Olympische Spelen 2012: op stage met de Belgische hockeymeisjes

Ze hebben nú al geschiedenis gemaakt, de meisjes van de nationale hockeyploeg: nooit eerder mocht er een Belgisch damesteam naar de Olympische Spelen.

'Tien jaar gelden droomden we er in de bus al weleens van,' zegt aanvoerster Charlotte De Vos (28): 'Maar toen speelden we nog niet eens in de hoogste Europese divisie. De Spelen stonden zo ver van ons af. Daar ooit kunnen staan was gewoon ondenkbaar.'

We zijn in Worms, Duitsland, en eten 's middags bij de plaatselijke Italiaan pasta. Voor ze naar Londen vertrekken, spelen de meisjes hier een laatste oefenstage, met de Duitse nationale ploeg als tegenstander. 'En dat is niet één of andere B-ploeg, hè, zoals vroeger, toen niemand het eigenlijk de moeite vond om tegen ons te spelen,' zegt Charlotte.

'We staan tegenover hun volledige Olympische selectie, de nummer drie van de wereld.' Ze zucht: 'Ik wou dat we al in Londen waren. Hier hebben we tien jaar lang naartoe gewerkt. Het is tijd.'

Als manager Linda Mulder meteen na het dessert met de rest van de ploeg langs ons tafeltje loopt, herinnert ze Charlotte vriendelijk maar beslist aan haar verplichte siësta. We hadden alleen de lunch om te praten. De meisjes hebben een strak schema: opstaan, ontbijten, wedstrijdbespreking met videoanalyse, eten, siësta, mental training, match, ijsbad, eten en om 22 uur weer naar bed.

Linda is on tour-manager, maar vooral een fan van het eerst uur. Een vrijwilligster die al sinds de tijd dat er voor de nationale ploeg nog maar minimale begeleiding was, en wáár haar meisjes ook gaan, voor hen uit de supermarkt flessen water aansleept, restaurants zoekt en spierontspannende ijsbaden vult. Zij heeft het ongelofelijke parcours meegemaakt dat de ploeg aflegde.

Linda Mulder «Vroeger ging het er allemaal niet zo professioneel aan toe, hoor. Nu hebben we drie trainers, videomensen, een mental coach. En iedereen - behalve ik dan - is betaald!

»Vier jaar geleden is alles in een stroomversnelling geraakt. Toen grepen de meisjes in Kazan net naast de kwalificatie voor de Olympische Spelen. In die tijd was Michel Van den Boer bondscoach: hij heeft voor het huidige succes de basis gelegd, hij heeft de meisjes structuur gegeven.»

Charlotte De Vos «Ik speel nu al een paar jaar in de Nederlandse competitie. Als je daar als jong meisje in de nationale ploeg komt, is het heel realistisch om te zeggen: 'Ik wil later naar Spelen.' Bij ons was dat tien jaar geleden ondenkbaar. In het begin speelde ik bij de nationale ploeg omdat ik het tof vond, en omdat ik dan samen met mijn vriendinnen was.

»Dat was voor meeste meisjes zo: waar moest je het anders voor doen? Onze doelstellingen waren héél bescheiden: gewoon blijven stijgen en ooit de hoogste divisie in Europa halen. Daar hebben we zes jaar over gedaan.

»Tot een paar jaar geleden stopte iedereen ook op haar een- of tweeënwintigste met de nationale ploeg. Dan was je klaar met studeren, en ja: van hockey kan je niet leven. En om sport met een carrière te combineren, moest je er toch weer te veel tijd in steken.

»Ik behoor tot de eerste generatie waarvan een paar meisjes wél zijn doorgegaan. De eerste generatie die net op tijd voelde dat de hockeybond - en vooral Bert Wentink (technisch directeur, red.) - in ons begon te geloven en we meer steun begonnen te krijgen.

»We beseften toen dat we potentieel hadden. We hebben vaak tegen elkaar gezegd: 'We kunnen het wél ver brengen. Maar dan moeten we onze mentaliteit veranderen en harder trainen.' We vonden dat echt, maar op één of andere manier slaagden we er maar niet in om het ook te dóén.»

Mulder «Murray Richards, de coach die Michel in 2008 opvolgde, heeft de ploeg lef bijgebracht, en zin voor initiatief. Hij leerde hun méér te willen, maar het was nog altijd net niet genoeg. Vaak waren de meisjes te flauw. Als ze zeiden: 'Ik heb pijn', dan geloofde hij dat.»

Charlotte «Eigenlijk is die houding er pas helemaal uit sinds Pascal (Kina, in 2011 de opvolger van Richards, red.) er is.»

HUMO Jullie hebben een strenge vader nodig.

Charlotte «Ja (lacht). Momenteel nog wel, denk ik. Al gaan we allang niet meer naar de fitness 'omdat Pascal het zegt', maar omdat we zelf voelen dat het moet.

»We eten nu ook anders, hebben allemaal onze levenstijl aangepast.»

Mulder «Ze roken niet meer, drinken alleen bier in afgesproken periodes. We hebben voor bijna de hele ploeg nieuwe tenue moeten bestellen: allemaal dragen ze nu pakjes van één of twee maten kleiner.»

Charlotte «Goed, hè?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234