null Beeld

'Off the Record': Chantal Acda

Waarom het sympathieke televisieploegje van ‘Off the Record’ niet naar úw bescheiden woonst afzakte en ú honderduit liet vertellen over úw liefde voor pakweg de eerste van Metallica, úw bootlegs van Jimi Hendrix en ‘Rock ’n’ Roll High School’ van de Ramones (úw allereerste singletje), en de in Antwerpen woonachtige Nederlandse chanteuse Chantal Acda wél? Wreed simpel: omdat ú vooralsnog niet de auteur bent van een hartverwarmend mooie plaat als ‘The Sparkle in Our Flaws’. Tip: toch maar blijven proberen.

Kristoff Tilkin

'Ik had bijna iets van Slayer genomen, maar ik kon niet kiezen welke plaat'

HUMO Zegt een platencollectie iets, zoniet alles over je persoonlijkheid?

Chantal Acda «Niet noodzakelijk. Veel mensen kopen goeie platen omdat ze er recensies over gelezen hebben, luisteren er vervolgens een paar keer naar en zetten ze bij in de kast, om er niet meer naar om te kijken. ’t Wordt pas interessant als iemand heel bewust platen koopt en er vaak naar luistert. Dan wordt die muziek een onlosmakelijk deel van het leven van de persoon. En ik zou bij dezen graag benadrukken dat kwantiteit géén must is.»

HUMO Volgens één van de vinylnerds in ‘High Fidelity’ van Nick Hornby moet ieder serieus mens nochtans minstens vijfhonderd platen in huis hebben.

Acda «Fantastisch boek, maar met die stelling ben ik het compleet oneens. Iedereen luistert toch op zijn hoogstpersoonlijke manier naar muziek? Wat voor jou werkt, werkt misschien niet voor mij. Ik koop maar een handvol platen per jaar; meer kan ik gewoon niet hebben. Maar ik ga er dan wel helemaal in op: soms beluister ik een plaat een keer of dertig per week – heerlijk puberaal (lacht). En naar sommige van die platen luister ik na vijftien jaar nog altijd. Andere mensen willen elke plaat waarover ze lezen ook beluisteren, en beluisteren twintig platen door elkaar – lijkt me heerlijk als je dat kunt, maar mij lukt het gewoonweg niet.»

HUMO Maar het viel je niet zwaar om over dat – bij wijze van spreken dan – handjevol platen te vertellen in ‘Off the Record’?

Acda «Nee hoor. Nu ja: toen ik het lijstje met de andere interviewees zag, dacht ik: ‘O nee, die gaan allemaal van die mooie maar doorwrochte analyses geven!’ Terwijl ik eigenlijk totaal geen idee heb van wat ik speel, laat staan van waar mijn inspiratie vandaan komt – ik schrijf vanuit mijn onderbewuste. Als je voor ‘Off the Record’ wordt gevraagd, kun je twee dingen doen: er op voorhand héél goed over nadenken en vervolgens die bevindingen uit de doeken doen terwijl de camera loopt, óf zeggen wat er op dat moment in je opkomt. Ik heb voor de tweede optie gekozen, en daar heb ik geen spijt van: ik heb de aflevering intussen gezien, en ik herkende mezelf helemaal in de persoon die ik op het scherm bezig zag.»

HUMO We kennen je vooral van je intense maar breekbare songs, maar ik neem aan dat je zelf niet alleen maar naar singer-songwriters luistert?

Acda «Behalve naar Joni Mitchell zelfs helemaal niet. Ik heb destijds heel vaak naar ‘Trust Us’ van Motorpsycho geluisterd, en dat is zelfs een plaat die met me mee is gegroeid.»

HUMO Maar we horen je niet over pakweg ‘Appetite for Destruction’ van Guns N’ Roses?

Acda «Dat niet, maar ik had wél bijna iets van Slayer gekozen. Heb ik heel lang heel vaak naar geluisterd.»

HUMO Snelle of trage Slayer?

Acda «Snelle, natuurlijk. Toen ik jaren geleden in concertzaal De Effenaar in Eindhoven werkte, repeteerden in het kunstencentrum ernaast heavy bandjes waar ik graag naar ging luisteren. Je zou het me niet aangeven, maar ik heb een agressief kantje – muzikaal gezien dan toch. Stel dat je mij zou vragen met welke Belgische groep ik me nu het meest verwant voel, dan...»

HUMO Zeg, Chantal: met welke Belgische groep voel jij je nu het meest verwant? Eerlijk antwoorden, hoor.

Acda «Makkelijk zat: Amen Ra. Die overgave! Die diepgang! Je zou het niet zeggen als je mijn platen beluistert, maar eigenlijk staat Amen Ra helemaal niet zo ver van mij af – ’t is voor de volle honderd procent mijn ding.»

HUMO Iets anders: las jij als kind ‘Suske en Wiske’?

Acda (verbaasd) «Ja hoor, waarom?»

HUMO Omdat je me dan misschien volgende onnozele metafoor vergeeft: zoals Sus en Wis met de teletijdmachine door tijd en ruimte zoeven, zo voel ik me als ik naar je nieuwe soloplaat ‘The Sparkle in Our Flaws’ luister – tegelijk thuis in het grote niets en onderweg naar het grote avontuur.

undefined

Acda (roept) «Maar allee: dat is niet onnozel, maar juist keimooi!

null Beeld

»Weet je: ik heb jaren lopen zoeken naar mijn eigen kracht als muzikante. Ik voelde me klein en minderwaardig tegenover iedereen met wie ik samenwerkte (Acda speelde met en bij Isbells, Distance, Light & Sky en Sleepingdog, red.). Ze wisten precies allemaal zo goed wat ze deden, terwijl ik maar een beetje aanmodderde – zo voelde het althans. Ik merkte ook wel dat ik mensen kon raken als ik op het podium stond, maar ik had geen idéé hoe ik dat precies flikte. ’t Was dus zoeken naar een methode om dat knopje te kunnen indrukken – als ik op het podium klauter, gaat het echt van ‘klik!’, en dan ben ik er plots niet meer. ‘Let Your Hands Be My Guide’ was al een stap in de goeie richting, maar toen ik aan ‘The Sparkle’ werkte, heb ik die brug naar het andere – die plek tussen tijd en ruimte, zoals jij zei – weer wat makkelijker kunnen slaan. Ik moet mezelf alleszins met de juiste mensen omringen: alleen als ik me 100 procent op mijn gemak voel, kan ik me op de muziek focussen.»

HUMO Ben je ‘The Sparkle’ daarom in Portland gaan opnemen?

Acda (knikt) «Ik ben heel blij met mijn huisje, mijn lief en mijn kindjes, maar om songs te schrijven moet ik me mentaal helemaal kunnen losmaken van al die aardse beslommeringen – pas in het vliegtuig begon het een beetje te lukken. Het klinkt vast gek, maar ik kom pas ergens thuis als ik wegga.»

HUMO En je hebt dan niet de neiging om die nieuwe omgeving te verkennen?

Acda «We zaten in een houten huisje in een klein dorp bij de oceaan, twee uur buiten Portland: een heerlijke plek, maar er was bitter weinig afleiding. Mijn vorige plaat had ik opgenomen bij Nils Frahm in Berlijn: een heerlijke stad, maar je krijgt er bakken input, en dat wilde ik dit keer vermijden. Nu ging ik ’s ochtends joggen op het strand, de rest van de dag werkten we (Acda en producers Peter Broderick en Shahzad Ismaily, red.) aan de nummers. Pas de laatste twee dagen zijn we de stad in getrokken: het kon toch geen kwaad meer, want het werk was af (lacht).»


Beluister 'The Sparkle In Our Flaws' integraal hieronder:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234