null Beeld

Novastar - Inside Outside

Wat is dat toch met Joost Zweegers dat het wachten altijd de moeite waard maakt? Vier jaar liet hij ons sudderen na winst in Humo’s Rock Rally van 1996, alvorens de songs die hij tijdens de finale in de AB op ons trommelvlies had getatoeëerd door definitieve opnames te vervangen.

Jürgen Beckers

En dan weer vier jaar wachten op ‘Another Lonely Soul’, zijn verrassende én verrassend straffe samenwerking met Piet Goddaer. En toen er eindelijk slechts één Kerstmis tussen twee Zweegers-releases leek te gaan zitten, viel Joost van het podium van Vorst Nationaal, en begon hij aan een fysieke en mentale revalidatie waar pas vijf jaar later ‘Almost Bangor’ van kwam. Een plaat die in hitgehalte – ‘Mars Needs Woman’, ‘Because’, ‘Tunnelvision’ – aan zijn debuut deed denken. Nog eens vijf jaar later zitten we bij ‘Inside Outside’, zijn gloednieuwste, en een plaat zoals we er nog nooit één van hem gehoord hebben.

‘Inside Outside’ is een groeiplaat die blíjft groeien, zelfs al geef je ze maar af en toe water. Een plaat waar je, net op het moment dat je dacht dat ze weg was, naar blijft teruggrijpen. Vanwege die ene kleine melodie die is blijven hangen, onderweg achteloos geserveerd, alsof melodieën nu ook weer niet zo belangrijk zijn. Er staan geen grote refreinen op ‘Inside Outside’, geen typische Joost-uithalen waarvan hij weet dat hij er zijn publiek mee kan inpakken, en niets wat ook maar in de verste verte op ‘Wrong’ of ‘Because’ lijkt.

Het mooiste moment op ‘Inside Out­side’ zit helemaal vooraan, als de bloedmooie single ‘Closer to You’ zich losschudt van zijn intro en de plaat op een spoor zet waar ze veertig minuten lang niet meer vanaf raakt.

Een grote dikke pluim mag op de hoed van producer John Leckie, niet alleen omdat hij ‘Inside Outside’ als één lange trip laat klinken, maar vooral omdat hij er volk heeft bijgehaald dat Zweegers in een bijzonder comfortabele muzikale zetel zet. ’t Is niet Joost met muzikanten wat je hoort, maar een groep. Novastar, met op bas Charlie Jones en op gitaar Skin Tyson (wat een naam!), beiden sinds jaar en dag in dienst bij Robert Plant, iemand die geen amateurs op de loonlijst heeft staan. Nog een gast met naam is Steve Berlin van Los Lobos, die zo subtiel staat te spelen dat je zou zweren de hele plaat lang geen sax gehoord te hebben. Maar neem iets weg, wat dan ook, en de zaak zou als los zand uiteenvallen. Zweegers zelf is misschien nog de subtielste van allemaal, hoe hij meer neuriet dan zingt, met vaak maar net genoeg volume om hem te kunnen horen. Ook tekstueel mag minder meer zijn, met ‘Faith in You’ als mooiste voorbeeld: ‘That it’s okay / Come if you want to / It’s okay / ‘Cause all I’ll ever have is faith in you / It’s all I’ll ever have’.

Wie refreinen wil, zal moeten zoeken, en ze aantreffen op ongebruikelijke plaatsen. In de brug van ‘In Love with Another’ bijvoorbeeld, of in de wonderschone akoestische gitaarpartij waarmee ‘Kabul’ begint, misschien zelfs in de langzaam wegstervende belletjes die ‘So Softly’ naar de uitgang begeleiden.

De enige andere song die voor single zou kunnen doorgaan is ‘Light Up My Life’, een liedje voor zijn dochtertje, waarin de liefde iets luider en breder van de daken mag worden geschreeuwd. De belletjes van ‘So Softly’ komen nog één keer terug in ‘End to End’, afsluiter van een plaat waarvan wij het einde nog lang niet gezien hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234