Nouvelle Vague - Couleurs sur Paris

'Love Will Tear Us Apart', 'Teenage Kicks' of 'Making Plans for Nigel' in een bossanovajasje? We kregen er zes jaar geleden, ten tijde van Nouvelle Vague
s titelloze debuut, gifgroene pukkels van, al moeten we toegeven dat uit de drie platen van het Parijse duo met enige moeite een uurtje te pruimen muziek te puren is.

Maar we willen dat graag inruilen voor het nieuwe, vierde geesteskind van Marc Collin
en Olivier Libaux
, 'Couleurs sur Paris'
, waarop de heren het geweer van schouder veranderen: geen blik Britse en Amerikaanse punk of new wave meer, maar hun Franse tegenhangers. Of wat daarvoor moet doorgaan, want Franse punk was, een schaarse uitzondering niet te na gesproken, een lachwekkende contradictio in terminis.

Afijn, Franse rock uit de periode '77-'89 vult 'Couleurs sur Paris', al zijn er ook uitstapjes naar Zwitserland en, jawel, België. 'Putain Putain'
, gezongen door de heerlijk geschifte Camille
blijft moeiteloos overeind in een jazzy bossaversie. Nouvelle Vague werkt ditmaal voornamelijk met relatief jonge vocalisten die de afgelopen jaren in Frankrijk zijn komen bovendrijven, en daar zit behoorlijk wat talent tussen: SoKo
natuurlijk (het rockende 'Sandy Sandy'
van Dogs
- wie ze kent krijgt een pint), folkpopduo Cocoon
(dat Stephan Eicher
s '2 People in a Room'
injecteert met een dosis ontwapenende charme), Yelle
(met 'Ophélie'
van - weer een pint - Jad Wio
) en la femme chocolatOlivia Ruiz
(met de door flamenco aangestoken Mano Negra
-hit 'Mala vida'
). Maar de verrassing is toch wel Charlie Winston
, die we na het ingenieuze, naar de keel grijpende 'So Young But so Cold'
nooit meer een zeurkous zullen noemen.

Hoewel Nouvelle Vague sporadisch nog deint op de golven van de bossanova ('Amoureux solitaires'
), beperken ze zich daar allang niet meer toe. 'Où veux-tu qu'je r'garde'
is een heerlijke mix van chanson en kitsch zoals alleen de Fransen die maken, 'Sur ma mob'
geurt naar reggae en mbalax,en aan folkpop absoluut geen gebrek (van 'Anne cherchait l'amour'
tot 'Déréglée'
).

Nouvelle Vague was in ons Kraaiennest altijd meer hype dan hoop. Niet meer dus. Voortaan fluiten we zelfs fluks een song van het door ons intens gehate Indochine
mee, 'L'aventurier'
. (Maar als het origineel op uw iPod staat moet ú ons een pint.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234