null Beeld

Onderweg naar Rock Werchter 2014: (tr) blikt vooruit

Oordoppen gekneed, koelbox schoongemaakt, de laatste versie van Tinder binnengetrokken: hoe klaar kan een mens eigenlijk zijn voor Rock Werchter? Onze Mannen (fvd), (jm) en (tr), die de hele vierdaagse lang verslag zullen uitbrengen van de festiviteiten, zitten nog volop in de opwarmingsfase - lees de vooruitblik van (tr) hieronder.

Tom Raes

De muziek? Welnee. Die zogezegde sfeer en gezelligheid die zou sluimeren op de campings? Tja. Nee, de echte reden waarom ík alweer wekenlang kruisjes trek op kalenders, aftellend tot de derde van juli? Hou het stil, maar: de toiletten. De toilétten.

Ah, dat heerlijk opspattende chemische blauw telkens zo'n festivalbolus – vier dagen van frieten en bier, u weet wel hoe dat gaat - na hard labeur eindelijk dat synthetische wateroppervlak induikt met een plons van heb ik jou daar. Een bekentenis, nu we toch bezig zijn? Soms, buiten het festivalseizoen, als er in de buurt een bouwwerf neergepoot wordt, neem ik weleens een omweg naar huis, om er dan ter plekke snel even van hun draagbare sanitaire voorzieningen gebruik te maken. Nóg een bekentenis, nu ik mezelf toch de vernieling in aan het bekennen ben? Als ik ooit een dochter heb, noem ik ‘r Dixi.

Bent u er nog? Fijn, vergeet dan wat ik hierboven net uitgebrald heb. Vierkant uit de nek geluld, namelijk. Maar om tot de kern te komen, moest het kaf nu eenmaal van het koren gescheiden worden. Wie bij het voorgaande al afgehaakt heeft, beschikt namelijk ook niet over het juiste gestel om zich vier dagen staande te houden op het bacchanaal van een festival. Want laten we elkaar geen Herman noemen: soms is een festival ook gewoon áfzien. Baantjes trekken in een ondergelopen tent waarvan er meer haringen naast je meezwemmen dan er nog in de zompige grond steken, levend gegrild worden wanneer de koperen ploert óók een plaats op de affiche komt opeisen, en ja: gebruik maken van het festivalsanitair en – hé, het toeval! – tot de vaststelling komen dat je voorganger net hetzelfde had gegeten als jij.

Beproevingen, beproevingen. Maar wie ze niet kent, moet niet komen vertellen dat hij weet wat een festival is. Of bent u misschien één van die platbroeken die ook dit jaar zo massaal probeerde binnen te raken in de Rock Village? Zo ja, vertelt u me dan snel even wat een jacuzzi, sauna en bijhorend ontbijtbuffet bijdragen aan uw festivalervaring, en hoe u er toch elke keer weer in slaagt om te vermijden dat het iets minder welriekende, iets minder blinkende en iets sterker uit de bek geurende deel van het Werchter-publiek uw vers gecoiffeerde kop als toiletborstel gebruikt. En denk maar niet dat we niet weten wie u bent: op de wei valt uw verdacht frisse dennengeur even hard op tussen het zweet als die ene gek die om halfvijf ’s ochtends, wanneer iedereen net in een zaligmakende coma is gegleden op de camping, er toch nog in slaagt een ‘HOEREUH’ van formaat uit te stoten. Bovendien blinken uw tanden té hard om niet in de kijker te lopen, vriend.

Maar denk nu niet dat ik ervan geniet om geradbraakt wakker te worden in een doornatte tent, na een korte nacht die zich afspeelde tussen de laatste gek die over de spantouwen viel en de eerste zon die diezelfde tent in sneltempo transformeerde tot een hoogoven. Nee, het is me te doen om de beloning, die zoveel zoeter is wanneer je eerst omstandigheden hebt overleefd die doen denken aan het doorsnee VN-vluchtelingenkamp, maar dan met meer drugs en alcohol: een groep die precies je juiste snaar weet te raken, een concert dat door het publiek omgedoopt wordt tot een beschonken Nationaal Zangfeest, een traan van ontroering die een spoor trekt in het stof op je kop wanneer ze dat nummer exact spelen zoals je gehoopt had. Zeg eens eerlijk, waarom dacht u dat partytenten plots smokkelwaar dreigden te worden op de campings? Herman Schueremans wílt dat u nat wordt, beste vrienden, want dat kweekt nu eenmaal karakter. En dat maakt dat, voor wie écht gemolesteerd van de camping de wei opkomt, er plots geen slechte concerten meer bestaan.

Herman Schueremans is de vader die zijn kinderen in het diepe eind van het zwembad gooit – niet om ze te leren zwemmen, maar omdat ze achteraf des te blijer zijn dat ze nog leven. Uit naam van ons allemaal: dank u, Herman.

En nu op zoek naar de serveuse die deze derderangs-champagne geserveerd heeft hier in de VIP-tent. We hadden nochtans duidelijk gevraagd naar Dom Perignon uit 1975. Beproevingen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234