op staan. Ik zei hem: ‘Maar jouw gitaarspel op ‘The Wall’ is iconisch, mate!’ Maar dat wuift hij weg en dan begint hij te lullen over ‘Wish You Were Here’ (lacht). Het zit nog diep, hoor, de vete tussen die twee.»

HUMO Om een ‘Reservoir Dogs’-metafoor te gebruiken: op al je vorige platen was jij Mr. Black, en op deze ben je Mr. Rainbow.

Gallagher «Iedereen wilde toch Mr. Black zijn? En geen van die gangsters wilde Mr. Pink zijn.»

HUMO Nu ga je me wijsmaken dat in Oasis Liam Mr. Pink was.

Gallagher «Ik ken rockgroepen met alléén maar Mr. Pinks (lacht). Als je bedoelt dat deze plaat veel meer kleuren en stijlen bevat en dat ik uit het keurslijf van rocker en het genie achter Oasis breek, dan klopt het wat je zegt. Vroeger zat ik vast aan de sound van Oasis, aan de merknaam, de verplichtingen van een huis van vertrouwen… Nu ben ik vrij en ik wil dat mijn platen ook zo klinken. Er is een hele muzikale wereld daarbuiten die ik nog amper in kaart heb gebracht. Ik wil zien wat ik ermee aan kan. Dat is het resultaat van mijn samenwerking met producer David Holmes

HUMO Blijkbaar beval Holmes je vlakaf: ‘Speel me een gitaarsolo waarop je kan dansen!’ Je aanvaardt tegenwoordig orders?

Gallagher «Ik was ‘She Taught Me How to Fly’ aan het spelen en David zei: ‘Dat klinkt zoals Oasis’. Waarop ik: ‘Dat is goed, toch? Ik bén Oasis!’ Maar hij pushte me om iets anders te doen. Ik sta open voor andere impulsen, dus ik probeerde het, met wisselende resultaten.»

HUMO Ik weet dat het jouw vrienden van U2 altijd heeft geïrriteerd dat ze in de discotheken geen voet aan de grond kregen. Frustreerde jou dat ook?

Gallagher «Nee. Je zou kunnen dansen op ‘Ballad of the Mighty I’ of ‘What a Life’.»

HUMO Bedoel je met ‘dansen’ dat comateuze zwalpen waar Liam zo goed in was?

Gallagher «Ik heb in elk geval nooit succes in de discotheek nagejaagd. U2 op een gegeven moment wel. Tegenwoordig is dansmuziek zo elektronisch en neurotisch dat ik me zou moeten laten opereren om er voeling mee te hebben.»


tikkende tijdbom

HUMO Tijdens je vorige solotournee toonde je op het videoscherm tijdens ‘Fade Away’ foto’s van oude mensen en families uit vervlogen tijdperken.

Gallagher «Als kind had ik blond haar, net een Viking. Ergens ligt nog een foto van die kleine Viking in een zeemanspakje. Op die foto kijk ik naar mijn oudere familieleden met een blik die zegt: ‘Ik wéét dat jullie er op een dag niet meer zullen zijn, maar ik zal me dit moment altijd herinneren en nooit vergeten waar ik vandaan kom.’ Ik wéét nog dat ik dat toen dacht.»

HUMO Johnny Marr van The Smiths speelt mee op je nieuwe plaat. Ik weet toevallig dat hij jou een gitaar cadeau deed, toen jullie elkaar pas kenden: hij was toen een ster, jij nog onbekend. Dat vind ik heel genereus van hem.

Gallagher «Hij heeft me twéé gitaren cadeau gedaan: de zwarte Les Paul waarop hij speelde ten tijde van ‘The Queen Is Dead’ en een andere Les Paul waarmee hij ‘Panic’ opnam.»

HUMO Je hebt er twee. Je kan er dus eentje missen.

Gallagher «In principe wel, maar liever niet. Van Paul Weller kreeg ik een Rickenbacker waarop hij ‘Absolute Beginners’ speelde.»

HUMO Je hebt net een Europese toernee met U2 achter de rug. Heb je met hen over Oasis gepraat? Want zij zijn zowat de enigen die weten hoe het is.

Gallagher «Niet echt. Er zitten geen broers in U2. En er zitten geen Liams in U2. En er zitten geen zeikers in U2. En zij trekken allemáál aan de kar, terwijl ik er alleen voor stond. Ik heb het er – niet om te pochen of zo – onlangs nog met Bruce Springsteen over gehad. Hij bewondert U2 ook in de eerste plaats omdat ze het al zo lang uitzingen zonder terminale ruzies of gênante inzinkingen. Bruce vergeleek een rockgroep met een tikkende tijdbom. Elke groep heeft een houdbaarheidsdatum. En naarmate je ouder wordt, verwatert je visie omdat allerlei factoren je ambitie en toewijding ondermijnen: volwassenheid, familie, kinderen, geld, faam, groepsleden die zich moeien of je kostbare tijd verspillen… En ondertussen tikt de bom verder.

»Die irritante dag toen ik Oasis opblies, vloog ik meteen vanuit Parijs naar een onderduikadres. De eerste oproep die ik daar kreeg, kwam van The Edge. Hij was bezorgd over mijn welzijn en bedankte me nadrukkelijk voor de bijdrage die Oasis aan zijn leven had geleverd: ‘Als ik denk aan de talrijke keren dat wij jouw songs hebben gezongen, niet altijd nuchter, weliswaar, maar toch…’ Dat vond ik grootmoedig van hem, en op dat moment kon ik die steun gebruiken.»

'Veel sterren schermen zich af, ik niet. Ik sta op mijn recht om ongehinderd door de stad te wandelen. Maar die selfies... Dat is mijn grootste fuckin' ergernis.'

HUMO Toen je in juli in Brussel het voorprogramma van U2 speelde, zei je tegen iemand in het publiek: ‘Waarom sta je op de dertigste rij, waren de tickets op de eerste rijen te duur? Het volgende nummer draag ik op aan jou, Daddy O!’

Gallagher «Dat was een Amerikaanse kerel die ik herkende aan zijn hoed met stars and stripes. Hij had de hele tournee gevolgd, hij dook overal op, en altijd op de eerste rij.»

HUMO Vraag je je weleens af wat zulke mensen bezielt?

Gallagher «Spaar hem, hij heeft goeie smaak. Het leuke was dat hij de eerste keren dat ik ’m opmerkte duidelijk niet geïnteresseerd was in ons: hij kwam voor U2. Maar naarmate de tournee vorderde, raakte hij wild enthousiast en begon hij teksten mee te brullen.

»Maar er zijn muziekliefhebbers die de grens tussen passie en fanatisme al jaren geleden hebben overschreden. Nu, ik hou van hen, want ik was ook zo. Ik bén zo, ik ben nog steeds een muzieknerd. Ook ík dweep nog met andere muzikanten. Maar aan de andere kant wordt het almaar moeilijker om een nanoseconde privacy te vinden. Het rare is: als ik ergens sta aan te schuiven, te niksen, dan merkt niemand me op. Pas als ik in beweging ben, komen ze met drommen op me af.»

HUMO Da’s de Gallagher-manier van stappen, Liam heeft dat nog meer, je lichaamstaal verraadt je sneller dan je hoofd of je naam.

Gallagher «Man, die selfies… Dat is mijn grootste fuckin’ ergernis, mate. Ik háát het. Ik ben een beroemde muzikant, maar ik heb niet de behoefte om een celebrity te zijn. Er is een cruciaal verschil tussen die twee.

»Kijk, ik besef heel goed dat als ik de deur uit stap dezer dagen, ik in een wereld terechtkom waarin bijna iedereen met mij op de foto wil of me wil bepotelen. Heel wat sterren schermen zich af. Ik weiger dat te doen. Ik sta op mijn recht om ongestoord door de stad te wandelen. Maar ik prent me elke ochtend opnieuw in dat het niet mag eindigen met een selfie: de fall-out daarvan stopt niet bij de fan die ’m nam. Voor je het weet, word je stiekem gefilmd en is een minuut later op YouTube te zien hoe je in je neus stond te peuteren.»

HUMO Heb jij fans die bizarre cadeaus opsturen?

Gallagher «Vroeger meer dan nu, godzijdank. Om één of andere reden kwamen de bizarste cadeaus uit Japan. En in Mexico deed iemand me een paar jaar geleden een enorm crucifix cadeau. Er plakte een doodskop op, er hing bloed aan en er zat een soort sinistere oorkonde bij. Ik dacht eerst dat ik op iemands hitlist was beland, maar het bleek een gadget te zijn voor de dodendag. Ik heb nooit begrepen waarom die sombrero’s in hun zonnige, gezellige land zoveel intenser dan wij de doden herdenken op Allerzielen. Ik ben niet zo religieus, maar ’t is niettemin…»

HUMO …een kwestie van tijd voor je je eigen religieuze sekte opstart?

Gallagher (lacht) «Als rockster ben je al halfweg in de goeie richting, dus ’t lijkt me onvermijdelijk.»

HUMO Wacht, wil je dat ik dat vermeld? Bedenk hoeveel kritiek The Beatles indertijd hebben gekregen toen John Lennon zich liet ontvallen ‘We’re bigger than Jesus’.

Gallagher «Ik ben zéker groter dan Jezus. Publiceer het, man, get it fookin’ in there.»

HUMO Ooit probeerde een gek je tijdens een concert neer te steken op het podium.

Gallagher «Twéé keer zelfs. De eerste keer was helemaal in het begin, in 1994, toen we een liveset speelden voor de BBC-radio. Maar daar is toen geen ruchtbaarheid aan gegeven. (Droog) Ik heb een lichte voorkeur voor evenwichtige fans. En evenwichtige groepsleden. Daarom was Liam zo’n blok aan m’n been. Het lekte niet altijd uit, maar hij liep tijdens een concert heel vaak het podium af, onaangekondigd, zonder reden. Dan dacht ik: ‘Is hij gaan pissen, komt hij nog terug?’ Soms deed hij het na vijf minuten, soms na een half uur… Een lastpost. Enkele keren ging hij gewoon terug naar het hotel, terwijl wij nog op het podium stonden. In het begin konden we dan nog maximaal tien minuten spelen. Maar toen heb ik leren zingen en gezorgd dat ik ook alles kon zingen wat Liam normaal zong. Kijk, niet iedereen vindt mij een bescheiden, rustige en geduldige man, maar: I’m a fookin’ pro. Ik heb geen tijd voor egocentrische klungelende amateurs. Ik verdien respect. Onze fans verdienen respect. Die mensen hebben verdomme vaak gespaard en ver gereisd om ons te zien.»

HUMO Geduldig ben je inderdaad niet. Ik heb altijd gedacht: Noel is zeer intelligent en redelijk, maar je moet tegen z’n sarcasme bestand zijn én het moet vooruitgaan.

Gallagher «Daarom ben ik ook met drugs gestopt. Cocaïne paste bij mijn karakter, maar eigenlijk had ik het niet nodig want ik bén al opgefokt en onrustig.

»Ik neem niks meer, ’t is rommel en tijdverlies. Man, kon ik alle uren maar terugkrijgen die ik aan drugs heb verspild. En het geld ook, als het even kan.»

HUMO Ik citeer uit je nieuwe bio: ‘Liam heeft nu enkel nog bestaansrecht als potentiële orgaandonor voor zijn meer getalenteerde oudere broer.’ Heeft je moeder dat gelezen?

Gallagher «No, she doesn’t give a fuck. Ze is ons gekibbel meer dan beu, maar ze heeft zich erbij neergelegd. En het klopt: als ik ooit na een ongeval verlegen zit om wat beenmerg of een nier, dan, en alléén dan, zal ik Liam bellen.»

HUMO Over jou vermeldt de bio: ‘The little menace from Little Venice, as Noel is known on Grindr’. Grindr, als in de datingapp voor homo’s?

Gallagher (lacht) «Da’s natuurlijk een grapje. Ik was die bio’s zo beu dat ik een bevriende schrijver van komische sketches heb ingehuurd om wat flauwekul bij elkaar te flansen. Bio’s zijn even stom en overbodig als nieuwe fotosessies. Ik ben in dertig jaar tijd geen spatje veranderd en iedereen weet al alles van me. Dus liever onzin dan pretentieus gewauwel. Daarom staat er ook dat ‘Noel zijn aantekeningen en demo’s in een schattig zakje van Hello Kitty bewaart’ (lacht).»

'Tegenwoordig is dansmuziek zo elektronisch en neurotisch dat ik me zou moeten laten opereren om er voeling mee te hebben'

HUMO Zelfspot. Da’s toch nieuw, eerlijk gezegd.

Gallagher «Da’s waar. Zolang je brein wordt ondergesneeuwd door coke, is zelfspot geen prioriteit.»

HUMO Impliceert stoppen met drugs ook dat het Spinal Tap-gehalte van je shows daalt? Of is goed gedrag geen garantie voor feilloos verlopende optredens?

Gallagher «Er zijn geen garanties en er kan op elk moment iets misgaan. Ik ben nu 0 procent Spinal Tap. Vroeger was het fiftyfifty, maar nu bezit Liam 100 procent van die aandelen. Ik zei het al: ik ben een professional, ik heb geen tijd voor dat idiote gedoe. Indertijd, toen nieuwe muzikanten auditie deden, zat daar een vracht aanstellers bij die dacht dat het volstond om van voetbal te houden, veel te drinken en infantiele grappen te maken. Ze vielen meteen af. Het laatste Spinal Tap-moment dat ik me herinner? Pff… Ik kan niks bedenken. Maar zo gaat het altijd: straks als jij wegrijdt in de taxi zal ik denken ‘Fuck me, tóén, dat was geweldig!»

HUMO Ik rijd straks helemaal niet weg in een taxi, ik kom bij jou wonen.

Gallagher (trekt de legendarische Gallagher-wenkbrauwen op, die in de bio worden omschreven als ‘eyebrows that even Moses could not part’) «Naarmate ik ouder word, groeit mijn behoefte aan afzondering.»


Gouden raad

HUMO Je sprak daarnet het woord ‘pretentieus’ uit. Wat me brengt bij de ‘Oblique Strategies’ van Brian Eno en Peter Schmidt: honderd kaartjes met goede raad die tijdens het songschrijven een impasse kunnen doorbreken. Laat ik beginnen met de slechtst denkbare voor een interview: ‘Doorbreek de stilte niet.’

Gallagher «Ik ben niet tégen het uitgangspunt van ‘Oblique Strategies’, maar dat lijkt me wat contraproductief.»

HUMO De volgende dan maar: ‘Vertrouw op je lichaam.’

Gallagher (zucht) «Hij gaat het wel ver zoeken, hè. Het zou kunnen slaan op je buikgevoel. Eerder dit jaar was ik heel ziek. Ik verloor tientallen kilo’s, men dacht eerst aan kanker. Het bleek salmonella te zijn, een infectie die ik had opgelopen na het eten van eieren.»

HUMO Ik wist niet dat Liam een omelet kon bakken.

Gallagher «Dat kan hij, nog net. Maar tijdens mijn revalidatie vroeg ik me af of mijn lichaam me misschien vertelde dat ik de uitwerpselen van kippen niet meer moet eten.»

HUMO En wat heeft dat te maken met songs schrijven?

Gallagher «‘Who Built the Moon?’ had helemaal anders geklonken als ik niet gezonder was gaan eten. Hoe anders? Slechter. Monotoner. Logger.»

HUMO Nog eentje:‘Verkies tuinieren boven architectuur’

Gallagher «Mmm… Ik weet niet of ik het hiermee eens ben. Architectuur impliceert: bouwen. Tuinieren is iets voeden, bijsturen. Maybe, nurturing is better than erecting.»

HUMO Is dat wat jij je vrouw probeert wijs te maken als Little Noel weer eens faalt in bed?

Gallagher «Mijn vrouw komt niks tekort, integendeel. Of dat is wat ze me wijsmaakt.»

HUMO ‘Geef toen aan slechte impulsen.’

Gallagher «Dat doe ik constant. Was het niet Oscar Wilde die zei: ‘De beste manier om van je slechte gewoonten en foute verlangens af te komen, is eraan toegeven’?»

HUMO De muzikanten van David Bowie weigerden de richtlijnen van Brian Eno op te volgen want ‘die vent is niet eens een échte muzikant’. Wat weiger jij?

Gallagher «Ik ben heel ongeduldig. Dus ik probeer altijd een binnenweg te vinden naar de essentie, naar de kern van een song. In de studio dreef ik altijd producers de muren op omdat ik weigerde een song meer dan drie keer in te zingen. Three takes, that’s it. Maar deze keer dwong mijn producer me tot omwegen, en daar lagen interessante ideetjes voor het rapen.»

HUMO Ik moet om één of andere reden plots aan ‘Roll It Over’ denken, samen met ‘Live Forever’ en ‘Champagne Supernova’ mijn favoriete Oasis-song.

Gallagher «Weet je wie ook bij ‘Roll It Over’ zweert? Ryan Adams. Hij heeft ooit gesmeekt of hij ’m live mocht zingen. Dat zag ik eerst niet zitten, maar we probeerden het tijdens een soundcheck en hij zong het fenomenaal goed. Ongelofelijk. Dat doet me eraan denken: Liam weigerde altijd soundchecks, hij vond het beneden z’n waardigheid. Terwijl het verdomme essentieel is – je herkent de vadsige rockster aan het feit dat hij niet langer soundcheckt.»


Van song naar volkslied

HUMO Onlangs begon men in Manchester, na de minuut stilte voor de slachtoffers van de terreuraanslag op het concert van Ariana Grande, onverwacht jouw ‘Don’t Look Back in Anger’ te zingen, waarop duizenden spontaan meezongen.

Gallagher «Ik heb die song geschreven op een regenachtige avond in Parijs. Ik weet niet altijd waar mijn teksten over gaan, maar in dit geval wel: het is het verhaal van een oudere vrouw die terugkijkt op een rampzalig leven, maar weigert om verbitterd te zijn. Het is mijn ‘No regrets’. In wezen heeft die tekst niets te maken met terrorisme of de dood. Maar de kern is wel: aan verbittering, ongecontroleerde woede of cynisme hebben we niks. Nu, sinds die aanslag in Manchester is dat nummer uitgegroeid tot een soort hymne die slechtheid trotseert en ontmijnt. Mijn favoriete vredessong is nog steeds ‘Strawberry Fields Forever’ van The Beatles. Maar ‘Don’t Look Back in Anger’ is ook niet slecht. Het is niet langer mijn song, hij is een eigen leven gaan leiden.»

'Ik heb leren zingen omdat Liam vaak onaangekondigd wegliep tijdens optredens. Maar onze fans verdienen respect. Die mensen hebben verdomme vaak gespaard om ons te zien.'

HUMO Onlangs zei David Crosby over Jack White: ‘Die moet z’n eerste goeie song nog schrijven’. Wie vind jij overschat?

Gallagher «Ik heb nooit gesnapt wat iemand in de Foo Fighters ziet. Die hebben naar mijn gevoel een schrijnend gebrek aan goeie songs. Elbow begrijp ik evenmin. Middelmatige flauwekul. En Adele vind ik helemaal niks. Someone fookin’ explain that shit to me.»

HUMO ‘Chasing Pavements’ is een perfecte popsong, maar die heeft ze natuurlijk niet zelf geschreven.

Gallagher «Dat vind ik ook rommel.»

HUMO Heb je raad voor de Belgen die meedoen aan Humo’s Rock Rally?

Gallagher «Eén: probeer nooit een hit te schrijven. Maar geef je passie alle ruimte en dompel je onder in een song: laat ’m niet wegglippen, tém de bastaard tot hij af is. Twee: vind je eigenheid. Begrijp eerst wie je bent en wat je wil en maak muziek die bij jou past. Thom Yorke heeft nooit geprobeerd om Marilyn Manson te worden, als je begrijpt wat ik bedoel. Drie: léér zingen. En als je niet kan zingen, vind dan een zanger. Wees een controlefreak, maar leer delegeren – wees niet die shitty singer-songwriter die niet kan zingen. Kies en focus. Vier: follow the work. Alles vloeit voort uit het werk dat je aflevert. Mijn hele leven is een gevolg van mijn songs, niet omgekeerd.»

HUMO Ik heb als niet-muzikant geen excuus om een heilige plek als Abbey Road met mijn aanwezigheid te bezoedelen, maar ik grijp elk excuus aan om daar te komen. De laatste keer heb ik er op de Mrs. Mills-piano gespeeld waarop Paul McCartney indertijd ‘Let It Be’ en ‘Penny Lane’ opnam. Wanneer heb jij ooit misbruik gemaakt van je positie?

Gallagher «Oasis heeft ooit getoerd met Neil Young. Nadat Neil had gesoundcheckt – hoor je dat, Liam: zelfs Neil Young soundcheckt nog! – benaderde ik zijn roadie en vroeg of ik Neils gitaren eens van dichtbij mocht bekijken. Eerst weigerde hij – ‘Als ik dat toelaat, word ik meteen ontslagen’. Maar ik geef niet gauw op. ‘Please, mate, I need to fuckin’ do this.’ Uiteindelijk liet hij me op een niet ingeplugde Les Paul de intro van ‘Hey Hey, My My’ spelen. (Bepotelt mijn doosje van Eno’s ‘Oblique Strategies’) Eigenlijk zou ik dat toch moeten hebben.»

HUMO Oké, ik geef het je cadeau. Maar ik wil de helft van de auteursrechten van de songs die eruit voortkomen.

Gallagher «Deal! Omdat het toch niet te bewijzen valt dat een wereldhit het rechtstreekse gevolg is van zo’n kaartje. En laat ons eerlijk wezen: de kans dat jij er ooit iets zinnigs mee zal doen, is astronomisch klein (lacht).»

‘Who Built the Moon?’ komt op 24 november uit bij Pias.

Noel Gallagher’s High Flying Birds spelen op 6 april 2018 in Vorst Nationaal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234