null Beeld

Oh Lucy!

Voor wie zin heeft in een schaterlach, een traan en een slokje sake.

Erik Stockman

Voor Lara Croft (‘Tomb Raider’ komt uit op 14 maart), de Jaeger-robots (‘Pacific Rim: Uprising, 21 maart), de gameplayers uit ‘Ready Player One’ (28 maart) en de Avengers (25 april) met veel kinetisch vertoon de multiplexen komen binnenkletteren, vragen wij graag uw aandacht voor een uit een compleet ander vaatje tappende, intimistische Japanse film die de parelzoekers onder u beslist zal weten te bekoren. Want wie de kleine cinema niet eert, is Captain America niet weerd, nietwaar!

In de openingsscène van ‘Oh Lucy!’ zien we hoe enkele honderden dicht op elkaar gepakte pendelaars op het perron op de trein staan te wachten – vaststelling: voor geen geld ter wereld zal een Japanner zich op straat vertonen zonder mondmaskertje op het gezicht. Ook het hoofdpersonage staat ertussen: Setsuko (een prachtige rol van Shinobu Terajima), een alleenstaande, op de rand van de bitterheid levende vrouw van ergens in de 40. Geen gehoor kunnen geven aan het natuurlijke instinct om samen met iemand een nestje te bouwen: uit deze film blijkt nog maar eens dat het in sommige gevallen een bitter makende tragedie kan zijn. En dan gebeurt het: een man stormt vooruit, fluistert tijdens zijn korte ren naar de sporen nog gauw op ijzig kalme toon ‘Vaarwel!’ in Setsuko’s oor en werpt zich voor de binnendenderende trein. Het moet zijn dat zelfdoding veel voorkomt in Japan, want op kantoor laat een collega van Setsuko zich met een achteloze onverschilligheid ontvallen: ‘Ik ben nog nooit getuige geweest van een zelfmoord!’ Het bevreemdende begin van een film waarin – wees gerust! – gelukkig ook veel te lachen valt.

Op aandringen van haar nichtje Mika gaat Setsuko Engelse taalles volgen bij John (Josh Hartnett), een Amerikaan die haar prompt begroet met een innige knuffel, een blonde pruik op haar hoofd plant, haar Lucy doopt en haar ‘Hi!’ leert zeggen met een oranje pingpongballetje tussen de tanden. Een hoogst onconventionele lesmethode, maar de charmante John maakt niettemin gevoelens in haar wakker waarvan ze dacht dat ze allang afgestorven waren. Wanneer John onaangekondigd terugkeert naar zijn land, daarmee het wolkje hoop wegblazend dat hij haar leven had binnengebracht, volgt Setsuko hem naar Californië (bitter makende tragedie nummer twee: verliefd worden op iemand bij wie je niet kunt zijn), alwaar ‘Oh Lucy!’ verandert in een ingetogen roadmovie.

Behalve een hert dat in het licht van de koplampen verschijnt en een dubbelgespierde dude die ‘What’s up?’ zegt tegen Setsuko, gebeurt er eigenlijk niets, maar uit dat niets ontsnapte ons niettemin geregeld een luide schaterlach. Zoals wanneer Hartnett van pure consternatie een klap tegen het dak van zijn auto geeft wanneer zijn passagier hem plotseling op een blowjob trakteert. Maar ook al viel de glimlach niet van onze smoel te branden, het verhaal behoudt aldoor de donkere ondertoon uit de openingsscène. Wat te doen wanneer een mens onder eenzaamheid en depressie gebukt gaat? Setsuko vindt tijdens haar odyssee het begin van een antwoord: ruk die maskers van je gezicht, sta open voor mensen die ‘What’s up?’ tegen je zeggen, en hou altijd één oog gericht op dat lichtje aan de horizon. Erik Stockman

undefined

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234