null Beeld

Noel Gallagher's High Flying Birds - Noel Gallagher's High Flying Birds

'Noel Gallagher's High Flying Birds' is de debuutplaat van Noel Gallagher, een man die als songschrijver zijn sporen al aardig heeft verdiend maar nog nooit zonder tegenstand aan het roer stond. Dat ze vertrouwd in de oren klinkt zal Oasis-fans plezieren, maar omdat dat ook voor de niet-Oasis-fans geldt (tot welke groep wij onszelf rekenen: onze aandacht zijn ze ergens rond 1997 kwijtgeraakt), is het makkelijk om naast de kwaliteit ervan te luisteren.

Je verwacht geen groeiplaat, omdat je bij alles wat je hoort denkt: 'Ken ik.' Wij zijn – as we write – nog niet gestopt met 'High Flying Birds' tijd te geven.

De plaat begint slim met wat ingehouden gekuch en achtergrondgestommel, waardoor je het volume wat omhoog gooit en het breed gearrangeerde 'Everybody's On the Run' je als een trein in het gezicht komt geblazen. En terwijl je je wenkbrauwen nog in de plooi aan het leggen bent, is daar al 'Dream On', een song die zo op '(What's the Story) Morning Glory' had gekund. Van Oasis, jawel, uit de periode toen ze onze aandacht nog als een schoothondje aan de lijn hadden. 'Dream On', zo tussen 'Cast No Shadow' en 'She's Electric', had die plaat nóg beter gemaakt.

Ook 'If I Had a Gun' klinkt aanvankelijk als een afdankertje van Oasis, tot je wederom beseft dat het net zo goed ook een Oasis-classic had kunnen zijn. Lui aangeslagen akkoorden, gezwollen zinnen, zwanger van een wereld die onder de loep genomen eigenlijk inhoudsloos blijkt te zijn. Be-bop-a-lula-godverdomme-dat-is-popmuziek. Waarvan het perfecte voorbeeld nog moet komen: 'The Death of You and Me'. Eeuwenoude akkoorden, in een eeuwenoude volgorde, volgens eeuwenoude tradities iets nieuws meegegeven. En daar een paar trompetten aan toegevoegd. Voor het eerst moeten wij niet aan Oasis denken.

Dat moeten we ook niet bij 'Soldier Boys and Jesus Freaks', wat Noels allereerste aanzet tot politiek pamflet of protestlied moet zijn: 'All the people on the village green / Are gathered 'round their TV screens / To hear the government about to speak / About soldier boys and Jesus freaks'. En dat knipoogje naar de vrienden The Kinks vindt u zelf wel.

In 'Broken Arrow' wordt duidelijk hóé goed Noel die laatste plaat van Arctic Monkeys wel vindt: probeer bij de zanglijn maar eens naast Alex Turner te denken.

'(Stranded On) the Wrong Beach' is in titel en Des Songschrijvers Vakmanschap een volbloed Noel-nummer, vol hoop op goede tijden maar vrees voor slechtere. En daardoor de perfecte aanloop naar afsluiter 'Stop the Clocks', een lied dat in kringen van Oasis-fans blijkbaar al een hele tijd een mythische bootlegstatus geniet.

Wij horen het hier voor het eerst en worden hard in de maag gestompt, de neus op de feiten, de realiteit voor de deur. Klop klop. Weer die luie gitaar, tegen haar zin akkoorden loslatend, en daarover Noel die met hoge klaagstem zingt: 'Stop the clocks and turn the world around (…) When the night is over there'll be no sound'. Het gaat over de onopvulbare leegte van het bestaan, en over het feest der vergetelheid dat het daar slechts af en toe van haalt.

De stilte valt zwaar na deze plaat, die er de afgelopen twee dagen met rasse schreden op vooruit is gegaan. Hoe minder we die man van Oasis horen, hoe beter we 'm vinden. De perfecte popplaat? Kan nog altijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234