null Beeld

Onze Man aanschouwt het WK: 'Bleke Kompany'

Sander Van den Broecke volgde de Rode Duivels tijdens de WK-campagne op de voet. Zijn urenlange gesprekken met spelers, trainers, bondsbonzen en stafleden verwerkte hij tot het boek ‘De weg naar Brazilië’. Lees hier zijn actuele bespiegelingen over het WK-avontuur van onze Duivels.

Sander Van den Broecke

Het bleke gezicht van Vincent Kompany in de spelerstunnel. Onherkenbaar haast. Half dichtgeknepen oogjes, de mond een rechte lijn, het hoofd iets meer naar beneden geknikt dan anders, amper een woord tegen zijn ploegmaats. Een jongen leek hij plots, een tiener die zich op een plek bevindt waar hij zich niet thuis voelt.

Was hij ziek? Sukkelde hij met een kleine blessure? Of was hij overweldigd?

Ook de andere Duivels leken beduusd en bedeesd.

Waar was de swag naartoe, het branie, de kloten?

Allemaal hadden ze in interviews om ter hardst geroepen dat ze zich nooit zenuwachtig maken, zo hard dat we het eigenlijk verdacht hadden moeten vinden.

Toen ze het volkslied mompelden, werd het helemaal duidelijk: van pap waren ze. Niks van de ongedurigheid die normaal in hun lijven trilt en wipt. Zo hadden ze daar nog nooit gestaan.

En toen moesten ze aan de slag. Tegen een ploeg die het soort voetbal speelt waarop ze nog nooit een overtuigend antwoord hebben gevonden. Ze hébben ook niet echt een antwoord: Wilmots rekent meer op de individuele klasse van zijn spelers dan op systemen en patronen. Maar wat als je benen en je hoofd niet mee willen? Waar val je dan op terug? Er was niks! Alleen uitzichtloosheid en moedeloosheid en die woog méér dan een ton.

‘Ik heb een plan B en een plan C,’ had Wilmots op voorhand gezegd. Daar bedoelt hij wissels mee. Bij Wilmots hebben wissels vaak meer met psychologie dan met tactiek te maken. Bijna elke speler op de bank denkt: ‘dat kan ik beter’, maar Mertens en Fellaini doen dat nog meer dan een ander. Wilmots weet dat en hij weet ook dat die frustratie hen beter maakt.

Het plan heeft gewerkt. Er kwam snelheid in de ploeg en vechtlust, initiatief en lef. Plots gingen ook andere spelers zichzelf terug vinden. Het werd 2-1.

Maar Kompany, die was na affluiten nog altijd onherkenbaar. Verdoofd keek hij voor zich uit, alsof het allemaal niet tot hem doordrong.

Was hij toch ziek? Sukkelde hij toch met een kleine blessure? Of was hij nog altijd groggy omdat hij zo hard tegen zichzelf was aangebotst?

Kompany is een mens en mensen zijn kwetsbaar. Hij weet dat, maar het was wellicht lang geleden dat hij het aan den lijve had ondervonden. Hij had een degelijke match gespeeld maar ook niet meer dan dat. Schitteren was er niet bij, en de ploegmaats op sleeptouw nemen lukte ook niet. Dat is hard als je dat zo graag wil als hij, en als je weet dat het je het eigenlijk ook kàn.

De ervaring die hij en de andere Duivels tegen Algerije hebben opgedaan, kan goud waard zijn.

Zondag weten we het, als we de beelden uit de spelerstunnel zien.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234