Noisettes - What's the Time Mr Wolf?

In het kielzog van een kwalijke dranklucht komen ze onze kant uit: Noisettes, een Brits trio indiepunkers met aan het hoofd een vrouw met een klok van een stem en een stel benen tot aan de grond.

Of ze met 'What's the Time Mr Wolf?' meteen ook stormenderhand het land zullen innemen is nog de vraag, maar er valt iets te zeggen voor hun debuutplaat, én er staan een paar geweldige singles op. Ze zetten jongens aan tot baldadigheid en het mikken met bordenwissers naar nietsvermoedende leraressen wiskunde. Ze leren meisjes spreken met twee woorden, waarvan het eerste steevast 'fuck' is. En hier en daar laten ze een vermoeden van tederheid doorschemeren, waardoor alles hun prompt weer vergeven wordt.

De grootste troef van Noisettes heet Shingai Shoniwa, een zangeres die zelfs de middelmatige songs - en dat zijn er helaas ook nogal wat - naar een hoger niveau tilt en het robuuste, soms wat platte groepsgeluid injecteert met een geut soul van heb-ik-jou-daar. Single 'Don't Give up' is niet minder dan fantastisch: rammelende garagerock die ons middels een ferme klets in het gezicht terugkatapulteert naar de Yeah Yeah Yeahs van 'Fever to Tell'. 'IWE' is al een dik jaar oud, en dat is eraan te horen: het is een stuk minder gestroomlijnd dan de nieuwe nummers, ontploft een keer of dértig en laat een groep horen die nog volop op zoek is - iets wat wel vaker spannende avonturen oplevert als de groep in kwestie over genoeg talent beschikt. Talent, zei u? Check het poppy 'The Count of Monte Christo', dat fans van The Kooks zeker zal bekoren, en waarin Shoniwa laat horen dat ze net zo goed kan zalven, als het echt moet.

Het is, zoals gezegd, niet allemaal even sterk: 'Scratch Your Name' heeft zijn momenten maar mist net dat tikje inspiratie, 'Sister Rosetta (Capture the Spirit)' is half pop-met-ballen, half heavy metal, een combinatie zonder veel toekomst. 'Bridge to Canada' gaat daarna weer een heel andere richting uit, maar lijkt zelf niet te weten waarheen, en 'Mind the Gap' laat zelfs echo's horen van - even slikken - Skunk Anansie. Gelukkig brengt 'Hierarchy' eerherstel: Billie Holiday in een postmodern rockgroepje, het is eens iets anders. Samengevat: de attitude, de looks en de singles zijn er al; nu nog een plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234