null Beeld

Oneohtrix Point Never: 'Geen plaat om bij te kletsen of lekker op te dansen'

‘In the Air Tonight’ van Phil Collins zemelde uit de radio toen de piepjonge Daniel Lopatin – alias Oneohtrix Point Never, een verbastering van one-oh-six-point-seven (106.7), de golflengte van WMJX uit Boston én Radio Ajoin uit Aalst! – in de tandartsstoel zat. Het geluid van de roestvrij stalen marteltuigen deden zijn gehoorgang rammelen, de halfslappe rock verzachtte de pijn, en Lopatin kende een epifanie: hij zou die twee extremen verzoenen!

Fast forward naar 2015 (check gerust de compilatie ‘Rifts’ en ‘Returnal’), meer bepaald naar ‘Garden of Delete’, zijn popplaat.

Daniel Lopatin «Klopt: het soort popmuziek dat ze over tweehonderd jaar op de radio zullen draaien zonder dat iemand er raar van opkijkt (lacht). Maar ik ben het met je eens: voor mijn doen is het behoorlijk rechttoe rechtaan.»

HUMO Wat is er fout gelopen?

Lopatin «Helemaal niks, de plaat klinkt zoals ik wilde dat ze zou klinken. Ik ben aan de piano gaan zitten om nummers te componeren: ik zeg niet dat ik in het verleden altijd zo te werk ben gegaan, maar de laatste jaren wel steeds vaker. Als ik iets heb dat vaagweg op een song lijkt, probeer ik ’m aan te kleden met behulp van elektronische apparatuur; vervolgens probeer ik die gekte wat te stroomlijnen en voeg er indien nodig wat tierlantijnen aan toe. De rest is...»

HUMO Chemie?

Lopatin «Alchemie: klinkt wat spannender. Alleen weet ik nooit op voorhand welke elementen met elkaar een verbinding zullen aangaan – de uitkomst is altijd onzeker. Maar ik denk dat het dit keer serieus heeft gewerkt, want mijn moeder zei onlangs dat ‘Garden Of Delete’ de eerste plaat van mij is waar ze gewoon naar kon luisteren zonder dat ze zich moest inbeelden dat ze tegelijk naar een of andere weirde film aan het kijken was. Hey, als mijn moeder al kan volgen, dan gaat het de goeie kant uit.»

HUMO ’t Is niettemin géén plaat die kan dienen als geluidsbehang in een koffiebar.

Lopatin (trekt een vies gezicht) «Dat is maar goed ook, want ik heb sowieso een pesthekel aan wat ik voor het gemak lifestylemuziek zal noemen. Muziek die je makkelijk op de achtergrond kunt spelen en waarbij het aangenaam kletsen is, of waarop je toch zo lekker kunt dansen: nooit wat mee gehad. Ik breng mensen liever in verwarring, anders zou ik toch maar het gevoel hebben dat ik in een fabriek werkte waar elastiekjes of frisdrank van de band rollen. Nog een plaat toevoegen aan die grote berg met zielloze, ongevaarlijke gebruiksvoorwerpen: dank je feestelijk. Dan liever iets eigenaardigs waar slechts een handvol luisteraars zich in kan vinden.»

HUMO Zoals je vorige plaat ‘R Plus Seven’, bedoel je? Met permissie: daar kreeg ik m’n hoofd niet rond.

Lopatin «Dat snap ik: ’t was meer een lappendeken van ideeën dan een echte plaat. Weet je hoe dat komt? Omdat ik ze thuis heb gemaakt, in een op-en-top huiselijke sfeer. Ik was net gaan samenwonen met mijn vriendin en we probeerden er een gezellige boel van te maken: ik rolde uit m’n bed en begon aan mijn muziek te werken; als ik klaar was, ging ik lekker slapen. Dit keer heb ik weer gewoon als een gek gewerkt, in een kamer zonder ramen. Ik holde vaak zestien uur aan één stuk als een bezetene door mijn eigen gedachtegangen, maar precies daardoor is ‘Garden of Delete’ een betere plaat geworden dan ‘R Plus Seven’ – ik ben niet te beroerd om dat toe te geven.»

HUMO Zien de meeste artiesten hun platen niet als kinderen? Het jongste krijgt het meeste liefde, maar geen kwaad woord over de andere of je krijgt op je muil.

Lopatin «Fuck them: platen zijn geen baby’s. Als ze klaar zijn, zijn ze ook gelijk volwassen en kan ik ze heel makkelijk loslaten. ‘Garden of Delete’ is gewoon een mooier kind, einde discussie.»

HUMO Mocht ik iemand tot jouw muziek willen bekeren, dan zou ik eerst ‘Returnal’ opleggen: niet de song uit de gelijknamige plaat uit 2010, maar de singleversie waarop jij Antony Hegarty op de piano begeleidt.

Lopatin «Goeie keus. En daarna kun je misschien ‘Animals’ laten horen, een song uit ‘Garden’: allebei simpele melodietjes, makkelijk te volgen, maar emotioneel wreed intens. Net als alle songs op de nieuwe van Antony, een plaat die ik samen met Hudson Mohawke heb geproducet – een zeer fijne klus, trouwens.»

HUMO Van je moeder weet ik het al, maar wat vindt je vader van je muziek?

Lopatin «Geen idee hoe hij het flikt, maar hij valt er telkens bij in slaap. Hij is een beetje een macho, dus hij doet er ook niet zoveel moeite voor als mijn moeder. Nu ja: zelfs na al die jaren blijven ze allebei geschokt over het feit dat die kleine maniak die ze hebben opgevoed hier en daar een potje breekt. Maar ze steunen me door dik en dun: meer kan ik niet van ze verwachten.»


Beluister hier een fragment van de plaat

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234