null Beeld

Onze Man volgde Triggerfinger naar het Download Festival in Madrid: 'Het enige wat we kunnen, is coole shit maken waarvan we zelf euforisch gaan springen'

Een ambitieuze nieuwe plaat, een almaar uitdijende concertagenda (inclusief twee uitverkochte AB’s) en twee nieuwe groepsleden: Triggerfinger is terug, en saboteert met veel liefde uw verwachtingspatroon. Onze Man volgde de groep naar het Download Festival in Madrid, en kwam met goed nieuws terug: ‘Tussen Triggerfinger en Limp Bizkit blijft bij voorkeur een diepe, onoverbrugbare kloof gapen.’

Het is zomer, en dus presenteert Madrid zich in een gebloemde bikini. Maar zó kan de zon het onmogelijk bedoeld hebben: op het Download Festival moet Triggerfinger soundchecken bij 35 graden. Ver van huis gunnen Ruben Block (48), Mario Goossens (45) en Paul Van Bruystegem (58) – zo is hij door de paspoortcontrole geraakt, maar blijft u vooral Lange Polle zeggen – zich enkele avant-premières, voor straks de échte tour volgt. ‘Spannend,’ zegt laatstgenoemde twee meter. En niet alleen omdat Triggerfinger zichzelf nieuwe kleren genaaid heeft.

Lange Polle «Voor mij is het een comeback: ik heb ernstige gezondheidsproblemen gehad. Op het einde van onze vorige tour voelde ik me niet lekker. Maar één van mijn grootste talenten is zorgwekkende symptomen negeren. Ik ben van de generatie die niet snel naar meneer doktoor loopt, hè. Mijn vriendin gilde mij het ziekenhuis in, en toen ik daar uiteindelijk belandde, bleek ik hartproblemen te hebben. Er zat 27 liter vocht in mijn lijf: die meneer doktoor was méér dan nodig.

»In de maanden daarvoor had ik natuurlijk wel gevoeld dat er iets flink mis was. Op het einde kon ik geen trap meer op, en sliep ik gewoon in m’n zetel. Maar ik had geen zin om er iets aan te doen. Heel bizar is dat: ik was in een vreemde, slaperige apathie beland. Een death wish wil ik het niet noemen, want ik heb mijn hele leven al geen zin in de dood. Maar ik was wel heel passief, en liet de werkelijkheid van me afglijden. Pas in het ziekenhuis besefte ik hoe graag ik nog een paar hoofdstukjes wil leven. Het liefst wil ik doodgaan op een podium, ja, maar nu nog niet.»

Ruben Block «Ik zat in het ziekenhuis en dacht: ‘Fuck. Dit is ernstig.’ We wisten niet hoe snel hij zou herstellen – zelfs niet óf hij überhaupt zou revalideren. We hebben hem toen twee dingen op het hart gedrukt. Eerst: ‘Word beter, maat.’ En dan: ‘Maak je vooral geen zorgen over de band. We vinden wel een oplossing.’»

Mario Goossens «De Polle ditchen is nooit een optie geweest.»

undefined

'We twijfelen altijd: is het wel goed? Gaat dit wel lukken? Zijn we misschien niet te oud voor het jonge vergif dat rock-'n-roll toch is?'

undefined

null Beeld

Het is de merkwaardige schoonheid van Triggerfinger: ze vormen een niet in de buitenspelval te lokken drie-eenheid. Toen Lange Polle jaren geleden in rehab ging na een leven vol doortastend escapisme, hadden Ruben en Mario geen volksraadpleging nodig om te besluiten dat hij er weer bij moest, ongeacht hoe lang zijn douchebeurt zou duren. Zelf is hij er de twee eindeloos dankbaar voor, maar wat betekent Lange Polle voor hén?

Ruben «Simpel: de Polle is één derde van de band. Als we ’t louter fysiek bekijken zelfs méér dan een derde (lacht). Dat klinkt heel mathematisch en klinisch, maar zo bedoel ik het niet: hij is elke derde klop van onze hartslag.

»Ik wil de boel heus niet romantiseren: we delen bij Triggerfinger niet álle verantwoordelijkheden door drie. Ik schrijf het gros van de nummers, ik maak de demo’s, ik fluit de groep weer samen voor een tour. Maar de betrokkenheid kan je wél exact door drie delen. De Polle hoort erbij, punt.»

Lange Polle (denkt lang na) «Ik beschouw Ruben en Mario als broers omdat hun hart zo hard op de juiste plaats zit. En heel misschien – maar ik vind het gênant om dat uit te spreken – hoor ik bij hen omdat ik óók het hart op de juiste plaats heb.»

Ruben «Je mag ook niet vergeten dat het laatste jaar van die vorige tour heel heftig is geweest: de Polle is toen op korte tijd zijn twee ouders verloren. Dat raakte de hele band. Ik zie hem nog vertrekken in Utrecht: hij is toen naar huis gereden, zijn moeder is in zijn armen gestorven, en daarna is hij teruggereden, en heeft hij een show gespeeld. Een beetje psycholoog trekt zijn wenkbrauw op als hij dat verhaal hoort, maar dat is nu precies wie de Polle is: iemand die muziek nog het liefst via een sonde zou laten indruppelen. Het is die passie die hem zo onmisbaar maakt. De weinige momenten in zijn leven dat de Polle niet op een podium stond, stond hij ervoor of erachter. Of lag hij eronder (lacht)

Lange Polle «Tijdens de begrafenis van mijn moeder was ik aan het spelen in Moskou. It messes with the head. En ja: ik heb het allemaal onderschat. Toch zou ik niet weten wat ik anders had moeten doen. Veel meer dan de drugs en de drank is de muziek altijd mijn baken geweest. Maar het hakt er wel in, zoveel verlies op korte tijd. Je kunt er niet níét bij stilstaan. (Glimlachje) Al dacht ik natuurlijk dat dat wel kon.»


Een ander lief

De soundcheck gebeurt in enigszins oncomfortabele omstandigheden: niet zo heel veel meters verder staat een tweede podium, en daar is een snelcursus grunten bezig, vermomd als concert. Download is een festival dat zich richt op all things metal: in dit dorp is Triggerfinger een zonevreemde woning. Bovendien heeft de groep hier geen noemenswaardige fanbase.

Mario «Maar dat is net waar we goed in zijn. Twee grijze pipo’s en één kale die een podium opkomen, alle drie in een pak, en het publiek dat de wenkbrauwen fronst. Om vervolgens de eerste rij in te pakken, en vervolgens de eerste tien rijen, en daarna de eerste twintig rijen...»

Dat is exact wat ik zie gebeuren zodra de drie aan hun show beginnen. Minuut één: de eerste rij vindt het wel aardig. Minuut vijftien: tien rijen zetten het op een schuchter headbangen. Minuut dertig: twintig rijen besluiten dat ze vanavond de Facebookpagina van Triggerfinger zullen liken.

Mario «Je hoort tijdens de soundcheck de herrie vanop het podium links van je, en je weet dat het publiek dáárvoor gekomen is. En toch zijn dat de ideale omstandigheden voor een show van Triggerfinger. Want dan komen wij, en wij zijn niet luider, niet sneller, niet harder, niet ruiger – maar wél intenser.»

Lange Polle «We zijn bijna altijd de underdog. Prima, want iets te winnen hebben is héérlijk. Het gebeurt vaak dat we de groep die na ons komt zenuwachtig zien worden in de coulissen.

»Uiteraard ben ik euforisch als we Vorst Nationaal uitverkopen, maar makkelijk vind ik zo’n show niet. Zelfs op de zogenaamde thuismatchen – Rock Werchter, de AB – hebben we nog nooit het gevoel gehad dat we het wel snel even zouden regelen. Triggerfinger is geen band die zeker is van z’n zaak. We twijfelen altijd: is het wel goed? Gaat dit wel lukken? Zijn we misschien niet te oud voor het jonge vergif dat rock-’n-roll toch is?»

undefined

'Wij vinden discipline een vies woord, en tegelijk runnen we onszelf als een legerdivisie.'

undefined

null Beeld

Ruben «Je kunt geen eenvormig etiket op ons plakken, en dat maakt dat we vaak geprogrammeerd worden op plaatsen waar we de outsider zijn. Een paar jaar geleden speelden we in één zomer op Rock Werchter en op Blues Peer, en twee keer waren we de vreemde eend in de bijt. Ik vind het heel cool dat we dat alle twee kunnen doen, en dat het op beide plaatsen klópt.

»Het is normaal dat mensen graag categorieën bedenken om muziek in onder te brengen. En dat sommigen maar naar één van die categorietjes willen luisteren – er zijn nu eenmaal ook mensen die maar een paar verschillende gerechten graag eten. Dat mag allemaal, maar wij vinden het fijn om wild in het rond te snoepen.»

Omdat mijn wiskundige talenten wel vaker in twijfel getrokken worden, haal ik er halfweg het concert een officiële waarnemer bij. Maar ook hij bevestigt: Triggerfinger staat met vier op het podium. Achter zijn keyboard staat een oudgediende van de Belgische rock de macarena te dansen: David Poltrock.

Mario «We hebben nu drie mogelijke opstellingen: met David op keyboard, met Geoffrey Burton op gitaar, of gewoon ouderwets met ons drieën. Afhankelijk van de agenda’s gaan we die drie opstellingen afwisselen.»

Tiens: was Triggerfinger niet het zelfverklaarde triumviraat zonder ruimte voor nog een muzikant?

Ruben «Klopt, maar bij het maken van de nieuwe plaat wilden we onszelf dribbelen. Nieuwe, interessante dingen doen. En dat principe trekken we door naar de optredens. Makkelijk is dat niet, een extra man erbij, want het betekent dat je je eigen plaats in het geheel moet herzien. Maar het is heel neig.»

Lange Polle «Zoals ik al zei: Ruben, Mario en ik zijn broers. Wij weten hoe elkaars scheten rieken. Daar eens een, euh, frisse wind tussen, dat doet goed.»

Ruben «En we zijn niet de band die iemand achter een gordijn laat meespelen. Je lacht, maar dat gebeurt vaak, omdat groepen vinden dat het oorspronkelijke beeld intact moet blijven. Maar wij moeten contact hebben op het podium, iets voelen bij de aanwezigheid van de ander.»

Mario «David en Geoffrey zijn ook vrienden van ons, hè. Ze maken hun entree, en meteen zijn ze niet te veel of niet te weinig. Het carrouselleke dat Triggerfinger is, gaat gewoon door. En wat heel charmant is: David en Geoffrey proberen beiden een beetje te klinken als elkaar. De gitaar vermomt zich als een keyboard, het keyboard als een gitaar.»

Lange Polle «En we moeten het ook maar gewoon toegeven: het zijn twee muzikanten die wij al jaren bewonderen. Dat die plots in onze groep zitten, dat is toch een béétje een triomf. Als ik nu eens rechts van me kijk op het podium, denk ik stiekem: ‘Wat een indrukwekkende groep staat hier toch bijeen.’»

Mario «Ja: we hebben die gasten niet uit de schoolbanken getrokken, hè. We wéten hoe ze spelen, we kénnen hun karakters.»

Lange Polle «Misschien is dat nog wel het belangrijkste geweest: dat ze als mens deugen, en dat we dat al jaren weten. Want ik zou niet graag als totale onbekende bij Triggerfinger komen spelen. Niet dat wij zulke klootzakken zijn, maar we hebben onze eigen manier van doen, van werken, van communiceren. Triggerfinger is een kleine, charmante sekte geworden. Daar moet je in passen, en bij David en Geoffrey is dat zo.»

In Madrid speelt Triggerfinger met een solide defensie: de sterkhouders uit de back catalogue. Maar ze laten ook nummers van de nieuwe plaat proefdraaien, en die slaan ook aan bij het publiek, dat intussen helemaal om is.

Ruben «We zijn nog volop aan het zoeken: er zitten een paar ambetanteriken tussen om live te spelen. Maar het is fijn dat de oude nummers in onze set door de nieuwkomers automatisch een nieuwe gilet aan krijgen. Alsof ze allemaal plots een ander lief hebben.»


Dude rock

‘Colossus’ heet de nieuwe plaat, en ze is een milde stijlbreuk. De oude Brian Eno zou ze goed vinden, de recente Queens Of The Stone Age ook. Wat opvalt: de variëteit. Triggerfinger zet onder elke song een andere paraaf.

Mario «Voor mij is het een intensere plaat dan de vorige. Minder luid, misschien: je moet er af en toe eens voor gaan zitten. En daar ben ik heel blij mee.»

Ruben «Het is vlot gegaan. Natuurlijk hebben we problemen moeten oplossen in de studio, en uiteraard waren er dingen die niet bleken te werken. Maar het was toch vooral: een hoop klein mannen die in een speeltuin losgelaten worden, en juichend voor alles een oplossing vinden. We trokken kastdeuren open, en daar viel van alles uit: fantastisch.

undefined

'Tijdens de begrafenis van mijn moeder was ik aan het spelen in Moskou. Ik heb het allemaal onderschat, maar toch zou ik niet weten wat ik anders had moeten doen'

undefined

null Beeld

»Het mooie van een plaat maken blijft toch: twijfelend zitten klooien, en dan plots het potentieel van iets voelen. Een riff, een zanglijn, iets melodieus dat je op weg zet, en een halve dag later is er een liedje dat er ’s ochtends nog niet was. Dat gevoel is echt oceanisch.»

De demo’s kwamen als altijd van Ruben. Wat wel nieuw is: hij heeft thuis een volwaardige studio laten bouwen – een plek waar het fijn aan muziek peuteren is.

Ruben «Onze vorige platen gingen uit van onze live-synergie. Voor we de studio in gingen, waren de arrangementen al heel goed uitgepuurd en gerepeteerd. Maar nu is er die eigen studio, waardoor er veel meer experiment mogelijk is. In wat ik ‘de waanzinnige demofase’ noem – de periode waarin ik heerlijk zit te klooien, en alles mag – kan ik nu al dingen op een adequate manier opnemen. Als iets uit die demofase goed was – een baslijn, een groove, een stukje zang – mocht het gewoon op de plaat.»

Lange Polle «Feel free, experimenteer, en schaam je vooral niet voor een slecht idee: dat was de spirit. Nu, een producer kan je zoiets opdragen, maar dat betekent nog niet dat het écht geldt. Maar al op de eerste opnamedag suggereerde Mitchell Froom (die met Los Lobos, Paul McCartney, Randy Newman en Vele Grote Anderen werkte, red.) om iets op een bepaalde manier te proberen. Ruben, Mario en ik keken bedenkelijk naar elkaar: we wisten dat het nergens op sloeg. En nadat we het geprobeerd hadden, zei Mitchell zelf meteen: ‘Dit is niet gewoon slecht, dit is om al je ingewanden eruit te kotsen. Mijn excuses.’ Toen wisten we: hij méént het. We mogen geloven in een onnozel idee en vervolgens genadeloos de mist ingaan, want onze producer stelt zich even kwetsbaar op. Mitchell is geen mister know-it-all, ondanks zijn palmares. En iemand die durft toe te geven dat hij het niet weet, dat boezemt mij vertrouwen in.

»‘We’re gonna end up somewhere else,’ zei Mitchell vaak. En dat was dus exact onze bedoeling.»

Mario «Ik heb het meest van ons drieën moeite met verandering. Ik ben graag goed voorbereid, en weet bij voorkeur wat me te wachten staat. Maar nu lag alles open. En ik moet het toegeven: ik stond plots weer als een fris diertje muziek te maken.»

Lange Polle «Toen we Mitchell vroegen als producer, begreep hij dat eerst niet. Tot we uitlegden wat ons zo aantrok in hem: dat hij een band in andere kleuren laat schilderen. Dat hij een klassieke bluesgroep als Los Lobos indertijd een serieuze rand heeft aangemeten, bijvoorbeeld.»

Mario «Hij mailde meteen een lijstje terug: ‘These are my favourite songs from your previous albums.’»

Lange Polle «Je kan wel doen alsof het niet zo is, maar we waren met z’n drieën toch een beetje star-struck toen we aan het opnemen waren. Die mens mag Polle zeggen tegen Paul McCartney, en Visse tegen Elvis Costello – dat is niet voor élke sterveling weggelegd, toch? Onze dag begon altijd met een koffietje. Mitchell maakte die. De eerste dagen vond ik dat van een surrealistische schoonheid: dé Mitchell Froom zag het blijkbaar als zijn taak om ’s ochtends koffie te zetten voor Triggerfinger. Heel slechte koffie dan nog, echt niet te drinken (lacht).

undefined

'Bassist Lange Polle (links) heeft met ernstige hartproblemen gekampt, maar hem vervangen was nooit een optie. 'De Polle hoort erbij, punt.'

undefined

null Beeld

»‘Dit is voor mij de beste studio-ervaring sinds ‘Kiko’ van Los Lobos,’ zei hij op het einde. Ik dacht: ‘Wat zégt die kerel nu?’ Voor mij is ‘Kiko’ de bijbel, hè. Dat was echt een wrééd schoon compliment.»

Mario «We méénden het met die vernieuwing, en dat charmeerde hem. Mitchell heeft al vaker met bands gewerkt die zogenaamd hun geluid wilden verruimen, maar waarbij in de studio bleek dat maar enkele groepsleden mee waren, en de rest nukkig achterbleef.»

Lange Polle «Hij snapte ons, en zei bijvoorbeeld dat hij een paar clips van Triggerfinger had gezien, en dat hij het iets te veel dude rock vond. We wisten direct wat hij bedoelde. En vooral: we waren het eens. Want dude rock, dat is nu precies wat we niet willen. Er mag wel een beetje testosteron in zitten, maar tussen Triggerfinger en Limp Bizkit blijft bij voorkeur een diepe, onoverbrugbare kloof gapen.»


Geil of saai

Het is al laat op de avond als groep en crew zich backstage neerzetten voor het diner. Ze zijn tevreden over het concert van daarstraks. En met ‘Flesh Tight’ en titelsong ‘Colossus’ hebben ze twee kortgerokte hotties die straks nagefloten zullen worden. Hits, al hebben ze bij Triggerfinger een hekel aan die term, en bij uitbreiding aan elk ander platenfirmajargon.

Ruben «Als je een song als ‘Colossus’ aan het maken bent, voel je wel dat dat iets is. Dan wil je die meteen live spelen. Ik kan me voorstellen dat er platenlabels zijn waar dan meteen naar de top 30 wordt gekeken, en ze je adviseren om dít nog uit te vergroten en dát wat in te perken. Helaas: we hebben bij Triggerfinger nog nooit met een analytisch oor naar de radio geluisterd. Dat is ons minst ambitieuze kantje (lacht). Het enige wat wij kunnen, is coole shit maken waarvan we zelf euforisch gaan springen, en zeggen: ‘Dees is graaf.’»

Lange Polle «Ik heb intussen geleerd dat je tegen mensen die hun job op hun visitekaartje met een dure Engelse term omschrijven beter vriendelijk kunt zijn, en dat af en toe bescheiden ‘ja’ knikken Triggerfinger kan vooruithelpen. Maar nooit, nóóit van mijn leven zal ik de maatpakken geloven, laat staan ze ernstig nemen. Ik ken hun verhaaltjes, en ik geloof er geen hol van.»

Ik feliciteer Ruben met zijn lyrics – tekst die ook zonder muziek kan bestaan. Maar ze zijn ook erg donker. Gaat het wel goed met Ruben Block?

Ruben «Maak je vooral geen zorgen. De interpretaties lopen trouwens sterk uiteen, en zo heb ik het graag. Toen de plaat klaar was, heb ik enkele goeie vrienden in mijn studio uitgenodigd om ze te laten horen. Over ‘Afterglow’ zei één van hen dat hij het een keischoon nummer vond – iets romantisch dat het leven viert. Maar een andere vriend was er wat van onder de voet, en vond het door en door droevig. Ik vind dat heel interessant, een nummer dat aan beide kanten van de scheiding kan vallen.»

Lange Polle «Het blijft toch iets speciaals, met een tekst bij je groepsleden komen – het is toch anders dan een gitaarlick, die je gewoon met ‘Geil!’ of ‘Saai!’ beoordeelt. Je leest die teksten, en omdat je Ruben kent, zie je de donkere kwetsbaarheid die hij daarin stopt. Dan voel ik me soms een voyeur, ja. Maar ik herken de demonen: ik denk dat we alle drie wel met dezelfde dingen worstelen.»

Ruben «Wat bij het schrijven onderhuids altijd meespeelt: ik wil iets maken waar ik over tien jaar nog altijd wat mee kan op een podium. Het mag een momentopname zijn, maar dan wel een momentopname waarvan ik weet dat ik ze jaren later nog altijd kan doorvoelen. Het is de weigering om te liegen: het moet écht zijn. Ik wil nooit een charlatan worden.»

Het is omwille van dat laatste dat ze bij Triggerfinger niet onverdeeld gelukkig terugkijken op het einde van hun vorige tour. Die was al lang en slopend geweest, toen er onverwacht nog een hoofdstukje Canada volgde.

Ruben «Het was al lang te veel. Maar we konden dat onmogelijk níét doen. Alleen al dat land! In the middle of nowhere stoppen, 360 graden om je heen kijken, en alleen maar onpeilbare schoonheid zien.»

Lange Polle «Het was een toetje, maar een toetje met veel te veel crème au beurre. Ik was de eerste die het voelde: het was daar dat mijn gezondheidsproblemen niet meer te ontkennen vielen. Daarna volgde Ruben, en pas een paar maanden later Mario.»

Mario (laconiek) «Ik ben in alles in het leven nogal traag. Ik blijf maar doorgaan, tot ik merk dat het echt niet meer gaat.»

Ruben «Ik was op, en voelde dat ik op automatische piloot begon te spelen. Dat is absoluut niet fijn: ik wil elke avond mijn eigen verhaal meegeven. Dat lukt niet altijd, maar dat geeft niet – als je met de volle intensiteit en al je gevoeligheid een show hebt gespeeld, en het lukt niet, dan is dat jammer, maar niet érg. Als je ergens hebt staan acteren, is dat wél erg. We wisten toen: tijd voor een pauze.»


Scheten en tieten

Het is middernacht, en nog altijd zucht Madrid onder een dronken hitte. We nemen een busje naar het hotel (‘Onze enige vorm van decadentie: eenpersoonskamers.’). De hele dag is er geen onvertogen woord gevallen.

Ruben «Aanvaarden dat mensen zijn wie ze zijn, helpt al veel. Iedereen heeft honderdduizend dingen waaraan je je zou kunnen storen, zeker als je zo vaak zo dicht op elkaar leeft. Het is zoals in een relatie: je moet de andere niet proberen te veranderen.»

Mario «Als een ergernis toch te groot dreigt te worden, praten we er eerlijk over. Dat kunnen we best goed, vind ik.»

Ruben «Om na zo’n ernstig gesprek meteen weer over te schakelen naar de dingen die écht tellen, natuurlijk: scheten en tieten. Als het te serieus, te beladen, te treurig wordt, heb je lichtheid nodig. Scheten en tieten zijn lifesavers.»

In de bar van het hotel drinken we nog één pilsje. Voor Lange Polle is dat uiteraard een Cola Zero.

Lange Polle «Het is me het groepje wel. Stel dat ik nu stop met Triggerfinger: ik zou meteen een pak ouder worden.

»Weet je, sinds mijn 50ste laat ik het soms hangen: na jaren de moeilijke weg gevolgd te hebben, wil ik nu weleens mijn gat laten afvegen door de tourmanager. Mijn grote geluk is dat dat bij Triggerfinger maar tot op zekere hoogte werkt. Op het einde van de dag sta ik toch weer mee het materiaal in te laden.

»Ik ben tijdens mijn rehab vervangen door Renaud Mayeur, een Franstalige, en die vatte Triggerfinger perfect samen: ‘C’est moitié vacances, et moitié l’armée.’ Zo is het ook. We vinden discipline een vies woord, en tegelijk runnen we onszelf als een legerdivisie.»

Ruben «Weet je wat ik het mooiste vond aan de opnames van ‘Colossus’? Een opmerking van Mitchell: ‘Vaak heb je een zanger met drie gasten die er een beetje bij hangen. Of een groep waar drie man een hechte kliek vormen, en de overige twee eeuwig naar hun plaats blijven zoeken. Maar jullie zijn een band. Jullie zijn echt met drie.’ Dat Mitchell dat gezien had, en het ook nog eens uitsprak, was prachtig.»

En daar verdwijnen ze, richting hun eenpersoonskamers. Straks gaan ze weer de hort op, hun muziekjes spelen in heel Europa.

Ruben «Een plaat maken, dat is toch altijd weer: alles opslorpen, empathie hebben, nadenken, invloeden toelaten. Nu trekken we daarmee de wereld in, en dat is goed: het is tijd om te spélen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234