Onze Man ziet het allemaal bij dEUS in het repetitielokaal: 'Ik speel dat dus al 14 jaar verkeerd, of wat?'

Fotosessies, interviews: ondanks zijn 44 jaar en bepaald indrukwekkend curriculum – Mambo Chillum, Axelle Red, Raymond van het Groenewoud en vele anderen – is het allemaal nieuw voor Bruno De Groote. Hij is de man die op gitaar Mauro Pawlowski moet doen vergeten.

Vorige week heeft dEUS voor het eerst sinds het afscheidsconcert van Pawlowski in februari 2017 weer samengespeeld. Zaterdag staat de groep op TW Classic. De Groote blijft er, fotosessie achter de rug, relatief rustig bij.

Bruno De Groote «In april heb ik de rest van de band eindelijk zo ver gekregen om voor het eerst eens samen te komen. Ik wilde weten wat ze van mij verwachtten. We hebben toen alles even overlopen, zodat ik wist: die gitaarpartij zal misschien voor mij zijn, en die zanglijn. De rest heb ik van YouTube gehaald. Ik heb me rot gegoogeld (lacht). De platen heb ik uiteraard ook beluisterd, maar daarop is het niet altijd even duidelijk wat nu precies een viool is, en wat een gitaar of een synthesizer. Het was een fameus werk om dat allemaal te achterhalen.

»Ik heb ook even de hulp ingeroepen van Mauro, omdat hij natuurlijk het beste weet wat ik allemaal zou moeten spelen. We hebben twee keer afgesproken, niet gespeeld, maar gewoon wat dingen doorgenomen. En hij heeft mijn technische vragen beantwoord. dEUS bulkt van de zotte geluiden. Van nature ben ik meer een gitarist die ter plekke iets verzint, en met iets komt wat de rest niet had verwacht. Nu heb ik eerst een stap terug moeten zetten en mij moeten concentreren op kopiëren. Geleidelijk aan zal ik er dan wel weer mijn eigen ding in leggen.»

HUMO De eerste keer dat we van je hoorden, was als gitarist-bezieler van Mambo Chillum, ergens midden jaren 90.

De Groote «Ja, we waren zogezegd een bluesband, maar we klonken anders. In het levendige bluescircuit waren we een buitenbeentje. Ik ken Tom Barman van toen. Hij heeft Mambo Chillum nog geprogrammeerd in de Cartoons.

»Bij Raymond van het Groenewoud kreeg ik later ook heel veel ruimte om mijn stijl te ontwikkelen, en bij Axelle Red eigenlijk nóg meer. Zij speelde met haar fameuze band uit Memphis, met al die grote sessiemuzikanten, en Lester Snell, die met Isaac Hayes heeft gewerkt en ‘Theme from Shaft’ heeft gearrangeerd. En Michael Toles, de gitarist die veel partijen van Steve Cropper op de Stax-sessies opnieuw heeft ingespeeld. Ik was toch eventjes geïntimideerd door die mensen. Maar ik heb wel een fantastische tijd gehad. Ik kreeg er ook carte blanche, want ik was een bonus. Ze wilden graag iemand die een beetje ruwer was, want die hadden ze niet. Die gasten spelen super, maar wel alles heel clean.

»Meer recent heb ik vooral gespeeld met mijn jazzproject, De Groote-Faes Duo. We zitten in het vakje van de jazz, maar ook daar zijn we voor veel mensen weer de vreemde eend in de bijt. Eigenlijk heb ik mij de laatste jaren toegelegd op intimistische projecten en hyperintimistische projecten. dEUS had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen.»

Klaas Janzoons, de heer des huizes die op de benedenverdieping ook de fijne kroeg Plaza Real uitbaat (Vantage Point bevindt zich op het dak van het gebouw), komt voorbijgewandeld.

Klaas Janzoons «Sorry voor het lawaai. Ze zijn hier nu al twee jaar aan die woonblokken aan het werken. Om zes uur ’s ochtends beginnen ze. Ik moet alle ramen dicht houden, het is om te bakken met dit weer. Die grote kranen zijn natuurlijk wel handig als hier iets naar boven moet. Een piano, een basversterker: ik hoef die mannen maar te roepen. Onlangs heb ik ze nog een stel bomen naar boven laten takelen voor mijn terras.»

Terug naar Bruno.

HUMO Waar was je toen je telefoon kreeg van dEUS?

De Groote «Het ging per sms, en met een aanloop. Ik had in een eenmalig project gespeeld van Peter Vermeersch, hier kind aan huis. Hij had een stuk voor acht twaalfsnarige gitaren gemaakt, voor de herdenking van de Slag bij Passendale tijdens de Eerste Wereldoorlog. Vermeersch ten top. Hij werkte voor dat project samen met Tom, die ik dus al kende. Ik was één van de acht gitaristen. Mauro en dEUS-bassist Alan Gevaert speelden ook mee. Stéphane Misseghers, de drummer, zat in het publiek. Alleen Klaas was er niet. Eén dag later kreeg ik een sms van Tom: of ik auditie wilde komen doen. En hier zit ik dan.

»In die auditie heb ik best veel werk gestoken. Het was ook meteen redelijk veel. Ik had zeven nummers gekregen, en ik moest een nieuwe outro verzinnen voor ‘Theme from Turnpike’. Wat hebben we gespeeld? ‘Fell off the Floor, Man’, ‘The Architect’, ‘Constant Now’ en nog drie. Ik was de derde gitarist van die dag, geloof ik. Ze hebben wel wat volk over de vloer gehad.»

HUMO Heb je meteen ook backings gezongen?

De Groote «Ja. Dat was even doorbijten. Ik heb wel wat ervaring met zingen, maar in die dEUS-songs zitten best tricky partijen. Gesyncopeerde zang én gitaar tegelijk is toch wel het moeilijkste wat er is.»

HUMO Volgde achteraf meteen de groepsknuffel: ‘Welkom vriend, you’re in’?

De Groote (lacht) «Ik was niet de laatste, ze hebben na mij nog een aantal gitaristen geprobeerd. Maar dan kreeg ik een sms: ‘Voorlopig ben jij het.’ In november heb ik auditie gedaan, vlak na nieuwjaar is de beslissing gevallen. Ik moest dan nog ruim een maand mijn mond houden, tot het officieel werd bekendgemaakt. Dat was best moeilijk, want in mijn kennissenkring wist bijna iedereen dat ik audititie was gaan doen.»

HUMO Je eerste concert is meteen voor een volle festivalweide in Werchter. De comeback van dEUS bovendien, mét nieuwe gitarist. Hoe gaat het met je stress?

De Groote «Goh, ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn. Ik heb met Axelle Red al in het Sportpaleis gestaan, en in ‘Taratata’ live op de Franse televisie gespeeld, dus die volle wei schrikt mij niet af. Ik ben ook niet piepjong meer. Ik hoor van veel artiesten dat hun faalangst en podiumvrees met de jaren alleen maar toeneemt, maar daar heb ik geen last van. Ik laat het allemaal wat op mij afkomen.

»Op het podium verdwijn ik sowieso in de muziek. Het gebeurt vaak dat ze mij na een optreden iets komen zeggen als: ‘Het publiek was goed mee, hè’ of ‘Er was wel weinig volk.’ En dan moet ik altijd antwoorden: ‘Ah ja?’ (lacht) En als mensen mij na TW Classic willen afschieten: so be it. Het zou jammer zijn, maar we leven nu eenmaal in het tijdperk van de opinies.»

'Ik speelde toevallig in een project waar Tom Barman aan meegewerkt had. Eén dag na dat optreden later kreeg ik een sms van hem: of ik auditie wilde komen doen. En hier zit ik dan'


Op vol volume

We moeten afronden, want hier wordt vandaag ook nog gerepeteerd.

De Groote «Ik heb veel gebabbeld, hè? Ik kan ook heel goed zwijgen, maar daar zou je niet veel aan gehad hebben.»

Klaas Janzoons en bassist Alan Gevaert zijn er al. Tom Barman arriveert in zomers tenue. In zijn wit onderhemdje en witte flodderbroek ziet hij eruit als een kruising tussen een behanger en een rockster.

Tom Barman «Wie wil wat drinken? Ik ga snel naar de winkel.»

In afwachting van de terugkeer van Barman en de aankomst van Stéphane Misseghers – die in de file staat – gaat Klaas Janzoons aan de buffetpiano zitten. Hij slaat de akkoorden van ‘Let It Be’ aan. Gevaert valt in op drums, De Groote pikt al snel de melodie op. In een hoek staat een gitaarversterker van het merk Bruno, waarvan niemand goed blijkt te weten wie de eigenaar is. In de exact tien jaar oude lichtbak van ‘Vantage Point’ die aan de muur hangt, branden nog welgeteld zeven lichtjes: drie in de A, vier in de N.

Stéphane Misseghers arriveert bijna anderhalf uur nadat de repetitie had moeten beginnen.

Stéphane Misseghers (zucht) «Dat doe ik niet meer. Wat een hel. De komende dagen blijf ik hier slapen.»

Tom Barman is intussen terug en heeft postgevat achter zijn zangmicrofoon.

Barman «Oké, kunnen we?»

Wat meteen opvalt: dEUS repeteert op vol volume, en het duurt niet lang vooraleer Barman met wat papier geïmproviseerde doppen in zijn oren steekt. Het is overigens bijna altijd Barman die het woord neemt nadat een song stilvalt, alsof hij eigenlijk al tijdens het spelen aan zijn uitleg begonnen was.

Barman «Het mag wat meer present zijn, vind ik. Geen totale rockout, maar wel een beetje harder. En nu ‘Sun Ra’ en ‘Turnpike’.»

Alan Gevaert heeft moeite met zijn verzamelde partijen.

ALAn Gevaert «Het is vrij moeilijk om de bas en de stem samen te doen.»

Barman «Dan gaat ge moeten oefenen, hè maat. Ik zit hier ook met serieuze syncopes.»

Gevaert «Op bas is dat nog iets anders dan op gitaar.»

Barman «Kom, even alleen de gitaren, om te checken of de stemmen wel goed zitten. Iemand moet sowieso hoger gaan zingen.»

Nog een keer.

Barman «Als ik stop met zingen, moeten jullie fluisteren.»

En nog een keer.

Barman «Luid fluisteren! Met power fluisteren.»

Volgende song op de setlist is ‘Sun Ra’ vanop ‘Pocket Revolution’, wellicht één van de luidste songs in het repertoire van dEUS. De eerste doorname loopt meteen fout en duurt amper vijftien seconden.

Barman «Sorry jongens, ik zat er compleet naast. Ik vond de 1 niet meer. Kom, nog een keer.»

'Een gastje dat ik was tegengekomen op een terras is ook auditie komen doen. Hij is het niet geworden, maar hij kan wel zeggen dat hij één dag bij dEUS gespeeld heeft'

De volgende poging stemt Barman zeer tevreden – ‘Dat is ’m helemaal!’ – maar Bruno De Groote worstelt met een partij. Hij speelt een stukje.

De Groote «Waar komt dat stuk ook alweer?»

Barman «Nadat ik ‘Get up, stand up’ heb gezongen.»

De Groote «Zing jij niet ‘Get up, put up’

Barman «‘Get up, put up.’ Juist, dank je, Bruno. Komaan, nog één keer van in het begin.»

Here comes, here comes, the nighttrain. En ook een beetje tinnitus.

Janzoons (met bedenkelijke blik) «Kunnen we nu even iets rustigs doen, voor de oren?»

Barman (kijkt op het bord) «Wat is het zachtste dat we hebben? ‘Nothing’!»

‘Nothing Really Ends’: heeft iemand in België de afgelopen twintig jaar een mooier liedje geschreven? Ze spelen het twee keer, maar dan heeft Alan een opmerking.

Gevaert «Tom, gij gaat daar naar een A, maar dat moet een D zijn.»

Barman «Hoezo een D? Ik speel dat dus al 14 jaar verkeerd, of wat? (checkt de akkoordenreeks op akoestische gitaar) A-mineur! Tuurlijk A. Ik zal het toch wel weten, zeker? Ik weet nog dat ik net daar destijds zo fier op was, dat het van majeur naar mineur ging. Uw charismatische poging wordt gewaardeerd, Alan, maar nee. Welke boete gaan we daar aan koppelen?»

Maar Gevaert wil er niet van weten, en terwijl Barman op het terras zijn rekoefeningen doet – ‘Slechte rug, al heel mijn leven’ –, gaat hij binnen op zijn telefoon naar ‘Nothing Really Ends’ luisteren. Na een minuut komt hij weer naar buiten gestormd: ‘’t Is een a-mineur met een D in de bas!’ Barman: ‘Ja natuurlijk, dat zeg ik toch!’

'Suds & Soda' en 'Roses' repeteren wel tijdens de soundcheck in Werchter. En als we het helemaal opfucken, is dat het geschikte moment om Bruno voor te stellen'


Wit wijntje

De pauze gaat nog even verder, en Barman wil weten of ik nog altijd gestopt ben met roken. Zelf zit hij tegenwoordig aan de vapor.

Barman «Het nadeel van een vapor is dat je nog meer moet meezeulen. Ik heb het daarnet eens allemaal naast elkaar gelegd: vapor, oplader, vloeistof, portefeuille, telefoon, sigaretten... Die rij was een meter lang! Ik heb een fucking sacoche nodig man! Af en toe rook ik nog, ja, maar nog maar vijf sigaretten per dag in plaats van vijfendertig.

(tegen de band) »Kom, gasten, wat gaan we doen? ‘Turnpike’ met Bruno-outro? ‘Suds & Soda’ en ‘Roses’ gaan we toch echt niet meer repeteren, hè? Dat doen we wel tijdens de soundcheck in Werchter. En als we het daarna helemaal opfucken, is dat het geschikte moment om Bruno voor te stellen: ‘En nieuw op gitaar...’ (lacht).»

De nieuwe outro voor ‘Theme from Turnpike’ was één van de opdrachten voor alle gitaristen die auditie kwamen doen.

Barman «Die audities waren redelijk open. Er is zelfs een gastje komen spelen dat ik was tegengekomen op een terras in Antwerpen. ‘En ikke?’ vroeg hij. Ik zeg: ‘Hebt ge morgen tijd?’ Hij is het niet geworden, maar hij kan wel zeggen dat hij één dag bij dEUS gespeeld heeft. We waren ook van plan om een aantal buitenlanders te proberen, maar dat hebben we vrij vlug opgegeven. Logistiek zou dat te ingewikkeld zijn geworden, dan moesten we met vliegtuigen en zo beginnen.»

Vijf minuten later zegt De Groote: ‘Ik zou ‘Suds & Soda’ en ‘Roses’ toch eens graag repeteren.’ Barman: ‘Tuurlijk man!’ Maar dat is voor later. ‘Pocket Revolution’ nu. Dat gaat vlot. Op het bord met de setlist geven groene bolletjes aan welke songs er al gespeeld en behoorlijk goed bevonden zijn. Groen bolletje achter ‘Pocket’.

Barman «Iemand gisteren het voetbal gezien? De Engelsen hadden eruit moeten liggen. Bij de 1-1 wisten ze niet wat er gebeurde. De Colombianen hadden door moeten gaan, maar ze konden niet meer. Kom, ‘Turnpike’.»

Ze proberen een versie van ‘Turnpike’ met de outro van De Groote, en een paar nieuwe accenten waarover verdeeldheid heerst.

Gevaert «Ik weet het niet hoor.»

Barman vindt ze net ‘keiplezant’. Gevaert blijft bij zijn punt.

Gevaert «Plezant is niet hetzelfde als goed.»

Barman «Kom, vanaf het begin, dan voelen we vanzelf wat goed is.»

‘Maybe he got the rhyme / Maybe he got the eyes.’ Barman wijst eerst naar zijn mond en dan naar zijn ogen, om aan te geven wat De Groote op backings moet zingen. Die heeft handen en voeten meer dan vol met zijn partijen en pedalen.

Barman is tevreden maar niet helemaal.

Barman «Het mag allemaal korter en krachtiger. Maar het mag geen groove worden. Dat moet erin zitten, maar het mag niet het hoofdding worden.»

De band probeert iets met de originele riff van ‘Turnpike’ en twee andere stukken. Barman roept tijdens het spelen naar waar er overgegaan moet worden: ‘Turnpike! Nu naar A! Naar B! Turnpike! Alan naar A!’ Het loopt een aantal keren goed fout, tot het beter begint te gaan.

Barman «Iemand een wit wijntje? ’t Is een goeike.»

De Groote gaat rond met koekjes.

Barman «Kom, nog eens ‘Turnpike’. Ik roep gewoon en we zien wel waar we uitkomen. Come on!

»Turnpike! Naar A! Bruno naar B! Ikke! Ikke naar A.»

Barman speelt zijn eigen partij de vernieling in en barst in lachen uit.

Barman (schatert) «Sorry jongens! Zeg Alan, wij zitten ons hier een hernia te climaxen en gij doet gewoon niet mee!»

Gevaert (lacht) «De eerste twee letters van het alfabet zijn nooit eerder zo gecompliceerd geweest.»

Barman «Ik was u aan het sms’en dat ge naar die noot moest overgaan, niet gezien? Kom, we doen dat nog eens.»

Barman heeft nog een bijkomend ideetje voor de al ingewikkelde structuur van ‘Turnpike’: een stuk staccato, dan halverwege legato.

Barman «A open, B gehakt. A nat, B droog. Eens proberen?»

Barman breekt een snaar en Gevaert heeft een probleem: er klinkt hem iets als Nirvana in de oren. Een bepaalde snaarbuiging, net voor het weer loos gaan.

Gevaert «Niks tegen Nirvana hoor jongens, maar dat is 22 jaar geleden.»

Misseghers «Wel, dit nummer is van 22 jaar geleden, dus wat is het probleem?»

De versie met Nirvana-bend blijft behouden. Nog één keer spelen en opnemen op de iPad, om discussies achteraf te vermijden.

Barman gaat naar het bord.

Barman «Nog eentje? Wat hebben we nog?»

Janzoons «Een zachtje dan?»

Barman «Die zijn er niet meer. ‘Little Arithmetics’, maar ik weet niet of dat op de setlist moet. Fuck it, we hebben goed gewerkt vandaag.»

Groen bolletje achter ‘Turnpike’. Nog tien repetities tot TW Classic. Wij zijn er gerust in: dEUS leeft.


dEUS speelt op 14 juli op TW Classic en op 10 augustus op de Lokerse Feesten. Alle festivaldata: deus.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234