null Beeld

Onze Man op de Chap Olympiad

Op zaterdag 12 juli vindt in Londen voor de tiende keer The Chap Olympiad plaats: een uiterst gedistingeerd event waarin onberispelijk uitgedoste chaps en chapettes elkaar proberen af te troeven in disciplines als de Cucumber Sandwich Discus, Pipeathlon, Martini Relay Race of Not Playing Tennis. Deelnemers zijn bij voorkeur onsportief maar stijlvol: kracht en snelheid zijn compleet ondergeschikt aan verve, panache, glamour en savoir-faire. Onze Man was vorig jaar van de partij, en is nu nog altijd was uit z’n snor aan het pulken. Tallyho!

Serge Simonart

Londen, zaterdag 13 juli 2013. Welkom in een even uniek als excentriek parallel universum.

Engeland telt tal van evenementen waar de beau monde zich graag laat bewonderen. Maar de paardenraces in Ascot, de Royal Regatta in Henley-on-Thames en het in de ogen van échte gentlemen ordinaire Wimbledon zijn slechts het voorspel van een veel exclusiever evenement, dat qua Britishness de competitie ver achter zich laat: The Chap Olympiad. Dit sportevenement – in de ruimste betekenis van het woord – is het geesteskind van de Britse excentrieken Nathaniel Slipper en Torquil Arbuthnot. Het vindt elk jaar plaats op Bedford Square, een idyllisch achttiende-eeuws plein in Londen, en is moeiteloos het nec plus ultra van Engelse excentriciteit en doelbewust anachronistisch gedrag. Voor hardcore chaps en andere gentlemen die zweren bij een dresscode is dit een hoogdag.

Als ik om één uur ’s middags het parkje in Bloomsbury betreed, lijkt dit deel van Londen plots niet meer 2013, maar, naargelang van wie voorbijwandelt, 1895, 1927 of 1941. Ik zie flaneurs in vooroorlogse driedelige maatpakken, in plusfours, in two-tone schoenen met slobkousen, in victoriaanse rouwkleding, vintage crickettruien en edwardiaanse smokings, in een rode jagersjas en rijbroek (zoals de master of the hunt bij de vossenjacht) en in kilt – met niets eronder, zoals het hoort. In het oog springende accessoires zijn: bolhoeden en tropenhelmen, een fez (Tommy Cooper lives on!), paraplu’s (uit zijde gemaakt, ‘because rain sounds so much nicer on silk, sir’), ivoren wandelstokken, cricketbats enantieke golfclubs. Een paar vrouwen hebben op de achterkant van hun benen met stift naden getekend, zoals dat tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurde, toen er geen nylonkousen verkrijgbaar waren.

The Chap Olympiad is ook een orgie van haar. Indeed, wie dit Elysische veld betreedt zonder bakkebaarden, ringbaardje of pencil moustache zal zich naakt voelen, want, zoals The Right Honourable Nicholas Cave me ooit vertelde: ‘Een man zonder snor is bijna even ridicuul als een vrouw mét een snor.’ Voor het podium verdringt zich een worp kinderen mét snor en pijp – ook de meisjes – en naast me wiegt een chapette haar baby, die onverstoorbaar sabbelt op een fopspeen mét snor.

Sommigen hebben zich duidelijk verkleed als hommage aan illustere dandy’s en andere chaps uit de Britse geschiedenis, zoals Oscar Wilde, Noël Coward, Lord Byron, de comte d’Orsay en Beau Brummell. Ook Hercule Poirot zou hier elk moment kunnen opduiken. Zelf betreed ik het strijdperk in rijlaarzen, waistcoat en top hat. En een monocle, that goes with­out saying. Voor in noodgevallen draag ik een tweede druk uit 1861 van ‘Du dandyisme et de Georges Brummell’ bij me, geschreven door de decadente excentriek Jules Amédée Barbey d’Aurevilly (onze Hugo Claus was fan). Veel is het niet – en als Belg ben ik sowieso gedoemd te falen – maar het is een lofwaardige poging.

Naast het opkrikken van de Britse moraal willen de organisatoren van The Chap Olympiad ook een tegengewicht bieden tegen ‘het acute en wereldwijde deficit op moreel én vestimentair vlak.’ Het officieuze motto is een citaat uit de Jeeves & Wooster-boeken van nog een archetypische Brit, P.G. Wodehouse:

Bertie Wooster: ‘What do ties matter, Jeeves, at a time like this?’

Jeeves de butler: ‘There is no time, Sir, at which ties do not matter.’

Daarnet hoorde ik naar iemand die z’n white tie fout had geknoopt verwijzen als ‘die sociale lepralijder’. Het ontbreken van een gestreken vouw in je broek geldt hier als a terrible faux pas. Dit is, wed ik, ook het enige evenement ter wereld waar je dit bericht door de intercom hoort: ‘Verloren: een pince-nez. How vulgar. Gelieve hem terug te bezorgen aan de eigenaar, Charles Knobbington-Smythe.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234