Onze Man in Mongolië: Dag 4: 'Very big problemski'

Het onderkomen hotel waarin we gelogeerd zijn, dateert nog uit de communistische jaren stillekes, en van de krakende en piepende liften in het gebouw kan hetzelfde gezegd worden. Maar goed: ze werken, tenminste toch de eerste keer dat we ze gebruikten.

De tweede keer heeft Mukti het slechte idee de stevigheid van de liftvloer eens te testen, en dat volstaat blijkbaar om het hele systeem tilt te laten slaan.


Goed, we proberen de situatie even te overzien. Feit één: we zijn exact drie uur lang in Ulan-Ude en we zitten al met vijf Belgische muzikanten vast in een bloedhete, niet-verluchte lift ergens tussen verdieping twaalf en één. Feit twee: de kerels die het ding proberen te maken spreken geen woord Engels, en niemand van ons spreekt Russisch (behalve dan accordeonist Stijn, die in het Russisch 'Ik spreek geen Russisch!' kan zeggen). Feit drie: alle groepsleden die niet in de lift vastzitten blijken (je zal het altijd zien) hun gsm uitgezet te hebben. Feit vier: twee van de vijf Belgen in de lift hebben last van claustrofobie. Feit vijf: die piepende en krakende liftkabels wekken in de verste verte géén vertrouwen in een goede afloop. Kortom: problemski, very big problemski, vooral omdat we aanvankelijk niet weten op welke hoogte die fucking lift hangt.

Even later roept de gealarmeerde bassist Filip ons van buitenaf toe dat technici het proberen te regelen, en dat we blijkbaar tussen het gelijkvloers en verdieping één hangen. Oef, als die liftkabels zouden knappen, houden we er in het slechtste geval waarschijnlijk dus alleen maar wat gebroken benen aan over. Na lang wachten en over en weer roepen voelen we dat ze erin slagen de lift met kleine schokjes te laten zakken, tot we net voor we het gelijkvloers zouden bereiken om God weet welke reden met een rotvaart opeens weer naar (hélp!) boven schieten. Waar we op de twaalfde verdieping gelukkig gewoon weer kunnen uitstappen.

Zéér grote opluchting bij vijf Belgen, die zweren voortaan de twaalf verdiepingen wel met de trap te zullen doen, totale desinteresse bij het hotelpersoneel, die naar ons kijken alsof hier elke dag wel wat hotelgasten uit een liftkoker gered moeten worden.

Als één ding na enkele uren Ulan-Ude duidelijk is, dan wel dat er hier aan anekdotes géén gebrek zal zijn.

Onze Man in Mongolië: Dag 4, deel 2: 'Leeft Marcel Vanthilt nog?'

Het Voice of Nomads-festival blijkt plaats te vinden in een groot klassiek muziektheater met alleen maar zitjes, zo merken we als we 's avonds eens een kijkje gaan nemen bij de optredens. Niet echt het soort setting waar een op dansen en ambiance mikkende groep als Antwerp Gipsy-Ska Orkestra doorgaans te vinden is. En ook aan het publiek te zien weten we nu al dat het optreden van AGSO hier voor een héél stevige cultuurclash gaat zorgen.
De twee jonge deernen die we als 'begeleidster' toegewezen hebben gekregen, leggen uit dat de avond zal beginnen met 'a band competition'. Ha, Humo's Rock Rally, maar dan Buryatian-style!


Als de theatergordijnen openen, blijkt een met een drummer en bassist versterkt klassiek orkest klaar te zitten, dat (zo vermoeden we, want helemaal duidelijk is het concept ons niet) de deelnemende zangers en zangeressen zal begeleiden: wat we te horen krijgen is een mix van Eurosong-achtige pop en veel traditionele Russische, Mongoolse en Chinese muziek.

Waarna (vermoeden we opnieuw) de prijsuitreiking van de band competition van de vorige avond volgt: in traditionele pakken gestoken muzikanten uit allerlei delen van Siberië, Mongolië en Centraal-Azië krijgen oorkondes én een plastic zak met ongetwijfeld Leuke Cadeautjes, en dat allemaal uit handen van de plaatselijke minister van Cultuur en andere hoogwaardigheidsbekleders. Top of the bill is Huun Huur Tu, een Tuvaans gezelschap keelzangers dat ook al geregeld in België is komen optreden - én dat jaren geleden zelfs nog een singeltje met Marcel Vanthilt opgenomen heeft, zo herinneren we ons.

Op de 'afterparty' - eigenlijk gewoon een on-waar-schijn-lijk gigantisch Russisch diner, rijkelijk overgoten met wodka en wijn - spreken we de mannen van Huun Huur Tu aan: 'Marcel? Marcel Vanthilt? Natúúrlijk herinner ik me Marcel Vanthilt!' zegt hun razend enthousiaste voorman Sayan meteen. 'Geweldige kerel! Leeft hij nog? Ken jij hem ook? O, hij heeft nog altijd een tv-programma. En heeft hij ook nog altijd zo'n grote bril?' Volgens Sayan was 'Dikke Jo' (want zo heette het singeltje met Vanthilt) overigens een dikke hit in de discotheken van Tuva en Centraal-Azië: 'Haha, dat was wel grappig: en die jonge gasten maar dansen op Huun Huur Tu en Marcel Vanthilt. We waren daar populair bij de jongeren, man!' Aangezien ook Gregor ooit nog met Marcel Vanthilt opgenomen heeft (en ook wel omdat iedereen intussen stevig aan de wodka is) wordt er meteen verbroederd tussen Tuvanen en Belgen.

Neen, echt: met een stel zatte Tuvanen aan de Mongoolse grens anekdotes over Marcel Vanthilt ophalen, nooit gedacht dat we dat nog eens zouden meemaken. En u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234