Ook op Rock Werchter: Franse chansons, IJslandse hardrock en de rijzende ster van de Belgische hiphop

Charlotte Gainsbourg is zowat de ultieme belichaming van de Parisienne. Het ene moment fragiel, het andere juist krachtig. Soms koel en dan weer hartelijk. Stijlvol maar toch met een zweempje kitsch. Haar strakke en minimalistische podiumdecor leek bedoeld om je op afstand te houden maar met de chaleur humaine van haar campy pop zoog ze je toch haar wereld binnen. “And these songs that you sing / Do they mean anything / To the people you’re singing them to / People like you.” Wij hebben alvast geen seconde aan processierupsen, regeringsvormingen of onze belastingaangifte gedacht tijdens de trip richting ‘Paradisco’. Quatre étoiles!

Ook vier sterren voor Black Box Revelation, dat in in KluB C het onmogelijke mogelijk: je wijsmaken dat je ergens in een grijze uithoek van Mississippi stond en niet in een ongezellige tent op Brabantse grond. Ze brachten een soundtrack die het best zou aarden in een bruine kroeg waar bierbuiken op de toog rusten, de barman littekens van whiskyglazen draagt en de toiletten een keer om de twee jaar in aanraking komen met kuismiddel. Black Box’ show was vettig en prettig, en laat dat nu net de criteria zijn waar een opener van KluB C aan moet voldoen.

Even vettig was de sound van The Vintage Caravan. Deze IJslandse hardrock bleek het pak friet andalouse bij aanvang van dag één: een ideale fond. De riffs van Óskar Ágústsson, Alexander Númason en Stefán Stefánsson likten dorstig aan het vaatje dat Led Zeppelin, Black Sabbath en Rush destijds vol tapten. Aan het einde had iedereen die tegen The Slope lag te suffen zijn eerste pintje geleegd én drie keer laten bijvullen.

Die andere IJslander, Ólafur Arnalds, bracht vier strijkers mee, één percussionist en ongeveer evenveel klavieren als hij vingers aan zijn handen heeft. Twee daarvan waren ‘spookpiano’s’: instrumenten die dankzij de software Stratus interageerden met Arnalds’ spel op een synthesizer. Mooi, zeker wel, maar The Barn bleek toch net iets te ver buiten de comfortzone van Arnalds: een hoofdtelefoon die alle omgevingsgeluid buitensluit of het pluche van een concertzaal met een perfecte akoestiek.

Meer gusto bij Miss Angel, verse telg van de Belgische hiphopfamilie, zag er op het podium van The Slope uit als een “ghetto supastar”. Bijgestaan door dj Black Mamba liet ze de kogelronde beats knallen en rapte ze met een assertiviteit die we eigenlijk vooral van Amerikanen kennen. Da’s een compliment, ja. ‘Oh my dayz’ was grimey, verderop opteerde ze voor een suave, lichtjes jazzy sound. Ze is nog wat onvolgroeid, maar hou haar in de gaten. De lont naar het buskruit brandt hoe dan ook.

Het was even schrikken toen in de KluB C opeens een gecastreerde barbaar op het podium kwam gelopen, maar in het echte leven blijkt acteur Jacob Anderson, zes seizoenen lang bekend als Grey Worm, een beleefde jongen die ook graag soulvolle R&B maakt onder de naam Raleigh Ritchie. En hij deed dat op Rock Werchter lang niet kwaad. Het bordje ‘Let Me Be Your Missandei’ verried dat mensen hier niet alléén voor de muziek stonden, maar Ritchie mag toch in dezelfde platenbak als Loyle Carner.

Als je heimwee hebt naar The Maccabees en Genghar of Bombay Bicycle Club niet kent was Palace, het Londense viertal rond zanger Leo Wyndham, een fijne ontdekking. Ze brachten niets nieuws, maar af en toe leverde hun knip-en-plakwerk toch dappere popsongs op. Er is echter een reden waarom er - met uitzondering van kunststudenten, puristen en bloggers - geen haan kraait en kraaide naar The Maccabees, Genghar en Bombay Bicycle Club. Begrijp ons niet verkeerd, Palace is geen sléchte band. Er zit iets in deze groep, het moet er alleen nog uit komen.

In afwachting van headliner P!nk knipte haar sidekick alvast de beste stukken uit de popgeschiedenis en lijmde ze aan elkaar tot een onweerstaanbaar dansbare collage.

Concreet? Dj KidCutUp plukte de meest catchy fragmenten uit pakweg ‘Dynamite’ van Taio Cruz en ‘I Love It’ van Icona Pop of ‘Back in Black’ van AC/DC en ‘Billie Jean’ van Michael Jackson (langere lijst op aanvraag te verkrijgen), en verzachtte zo een half uur lang de zere ruggen en verbrande schouders van de wachtende fans. Dat je dit soort knip-en-plakwerk al land ook op elke studentenfuif kunt horen, daar maalde niemand om. Een feestje is een feestje.

Deaf Havana had een plan. Ooit, toen MTV nog muziek uitzond, hadden ze daar namelijk Papa Roach gezien. Daar zagen ze wel iets in, dat boos zijn op de papa, maar als ze héél eerlijk waren, vonden ze de pop van Imagine Dragons eigenlijk òòk wel tof. Hun plan: die twee voorbeelden verzoenen in nummers die stijlelementen van beiden vertonen, maar die bovenal veilig en wel the middle of the road blijven berijden. ‘Tot daar aan toe’, denk je dan, ‘maar dan kan je je boeltje wel nog altijd toonvast brengen’. Helaas: ook daar zakte Deaf Havana door de mand. Als je op den duur Havana begint te benijden voor z’n hardhorigheid, zit het ergens fout.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234