null Beeld

Only god forgives

Opnieuw een machtig stuk cinema van de regisseur en de hoofdacteur van ‘Drive’.

Alleen al die eerste tien minuten. Drie onguur uitziende blanke mannen in een koraalroodverlichte boksclub in Bangkok. Donkere blikken, omineus bewegende lippen, bankbiljetten die ritselend van hand tot hand gaan.Ryan Gosling, stilzwijgend in de achtergrond, met die bekende troebele blik van hem. De Britse acteur Tom Burke, die met een angstaanjagend glimlachje aankondigt dat het tijd is voor een tripje naar de hel. Die strakke, schitterend gecomponeerde beeldkaders, die haarscherpe schaduwen tegen de muur, die onrustwekkende, diepe, aanhoudende drone die niet alleen de luidsprekers maar ook het merg in je botten doet trillen: vanaf de eerste minuten schept regisseur Nicolas Winding Refn een diep ontregelende atmosfeer die u – ja, ù daar, ù die dacht dat u veilig en wel in een comfortabel bioscoopzeteltje zat – inpakt en mee op nachtreis stuurt, mee de afdaling in, rechtstreeks naar het voorgeborchte van de hel.

De weg die de personages van ‘Only God Forgives’ gaan is misschien donker, maar hij is onvergetelijk – de vraag of Refn en Gosling hun vorige krachtenbundeling, het magistrale ‘Drive’, ooit nog zouden kunnen overtreffen is hiermee beantwoord met een volmondig oooooooh ja! Let wel: het duo heeft een àndere film gemaakt. Kom achteraf asjeblief niet mekkeren dat u ‘Drive 2: The Driver Strikes Back’ niet hebt gezien. Elke seconde van ‘Only God Forgives’ is radicaler, verontrustender en adembeklemmender dan ‘Drive’, en het geweld is – u weze gewaarschuwd – stukken schokkender (de afrekening in de karaokebar: hou de kotszakjes bij de hand).

Met een intensiteit die soms aan het ondraaglijke grenst, zet Refn de duistere odyssee in beeld van Julian (Gosling), een jonge Amerikaan die samen met zijn oudere broer Billy (Burke) in Bangkok een boksclub uitbaat die in feite dient als dekmantel voor een drugshandeltje. Na de verschrikkelijke dood van zijn broer – het resultaat van diens misselijkmakende ‘tripje naar de hel’ - draagt Julians moeder, een nogal ijselijke dame die hem met nauwelijks verholen minachting duidelijk maakt dat hij altijd al de mindere zoon was (‘Jouw pik is kleiner’), hem op om wraak te nemen – het zal je moesje maar wezen.

Naast de afschrikwekkende verschijning van Chang, de uit de hellepoel opgestane politieluitenant (Vithaya Pansringarm), is het vooral die ijzingwekkende moederfiguur (een werkelijk memorabele vertolking van Kristin Scott Thomas) die van ‘Only God Forgives’ een zwaar verontrustend, diep in je onderbewustzijn tastend, ietwat onaangenaam stuk cinema maakt. Wie zijn zinnen eens liever verzet, in plaats van ermee te worden geconfronteerd, kiest deze week in ieder geval maar beter voor ‘The Hangover Part III’ (ook niet slecht). Wie daarentegen houdt van films die je opslokken en meesleuren, de donkere vortex in, waar de langgevreesde Geestenheer wacht om over jou en je daden te oordelen, weet waar naartoe.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234