null Beeld

Onze Man aanschouwt het WK: het gat van Hazard

Sander Van den Broecke volgde de Rode Duivels tijdens de WK-campagne op de voet. Zijn urenlange gesprekken met spelers, trainers, bondsbonzen en stafleden verwerkte hij tot het boek ‘De weg naar Brazilië’. Lees hier zijn actuele bespiegelingen over het WK-avontuur van onze Duivels.

Sander Van den Broecke

Niemand heeft Eden Hazard in de aanloop naar het WK zo veel druk opgelegd als Eden Hazard zelf. Beslissend wou hij worden. Een belangrijke voetballer.

Voetballen in Maracana was geen feest, laat staan een spelletje.

Bij het volkslied had hij de trekken van iemand die een begrafenis van een dierbare bijwoont.

Hij stond voor een loodzware opdracht.

Een opdracht die hij nu al twee keer op rij heeft volbracht.

Of Hazard nu goed speelde of slecht, dat maakt iedereen zelf maar uit, maar één ding moet u weten: Eden Hazard raakt niét door een muur.

Dat is een illusie.

Altijd heeft hij een gaatje nodig.

Het mag piepklein zijn, maar toch: een gaatje naast, een gaatje tussen, een gaatje in.

Die openingen creëert hij niet zelf.

Ook dat is een illusie.

Daar moeten zijn ploegmaats voor zorgen.

Een verdediger meetrekken, zodat hij niet drie, maar ‘slechts’ twee tegenstanders moet passeren. De ruimte induiken, of ze creëren, zodat hij die pas daar kan leggen.

Dat is wat Mertens deed tegen Algerije. Dat is wat Origi deed tegen de Russen. Eerst een man in de zestien lokken - weg van Hazard - en die dan laten lopen - weg van zichzelf.

Dat we de Hazard van bij Chelsea zo zelden bij de Rode Duivels zien, heeft met een gebrek aan gaatjes te maken.

De Rode Duivels staan veel te vaak stil, zeker tegen ploegen die een muur optrekken. En als de ploeg blijft staan, gaat Hazard stilletjes dood.

Je zag het gebeuren tegen Rusland.

Vol goeie wil begon hij te beuken, te hakken en te kappen, maar na vijfentwintig minuten was het over. Geen gaatjes. Hij verdween uit de wedstrijd. Te veel om goed te zijn, want helemaal. Had Wilmots die onzichtbare man gewisseld, dan had niemand daar kritiek op gehad.

Wilmots liet hem staan, misschien wel omdat hij gaatjes zag.

Mirallas en Origi zouden die maken, in een muur die stilaan vanzelf begon af te brokkelen – de ene verdediger na de andere kreeg krampen.

En dat gebeurde ook.

Het halfdode roofdier in Hazard rook bloed en ging op jacht alsof zijn leven ervan af hing.

En hij sloeg toe.

Hij scoorde.

Zijn tweede beslissende assist in twee wedstrijden.

Zo doen toppers dat: doorgaan tot het gaatje.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234