null Beeld

Noel Gallagher's High Flying Birds (AB)

Noel Gallagher kwam voor de tweede keer zonder zijn broer naar de AB en liet horen dat je ook diep in je carrière nog kan groeien in je rol.

Jürgen Beckers

Dik drie jaar geleden stond Noel Gallagher voor het eerst als voltijds frontman op een Belgisch podium, en waar het toen nog een voorzichtig aftasten van mogelijkheden en reacties was, stond er nu een doorgewinterde profi op de planken. Een man die wist wat hij niet zou gaan doen – babbelen, entertainen, stroop aan baarden smeren – en dat de songs die hij schrijft goed genoeg zijn om ook zonder zanger-zanger live overeind te blijven. En als er echt gebruld moest worden, zou het publiek dat wel doen. De aanwezigheid van opvallend veel Engelsen (met wat drank erin toch nog iets meer tot stemverheffing bereid dan de gemiddelde Belg), die wellicht de oversteek hadden gemaakt om Gallagher nog eens in een bescheidener omgeving dan de Britse megahallen aan het werk te zien, was wat dat betreft een godsgeschenk.

Gallagher en zijn High Flying Birds stapten het podium op voor een geprojecteerde witte bakstenen muur, een duidelijke knipoog naar ‘The Wall’, één zijner favoriete platen. ‘Do the Damage’ was een gekke, wat matte opener, alsof hij zijn kruit nog niet wilde verschieten terwijl het geluid nog in de plooi moest vallen. Maar de sound zat goed, de groep was geolied – dit was het laatste concert van de tour – en Gallagher legde er vervolgens stevig de zweep op. ‘(Stranded on) The Wrong Beach’ en ‘Everybody’s on the Run’, twee songs van die wat kille eerste soloplaat die gespeeld met volle goesting toch gewoon Oasis-anthems blijken te zijn. En dan was het al tijd voor een echt oudje van zijn vorige groep: ‘Fade Away’, het zwaar melancholische B-kantje van ‘Cigarettes and Alcohol’, als meezinger gepresenteerd tegen een achtergrond van familiekiekjes in kleuren van drie, vier generaties terug. ‘While we’re living, the dreams we have as children fade away’. Snif.

En dan terug plankgas met het opzwependste van zijn nieuwe plaat: ‘In the Heat of the Moment’ en ‘Lock All the Doors’, dat ons in een flits ineens wel heel erg als iets van Manic Street Preachers in de oren klonk. Zoals, iets verderop, het van ‘Definitely Maybe’ geplukte ‘Digsy’s Dinner’ voor vijfentachtig procent The Jam was. Tweemaal niet erg overigens.

Een luidkeels meegezongen ‘Champagne Supernova’ kregen we ook nog, een niet minder vocaal ondersteund ‘Dream On’ en ‘If I Had a Gun’, en dan de bissen, waarin we van een Gallagher die niet moeilijk wilde doen nog wel wat klassiekers konden verwachten. Het werden ‘Don’t Look Back in Anger’ (yep, meegezongen), ‘AKA… What a Life!’ en afsluiter ‘The Masterplan’.

‘Wie een grote show wil zien of een zanger wil zien dansen of moppen horen tappen, blijft best thuis,’ drukte Gallagher ons onlangs op het hart. ‘Maar wie songs wil horen, gaat wellicht een fijne avond beleven.’ Voor dat laatste waren we gekomen, en songs hebben we gekregen. Door een goeie groep bovendien. Laat ons daarom afronden met één van de weinige bindteksten van Gallagher die we zondagavond hebben verstaan: ‘Thank you very much.’


Het Publiek

Bestond voor een groot deel uit meegereisde Engelsen en dat zal zowel de decibelmeter als het toogpersoneel geweten hebben.


Quote

Eentje die we verstaan hebben, naast ‘Thank you very much’: ‘You can’t see this, but at the back there seem to be a lot of bald men with glasses’.


Hoogtepunt

‘Don’t Look Back in Anger’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234