Onze vrouw wordt raamprostituee: 'Het is veel meer dan een string en wat bloot. Je moet het echt wíllen'

Amsterdam, De Wallen, vrijdagavond. Ik heb me ingeschreven voor een cursus raamprostitutie. Die zal plaatsvinden in het raambordeel van het PIC aan de Enge Kerksteeg, zei de mail van Mariska: ‘Ik zal je alles uitleggen over het werk en je kunt oefenen in het raam – waarbij ik je uiteraard zal helpen.’ Mariska was zelf ooit prostituee, maar baat nu op De Wallen een cadeauwinkel uit, en heeft het Prostitutie Informatie Centrum opgericht, waar prostituees en nieuwsgierigen alles over het vak kunnen vragen. Het ging haar aan het hart dat De Wallen zo’n slechte reputatie kregen en daar wil ze wat aan doen.

(Verschenen in HUMO 3586 op 26 mei 2009)

Maar goed, dat raam waar ik in moet, heb ik nog steeds niet gevonden. Ik verdwaal in piepkleine steegjes die baden in zachte neonkleuren. Overal om me heen drummende lichamen van toeristen, studenten, dolende mannen... Het is benauwend én gezellig, spannend en triest.

Ik sla lukraak stegen in, want ik wil stevig doorstappen om duidelijk het signaal te geven: ik ben hier niet voor de lol, ik heb een Doel! Neem wat spannende kleding mee, mailde Mariska me nog. In mijn tas zit dus iets van doorschijnend zijde met hawaïprint, iets zwarts met kant en knalrode hakken...

Maar waar is die verdomde Kerksteeg? Ik vraag de weg, maar niemand die ik aanspreek, kent Nederlands, laat staan dat ze de weg weten. Mijn pose – dat ik zeker niet zoals iedereen om me heen op zoek ben – begint net te wankelen als ik het straatnaambordje zie, en dan mijn raam, met daarnaast een deur. Ik haal diep adem en stap naar binnen.

Alle spanning valt even weg. Maar dan zie ik mijn voorgangster: fluo T-shirt, minirok, gepermanent wit haar en nog lichtgevend van enthousiasme. Zij heeft er van genóten, zegt ze, en haar man ook. Haar man!? Ja, hij – bruingebrand, jeanspak – wou haar optreden voor geen goud missen. Ze vertrekken opgewonden arm in arm de steeg in. Even later zie ik dat ze zich aan de overkant installeren, benieuwd naar hoe ik het ervan af ga brengen. Nét wat ik nodig heb.


Knopje om

Gelukkig is er Mariska. Haar Janis Joplin-achtige verschijning – spijkerbroek, houthakkersshirt, woest haar – stelt me gerust, net als haar nononsense-aanpak: ‘Jij moet je eerst een beetje ontspannen, geloof ik. Flesje champagne?’

Mariska heeft – dat zal me later nog duidelijker worden, mensenkennis. Ik weet het even niet. Dat lege raam dat op me wacht, al die mensen op straat, de doorkijkoutfits in mijn tas... Wat bezielde me in godsnaam toen we dit plan op de redactie beraamden, en ik meteen zei: ‘Ja hoor, dat doe ik wel’? Maar ik wil dat gevoel weer terug, en sla in één keer mijn eerste glas achterover.

Mariska «Je wilt echt het vak in, zei je me in je mail. Maar je zal straks merken: raamprostitutie is héél confronterend. Als je het echt serieus overweegt, raad ik je aan gewoon thuis te beginnen via advertenties. Of in een privéclub. Daar heb je meer het gevoel dat je gewoon op café zit: je maakt eerst een praatje, drinkt iets, en als het klikt, maak je afspraken over het vervolg.»

HUMO Ja, dat het heel confronterend is, begint nu pas tot me door te dringen. Al had mijn voorgangster het er duidelijk niet moeilijk mee.

Mariska «Zelfs zij moest wennen. Terwijl zij al een soort ervaring heeft – zij werkt bij een sekslijn.»

HUMO Hoeveel vrouwen zie je die echt het vak in willen? En komen er meer vrouwen hun heil hier zoeken sinds de kredietcrisis?

Mariska «Dat heb ik nog niet gemerkt, maar ik denk dat die vrouwen ook eerder thuis beginnen. Alleen de buitenlandse meisjes beginnen hier. Meteen in zo’n raam gaan zitten: dat is niet zomaar iets hoor.»

HUMO Jij bent toch zelf op je zestiende zo begonnen?

Mariska «Ja, maar ik was nogal een hevige. Als er vroeger iets was dat je vooral niet moest doen, deed ik het juist wel. Ik wou gewoon zo snel mogelijk mijn eigen geld, om mijn eigen zin te kunnen doen en naar niemand meer te moeten luisteren. En raamprostitutie is de meest zelfstandige manier van werken. Je huurt een raam, en voor de rest werk je voor jezelf: je bepaalt je eigen prijs, betaalt zelf je belasting en beslist dus ook zelf hoeveel je als inkomen opgeeft (lacht). In een club kan je misschien wel meer vragen, maar je brengt meer tijd door met een klant, je moet de helft afdragen aan je baas en alles wordt geregistreerd. Uiteindelijk verdien je daar dus meestal minder.

»Dat is toch belangrijk om bij stil te staan, want iedere prostituee doet het uiteindelijk voor het geld. Dat is dé reden. De een omdat ze een BMW wil, de ander om haar studieschuld te betalen, of om de kinderen te onderhouden.

»Maar zullen we er eens aan beginnen? Wat heb je voor kleren mee? Heb je iets met kleuren? Dat doet het altijd goed.»

Ik haal mijn hawaïsetje boven en oogst lof: ‘Geweldig! Dat gaat goed geven in het blacklight.’ Daar ga ik dan. Er is geen kleedkamer, dus trek ik mijn gezellige wollen trui uit in de keuken. En vervolgens hul ik me dus in iets dat goed gaat geven in het blacklight, trek mijn hakken aan en... probeer nog even tijd te rekken. Ook dat heeft Mariska door. Mariska «Raamprostitutie hou je alleen maar vol als je het echt wilt. Er zitten hier ook meisjes die gedwongen worden, natuurlijk. Dat ontken ik niet. Ik vind dat erg, want die hebben het echt zwaar. Om dit werk goed te kunnen doen, moet je er bewust voor kiezen. Wil ik dit echt? Hoe voel ik me erbij? Wat doet het met mij? Welke klanten wil ik en welke niet? Wat doe ik wel en wat niet? Dat zijn allemaal vragen die de raamprostituee zichzelf vooraf moet stellen. Als je tenminste zelfbewuster en professioneel aan de gang wilt.»

HUMO ‘Hoe voel ik me daarbij,’ zeg je. Is het niet juist de bedoeling dat je een knop omdraait en zo min mogelijk voelt?

Mariska «Dat wordt vaak gezegd, ja, dat het een kwestie is van: even een knopje omdraaien. Dat is natuurlijk onzin. Het is onmogelijk niets te voelen. Prostituees zijn geen robots. Degenen die dat wel proberen te zijn, krijgen vroeg of laat problemen.

»Maar goed, je wil jezelf natuurlijk ook nooit helemaal blootgeven. Je balanceert dus voortdurend tussen wat-kan en wat-kan-niet. Waar ligt de grens? Die vraag blijft altijd aan de orde. En er zijn momenten dat het misgaat en dat je walgt van jezelf. Dat is onvermijdelijk. Ik ben niet voor niets na vijf jaar gestopt.»


Verzorgend type

Ik begin Mariska echt te mogen. Ze is eerlijk, rechtdoorzee en intens. Ze heeft iets dierlijks, en dat trekt me aan. Maar dan begint ze me richting raam te duwen. Ik zie nog net even in de spiegel de hawaïversie van mezelf, in die keuken. Er klopt iets niet aan dat beeld. Dat setje was bedoeld voor heel andere gelegenheden. Oké, eerlijk is eerlijk, ik heb mijn rok opgerold en eronder aangehouden. Maar toch, de vraag is inderdaad: wat voel ik hierbij?

HUMO Ik denk toch dat ik minder geschikt ben dan de vorige cursiste.

Mariska «Ga nu eerst maar zitten. Zo, zet je been nu op de vensterbank. Borsten vooruit. Zet je armen een beetje naar achteren. Kies een goeie houding. Mannen willen benen en borsten.»

Hup!, denk ik, maar het gaat niet echt vanzelf. Ik herinner me hoe mijn voorgangster nog stond na te dansen, denk aan alle andere meisjes die ik op weg hiernaartoe zag wiebelen en draaien in hun raam, en vraag:

HUMO Moet ik niet dansen en bewegen? Mijn voorgangster deed dat ongetwijfeld wel.

Mariska «Ja. Maar jij bent niet het exhibitionistische type, denk ik. Jij bent meer het verzorgende type.»

Huh!? Dát moet ik maandag meteen op de redactie vertellen, dat iemand met kennis van zaken tot die conclusie komt. Dat denk ik dus al jaren, maar niemand die ’t wil geloven.

HUMO Maar redt een verzorgend type als ik het wel achter een raam? Is daar vraag naar?

Mariska «Natuurlijk. Maar je moet dan die identiteit kiezen en je daarnaar gedragen. Dan moet je het bijvoorbeeld ook meer van je ogen hebben.»

HUMO Trek je daar mannen mee aan in deze sector?

Mariska «Je ziet hier veel meisjes wild staan dansen omdat ze denken dat het zo moet. Maar mannen kijken ernaar, denken jaja, bedanken voor de show, en gaan dan heel vaak lopen. Die showgirls hebben niet per se meer werk.

»Nu, als jij met je ogen werkt, trek je wel andere mannen aan. Mannen die meer willen praten en gekoesterd worden. Maar die heb je hier ook veel, hoor.»

Oké. Mijn ogen dus. Ik probeer. Maar dan blijkt natuurlijk dat Mariska niet alleen maar ogenwerk bedoelt. Die benen en borsten moeten wel ook in de strijd gegooid worden. Het is echt veel moeilijker dan ik dacht, zeg ik haar respectvol.

Mariska «Ja, ik zei het al, om achter een raam te gaan staan, heb je lef nodig, uitstraling en kracht. Er komt veel meer bij kijken dan een stringetje en wat bloot. Het is echt iets dat je met overtuiging moet doen, anders gaat het niet.»

Ik ga staan. Probeer poses. ‘Je moet het wel willen hè,’ moedigt ze me aan, duidelijk niet onder de indruk van mijn pogingen. Als ik iemand zie die geïnteresseerd is, moet ik hem wenken, zegt Mariska. Ze doet het voor. Echt met zo’n vinger van kom-eens-hier-jij. Maar zover krijg ik mezelf niet. Ik mis de nuance van de taal. Ik wil kunnen praten. Daarmee kan ik mensen inschatten en mijn eigen positie bepalen. Met zo’n vingergebaar voelt het alsof ik alle grenzen ophef en geen controle meer heb: alsof er ik-weet-niet-wat kan gebeuren.

HUMO Ik ben echt te bang, denk ik.

Mariska «Jij bang? Maar hoe denk je dat die mannen daarbuiten zich voelen? Die zijn veel banger en onzekerder. Probeer maar eens. Kijk er eens één aan en draai meteen je ogen weer weg. En let dan eens op hoe snel ze zich uit de voeten maken. Zo’n onzekere man voelt zich dan door jou afgewezen, voelt zich helemaal niks en vlucht weg.»

Ik probeer het en ze heeft gelijk.

Mariska «En die zie je ook niet meer terug. Echt. Daar ben je voorgoed van af. Jij hebt echt veel meer controle dan je denkt. Alle meisjes denken dat een prostituee seks moet hebben met iedere idioot die langs haar raam komt. Dat klopt niet. Je bent je eigen baas, en je bepaalt helemaal zelf met wie je contact wil en met wie niet.»

HUMO Maar hoe dan? Hoe doe je dat zonder taal?

Mariska «Met je ogen. Met je blik kan je alles sturen. Hou je een blik vast, dan zal hij komen en vragen wat je prijs is. Wil je dat iemand doorloopt, dan verbreek je het oogcontact. Maar doe dat dan wel metéén, want kijk je iets te lang terug, dan zal hij dat al ervaren als een aanmoediging.»

HUMO Wat is mijn prijs eigenlijk?

Mariska «We vragen meestal vijftig euro voor tien minuten. Dus als ze het teken geven van: hoeveel?, doe je zo (steekt vijf vingers op).»

HUMO Tien minuten? Wat kun je nu doen in tien minuten?

Mariska «Genoeg, hoor. Seksueel behagen is natuurlijk ook wel een talent. Maar vaak willen ze langer blijven, en dan kan de prijs lekker oplopen.»

HUMO Maar hoe weet ik nu zonder gesprek wat ik in huis haal?

Mariska «Ja. Welke man wil je wel, en welke niet? Dat moet je eerst goed voor jezelf bepalen. En dan moet je lichaamstaal leren lezen, en ook via oogcontact leren herkennen wat voor type mensen je voor je hebt. Of ze agressief zijn of niet, bijvoorbeeld.»

HUMO Puur op ogen en verschijning?!

Mariska «Daarmee kom je echt al een heel eind. Maar het is wel een kwestie van oefenen. Nu, ik wou in het begin ook wel eerst praten. Ik had toen een raam dat ook meteen de deur was. Dus als iemand interesse had, deed ik even de deur van het slot en begon een praatje. Dat kan nu ook, als je wilt.»

Ik zie echt niemand die ik zou durven te vertrouwen. Maar ik mis natuurlijk ook overtuiging.

Mariska «Ja, Als je een raam hebt, moet je wel minstens je huur kunnen betalen. Dan komt de overtuiging vanzelf iets sneller.»

Ik probeer me voor te stellen dat ik móét. Of nog erger: dat ik word gedwongen. En meteen krijg ik het benauwd. Zelfs al begin je voor jezelf, dan nog kunnen er mannen langskomen die willen dat je voor hén begint te werken.

Mariska «Dat gebeurt, ja. Maar ze kunnen je daar niet toe dwingen. Wat ze meestal doen, is eerst een paar keer als klant komen. Ze beginnen met je te praten en proberen je zo te manipuleren dat je verliefd wordt, en dan hebben ze je natuurlijk. Dat moet je dus nooit laten gebeuren, dat je verliefd wordt op een klant.»

Weer doet Mariska alsof je al die dingen zo maar kan controleren. Zij kan dat ook, denk ik.


De eerste klant

Mariska «Je let weer niet goed op, hè. Die man daar in dat gestreepte hemd is al twee keer gepasseerd.»

Dat is me inderdaad volkomen ontgaan. Neem me niet kwalijk. Ik was wel mijn ogenwerk aan het oefenen, vingerwerk aan het voorbereiden, benen in de juiste positie aan het brengen, onwennig met borsten aan het manoeuvreren en ondertussen nog aan het nadenken over het leven, mijn leven, en hoe verdomd veel geluk ik heb.

Het wordt niks, denk ik. Zelfs de man in het gestreepte hemd dreigt af te haken. Dan glimlach ik even, kijk hem aan, en – echt waar – daar is hij weer.

Mariska «Schat ’m eens in? Is dat een moeilijke of een makkelijke klant?

Hij lijkt beschaafd en wat verlegen, en torst ook behoorlijk wat overgewicht mee.

HUMO Het lijkt me niet iemand die je snel op zijn gemak stelt. Echt makkelijk zal het niet zijn.

Mariska «Jawel. Dat is een heel makkelijke klant. Echt waar. Hij wil waarschijnlijk wat praten, aandacht, en bij de seks zal hij vanwege zijn gewicht al snel onder willen liggen en dan heb jij alles in de hand. Dan bepaal jij wat er gebeurt: hoeveel, hoe diep.»

Hoe diep?! Zover had ik nog niet doorgedacht. Ik zet het weer uit mijn hoofd en doe een poging. Wenk hem – met de schouder; niet die vinger – en zeg ’m mijn prijs. Hij lacht, maar leest dan op het bordje in het raam dat ik alleen maar wat zit te oefenen. Ik doe de deur open. Het blijkt echt een vriendelijke man, maar hij is een beetje van slag en maakt zich snel uit de voeten. Ik haal nog verontschuldigend mijn schouder op – het verzorgende type, hè – en zwaai hem goeie dag. Oké, mijn eerste klant heb ik al meteen helemaal verkeerd ingeschat. Ik sta nog nergens.

'Ik heb me echt geamuseerd als prostituee, absoluut. Je bent bijna altijd de sterkste, want je maakt gebruik van de grootste zwakte van mannen: seks' Mariska


Thee?

Mariska «Zou je die man daar binnen laten?»

HUMO Mja. Die ziet er volgens mij gevaarlijker uit dan hij is.

Mariska «Neen, neen. Niet doen. Die is toch duidelijk gefrustreerd. Negen kansen op de tien dat hij seks gebruikt om zich af te reageren. Dat geeft gegarandeerd problemen.»

Weer fout. De goeie hou ik buiten, en de foute haal ik binnen. Typisch. Ik zou hier nog wat meemaken.

Mariska «Vind je het nu al een beetje leuk?»

HUMO Leuk? Vond jij het vroeger dan leuk?

Mariska «Ja. Ik heb me echt geamuseerd. Absoluut. Prostituees hebben allemaal een tijger in zich, hè. Ze houden ervan met mannen te spelen – daar zijn ze ook verdomd goed in – en ze hebben lol in de macht die ze hebben. Je bent echt bijna altijd de sterkste, want je maakt gebruik van de grootste zwakte van mannen: seks.»

Hm. De sterkste. Zo voel ik me toch nog altijd niet. Het is toch anders dan een discussie winnen, of gewoon voelen dat je iemand aantrekt met je lichaam én een goed gesprek. Dat puur fysieke blijft me toch te onberekenbaar. Ik gooi me nog een keer in de strijd, oogst hier en daar nog wel interesse, maar dan houdt Mariska het voor gezien.

Mariska «Zin in een kopje thee?» Thee. Als dat geen signaal is. Ik ben terug naar af. Hawaïset uit, gezellige trui weer aan, en thee. Ik moet er nog maar eens goed over denken, zegt Mariska. Ze is lief voor me. Ze ziet misschien wel een tijger iin mij, maar dan één die de strijd toch liever aangaat op andere vlakken – zoals zij uiteindelijk zelf ook verkoos te doen. Ze heeft nog steeds hart voor het vak, maar ze heeft nu wel een andere bloeiende business, een dochter en een huis in Almere. Als ik nog eens wil komen, moet ik maar bellen, zegt ze, en dan moet ze haar laatste trein halen. Ze pakt me vast, geeft me een kus: ‘Waar staat je auto? Doe je voorzichtig hier buiten?’


Toch een tijger

Ik stap de steeg in, en ben helemaal anders dan toen ik aankwam. Ik slenter door de straatjes. Zonder pose. Ik voel me bijna thuis. De neonlichten flikkeren, mensen drummen. Het is veel later, woeliger. Er is meer muziek, meer geschreeuw. Ik sla een steeg in en zie een prostituee in miniverpleegstersoutfit een losgeslagen koppel buitenwerken: ‘Laat me met rust! Laat me mijn werk doen!’ Het koppel trekt verder; ze zijn op oorlogspad: ‘We willen neuken! Beffen!’ Ze moeten dezelfde kant op als ik. We lopen langs een gracht, dus ik neem de stoep aan de andere kant van de straat. Als ik nu even flink doorstap, ben ik ze voorbij en van ze af, denk ik. Maar dan besef ik dat ik mijn rode hakken nog aan heb, met daarboven weliswaar mijn gezellige trui, maar toch ook nog die redelijk strakke knalturquoise rok. Het is te laat. Ze hebben me in de gaten: ‘Hé, kijk,’ roept de man: ‘Mickey Mouse!’ Die verdomde rode hakken ook!

Ik voel iemand naderen. Het is de vrouw. Ze komt naast me lopen, neemt mijn tempo aan. En dan gebeurt het. Ik raak niet in paniek, er komt een roofdierachtige kalmte over me. We stappen samen, het ritme van onze passen begint te swingen. Ik draai mijn hoofd om en kijk de vrouw recht in haar ogen, daag haar uit. Ze kijkt terug. Met evenveel kracht. Ik glimlach. Zij glimlacht. Opeens slaat ze haar arm om me heen, en worden we één. Dan laat ze me los, draait zich om en roept naar haar kompaan: ‘Dit is gewoon een lekker ding. Laat haar maar met rust!’ En weg is ze.

Mijn hart klopt als een gek, maar ik zweef nu door de stegen, ik wil er niet meer weg. Controle! Ik had de situatie volledig onder controle. Die Mariska. Ik weet niet hoe ze het deed, maar opeens begrijp ik haar. Dan biept mijn gsm. Bericht van Mariska: ‘Voel je je wel goed?’ Ze is een tijger, ja, maar toch ook één van het verzorgende type. ‘Héél goed!’ stuur ik terug, en het is nog waar ook.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234