Ondertussen in Slowakije: onze recensie van Pohoda Festival (dag 1 en 2)

In Oost-Europa heeft men het begrepen: een festival is de ideale manier om Westers geld richting de lokale bevolking te lokken. Exit in Servië en zeker het Hongaarse Sziget zijn al enkele jaren begrippen, ook het iets dichtere Slovaakse Pohoda, op een steenworp van de Oostenrijkse grens, laat zich nu opmerken. Wij, altijd bereid tot wat ge-Test Aankoop, trokken er op uit voor een vergelijkend warenonderzoek. Geen dank.

Een festival is een festival is een festival. Ook in Oost-Europa doen ze dat met polsbandjes, krek hetzelfde soort podia en tenten, en sinds H&M ook hier is neergestreken zien jongeren er uit zoals dat op Instagram hoort. Het zorgt voor een existentiële twijfel: zijn we eindelijk één, of zijn we één geglobaliseerde commerciële soep? En: moeten we ons over dat soort vragen druk maken? Gewoon ondergaan, en zien wat het brengt dan maar?

Om te beginnen: Pohoda heeft al betere line-ups gekend dan die van editie 2018. Passeerde in de voorbije vijf jaar royalty als Björk, Nick Cave, PJ Harvey of Solange, dan is de grootste naam op de affiche dit jaar Chemical Brothers. Daaronder valt in de breedte wel nog wat te sprokkelen, maar je weet: het kan beter dan dit, want het is al beter geweest.

De troeven die Pohoda wel nog heeft: zijn ligging op dat verlaten vliegveld op een vlakte in een Slovaakse bergkom. Het ziet er wat onheilspellend desolaat uit als in gindse verte regenwolken zich lijken aan te dienen en wind omineus opsteekt, maar uiteindelijk worden we gespaard. Het voelt als het oude Dourterrein, maar de sfeer zit ergens tussen boetiekfestivals Best Kept Secret en End Of The Road in: met 30.000 bezoekers heeft het de schaal van het eerste, de brede kijk met ook aandacht voor kunst, literatuur en nevenactiviteiten deelt het met het Zuid-Engelse festival.


Openen met klassiek

En er zijn ook de eigen hebbelijkheden. Openen met een vleugje klassiek is een vaste Pohodagewoonte, vandaag worden die stukken van Vivaldi, Mozart en Dvorak een politiek statement. Dat de organisatie die opdraagt aan de vermoorde Slovaakse onderzoeksjournalist Jan Kuciak en zijn echtgenote is een veeg teken dat dit meer wil zijn dan een geldmachine, dat een festival in Oost-Europa nog altijd een beetje deel van de tegencultuur kan zijn. Aan een oordeel over dit optreden wagen we ons niet, maar het was in elk geval allerschattigst hoe de 260 koorleden (benieuwd wat op dié rider stond) en de muzikanten van het Slovenský Komorný Orchester bij aanvang de wei inwuifden.

Zwaaide bij gebrek aan levende Bob dan maar zelf de reggaevlag: zoonlief Ziggy Marley, die het werk van vader voortzet, en dus 'See Dem Fake Leaders' schamperde, want dat het tijd is voor een 'World Revolution'. Wat daarvoor nodig is? Liefde, veel liefde, want 'Love Is My Religion', en zo ging het nog wel een tijdje door met een flard 'All You Need Is Love' en een lange Wailersmedley waarin onder andere 'Get Up, Stand Up'. Klinkt goed, met een Marley die een aardige Bob kan neerzetten, en er aan de lichtjes in zijn ogen ook pret aan beleeft. Met zijn eigen 'Rebellion Rises' zorgt hij voor een machtig slotakkoord dat nog even in het hoofd blijft rondzingen, al wenkt een lokale specialiteit.

Slovaaks-Duitse ska is het ding van Polemic feat. Dr. Ring Ding en daarmee is alles gezegd. Trompetjes toeteren, Dr. Ring Ding is een opgewonden standje dat om de haverklap op zijn eigen riser vooraan springt, en ergens in het publiek zijn er mensen die dit woord voor woord kunnen meebrullen. Iets met 'Skandal', voorts is ons Slovaaks te roestig. Misschien tegen zaterdagnacht, na genoeg Urpinger.

Wist u overigens dat 'Dankuwel' in het Slovaaks 'D'Akujem' is? Geleerd bij het bestellen van een spotgoedkope (1,8 euro) halve liter van dat bier. Meer zouden we er ook niet voor betalen. Geen hoogvlieger, maar bij een sessie big beat drinkt het flink weg.

Chemical Brothers doen al minstens vijftien jaar hetzelfde kunstje, maar beheersen het almaar beter. We kennen dat openingsschot met 'Go' en Do It Again' nog van Pukkelpop twee jaar terug, maar de visuals lijken nieuwer en nog indrukwekkender. In deze schaal – een halve Kiewitwei – komt de set ook beter tot zijn recht. Voor ons voélt iemand hem, wij vooral zijn enthousiaste ellenboog op onze oogkas, maar we begrijpen het. Ed Simons en Tom Rowlands glijden perfect van build naar drop en weer terug, en wanneer het meer spacy 'Snow/Surface To Air' overgaat in de buikdans van 'Galvanize' en de mokerslag van 'Block Rocking Beats' is het game, set and match.


Hot-dogs voor 2,90

's Anderendaags begint brak, maar de zoektocht naar eten maakt veel goed. Op Pohoda is het aanbod aan voedsel uitgebreider dan we ooit op een festival zagen. Vreemdsmakende hot dogs voor 2,90 euro (daar heb je op Werchter nog geen pint voor!)? Check. Lokale specialiteiten als tradicny trdelnik, domacne nanuki of grilovane polostiepky; kies maar, en probeer te ontdekken wat u precies eet. Voor wie veilig speelt zijn er meer vertrouwd ogende hot-dogs, burgers in alle vormen en maten, een uitgebreide selectie Aziatische gerechten en zelfs glutenvrije maaltijden. De gastronoom komt hier niet om van de honger.

En de melomaan, vraagt u? Die moet voorlopig op zoek naar de krenten in de Slovaakse pap. Springt er daar uit: Talkshow, dat een potige gitaarmuur weet op te trekken, en daar doorgaans aanstekelijke songs over spant. Zou op een Belgisch festival, zo ergens midden op de dag tussen Angelsaksische acts in, niet door de mand vallen. Zeker mocht dat dan weer Scouting For Girls zijn, een vreselijke Britse act die het bestond om 'Living On A Prayer' te coveren. U hoeft niet meer te gaan kijken, wij vingen die kogel voor u. Graag gedaan.

Zo mogelijk nog meer Engels: Blossoms, een groepje dat al aan zijn tweede plaat toe is, maar waarvan de baardgroei – op één pornosnor bij de bassist na -- nog altijd niet wil doorbreken. Aardige melodieën, maar weinig opzienbarende songs waarin de synths zo dominant zijn dat Myles Kellock een hoog plekje centraal achteraan het podium krijgt. Een laatste nummer wordt aangekondigd. 'And than you can go home. Because it's coming home', snoeft frontman Tom Ogden in een dik Northern accent. Juist. Voetbal.

'Daar sta je als Belg dan, in een Slovaakse tent terwijl de Rode Duivels in Rusland het veld oplopen'


Aurora kopt binnen als de Duivels scoren

Daar sta je als Belg dan, in een Slovaakse tent terwijl de Rode Duivels in Rusland het veld oplopen. Met evenveel goesting neemt Aurora het podium in. Als een kruising tussen een elfje en een Walkure wervelt ze in 'Soft Universe', straalt ze in 'Under Stars', en klinkt ze strijdbaar in 'Warrior'. In Kazan staat het 0-1, aan de beate glimlachen vol beugelblokjes te zien is hier niet eens strijd geleverd. Aurora wordt op handen gedragen, en dat mag: ze heeft de lessen uit het Grote Florence Handboek goed in zich opgenomen, maar de overdaad aan pathos vervangen door een eigen sausje mystiek, en dat boeit, al is het vakje ballads midden in de set van het goeie te veel. Een beetje zoals ook de druk van de Brazilianen de Duivels even overweldigt. Het wordt toch 0-2, en ook Aurora kopt binnen met een machtige eindspurt. Nieuwe single 'Queendom' is een triomf, 'Running With The Wolves' een paukenslag. De tent gaat uit zijn dak, eist een terugkeer die niet meer kan. Alvast in Slowakije is Aurora een ster.

Rust in Rusland, niet in Slowakije. Nauwelijks één podium verder trotseert Ride de regen. Daar sta je, dertig jaar ver in je carrière, voor een kluitje mensen in Oost-Europa. Het zijn ondankbare omstandigheden maar Mark Gardener en Andy Bell trekken het zich niet aan. De shoegazers laten hun gitaren loeien, de samenzang is sterk als vanouds. 'Leave Them All Behind' is een vroeg hoogtepunt, en even willen we al een cynisch Brazilië-grapje maken. Too soon: het is 1-2 geworden. Gardener zit ook in Rusland met zijn hoofd. 'Dit nummer heet 'England's Gonna Win The World Cup' kondigt hij 'Taste' aan, terwijl in Kazan de laatste minuten akelig traag wegtikken. Op het beslissende fluitsignaal barst de Apocalyps uit. 'Drive Blind' is een ontlading; vijftien minuten gitaargeweld als verzinnebeelding van de Braziliaanse treurnis. Op een golf van euforie surfen we naar het hoofdpodium.


Hoogtepunten

Annie Clark heeft een nieuwe plaat uit, St. Vincent heeft een nieuw tourconcept. Het tweede al eigenlijk sinds ze vijfde plaat Masseduction uitbracht, want de playbackshow voor een scherm van toen is nu vervangen door een Kraftwerk-achtige opstelling – die rode plastic body alleen al! – en ook het geluid neigt meer naar de Krautpop van Goldfrapp's tweede en derde album. Het ligt allemaal ver van het gitaargeweld van Clarks eerste platen. 'Los Ageless' en 'Masseduction' zijn droog en funky, in 'Cheerleader' flirt met industrial. Het ziet er uit als een popshow op zijn Lady Gaga's, maar dan op een fuck with the kids-manier. Het plein voor het hoofdpodium eet gewillig uit haar hand, dus de gok zou wel eens kunnen lukken. Geef het één toevallige hit en St. Vincent wordt echt de headliner die ze hier al eens mocht zijn.

Met de nodige scepsis naar Pussy Riot getrokken, en omver geblazen. Het is performance-theater, maar het is ook muziek. Met als achtergrond drukke percussie en kale elektronica die de Russische tekst – Engels bovengetiteld -- cadans geven, hervertelt Marija Alyokhinova – de twee andere vrouwen zijn er niet bij -- samen met een saxofoniste en een drukdoenerige patser het wedervaren van haar actie/rockgroepje, van performance in de Christus Verlosserkathedraal in Moskou, over hun arrestatie en proces tot de gevangenschap in Siberië. Het voelt urgent, als een Death Grips zonder scherpe randjes, als een Kate Tempest uit een regime waartegen het echt vechten is. 'Riot Days by Pussy Riot Theatre' ademt geloof in kunst als een middel om actie te voeren. 'Rebellion Rises', zong Ziggy Marley gisteren, vandaag zagen we het in actie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234