null Beeld

'Off the Record' op Canvas

Het is incasseren voor wie Canvas een warm hart toedraagt. Kijkers zijn schaars, alle goede bedoelingen ten spijt. De laatste in die reeks bedoelingen heet ‘Off The Record’, en zal op zijn beurt wellicht ook weinig exodussen keren.

Tom Raes

En of dat jammer is. Want in de geest van ‘Belpop’, ondertussen ook even foetsie, zet ‘Off the Record’ wel het belang van goeie muziek van eigen bodem in de verf – een nobele taak die ook vandaag maar weinigen zich troosten op televisie, of u moet al pogingen als ‘Liefde voor muziek’ meetellen. Het concept biedt geen verrassingen: een artiest licht enkele platen toe die de notenbalken van zijn of haar leven onherroepelijk enkele deuken toegebracht hebben. Wie ook zijn Humo een warm hart toedraagt, herkent de opzet.

Geoffrey Burton had in dat pak en in een ander licht een verloren Dewaele-telg kunnen zijn, maar maandag was hij de eerste gast van ‘Off the Record’. Burton was die avond, zoals op wel meer avonden, ook gitarist van Hong Kong Dong, en van mensen als Iggy Pop. Zijn platenkeuze bestond echter uit minder verrassingen: er waren de Stones, er was Bowie en er was Prince, en ook Lou Reed werd herdacht, alsmede z’n gitaarspel, dat minder legendarisch was dan ‘s mans parlando. Toch vertelde Burton erover met de passie van iemand die meermaals dezelfde wild side had afgekuierd, en die bijgevolg wist dat schijn ook enkel maar dat was: bedrog. Het verschil zat in de tóón die Reed vaak al hakkelend voortbracht met z’n tengels, wist Burton. Hij zou het gehakkel uit duizenden minderwaardige pogingen kunnen herkennen.

Met een gelijkaardig enthousiasme bekeek hij beelden van ‘Sympathy for the Devil’, een documentaire van Jean-Luc Godard uit 1968, waarin die de moeizame creatie van datzelfde nummer in beelden gevat had. De Stones, met Mick Jagger voorop, liepen plompverloren in het nummer dat ze wel op papier hadden, maar dat nog niet in de lucht hing. Burton herkende het ploeteren, en leek vooral het ambachtelijke achter songschrijven te willen meegeven. Het is wérken, muziek maken: een boodschap waar je sowieso enkel op Canvas een publiek voor vindt, vrezen we. Maar je kan het altijd eens proberen in ‘Karen & De Coster’. Op eigen risico.

Op de vloer van Burtons woonkamer, van waaruit hij platen de pick-up opgooide, stond een stel dozen. Het was de platencollectie van zijn vader, die een maand tevoren gestorven was. De erfenis aan zijn zoon liet zich samenvatten in een paar vellen karton en plat vinyl. ‘Het belangrijkste dat hij mij nagelaten heeft’, sprak Burton, en hij deed er vervolgens het zwijgen toe. Op dat kleine moment ging het niet meer over muziek, maar over meer. Niemand die het zag. Of toch.


Herbekijk deze aflevering hier »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234