Noémie Wolfs - Hunt You

Zoals de muziekgeschiedenis ons leert (én de politieke geschiedenis, for that matter) geldt voor alle splits: wie de merknaam bezit, domineert de toekomst. Dat heeft de heer Callier A. uit S. goed begrepen: zangeressen komen en gaan, Hooverphonic blijft altijd bestaan.

Noémie Wolfs heette een ontdekking te zijn, en toen de NV Hooverphonic haar aan de wereld presenteerde, was dat in bewoordingen die je kan samenvatten als ‘nu zitten we voor tien jaar goed’. Helaas. ‘I want to play the lead’, zingt ze ergens op ‘Hunt You’. ‘In your favourite dream’, weliswaar, maar ook in de hare. Het eerste wat aan haar solodebuut opvalt, is het verschil met de eerste soloplaat van Geike Arnaert.

Geike had makkelijk haar trademark en status kunnen uitmelken, maar zweeg eerst drie jaar en koos dan voor een eigenzinnige, donkere plaat die meer met de underground dan met de hitparade flirtte. Noémie daarentegen kiest resoluut voor een snelle release en, eh, meer van hetzelfde. Met lichtjes andere accenten. Een flard nineties-Mazzy Star, een flard 21ste-eeuwse Lana Del Rey, wat pop, wat grootsteedse soundtrackeffectjes, een glimp Balthazar, een soupçon van Depeche Mode en een snuifje Hooverphonic… Maar zogenaamd uit elkaar gaan omwille van ‘muzikale meningsverschillen’ wil in dit geval niet zeggen dat la Noémie plots speedmetal maakt. ’t Is allemaal iets poppier dan Hooverphonic. Zo geproducet dat zowel Radio 1 en StuBru als Radio 2, MNM en Q’s het kan programmeren.

‘All You Ever Wanted’, ‘Wounded’, ‘Maybe’ en ‘My Mountain’ zijn allemaal goeie songs. En toen de plaat voor de zoveelste keer ten einde was en ik genoeg materiaal had voor deze bespreking, heb ik ze volledig uit vrije wil nog een keer opgelegd. Dat gebeurt niet altijd. De enige echte smet, het enige tekort is een zekere bloedarmoede, een gebrek aan ziel. Het is aangenaam kabbelende muziek, maar ik kan niet zeggen dat het me ráákt, ontroert, pakt of opwindt.

De plaat waarop ik zit te wachten (snel, of ik doe het zelf, Alex) is die waarop álle zangeressen uit de geschiedenis van Hooverphonic (ook die twee transseksuelen, Alex, toen je beweerde dat je die partijen zelf zong) samen een cd maken waarop ze torch songs en standards uit de moderne popgeschiedenis zingen. Want, gerechtigheid voor iedereen: Geike rules, maar stuk voor stuk waren het goeie en veelal eigenzinnige en unieke stemmen.

Maar voorlopig is ‘Hunt you’ van Noémie Wolfs een lofwaardige poging. Geen afgang, maar hopelijk ook niet haar hoogtepunt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234