null Beeld

Op de set van ‘Homeland’

Showtime’s paradepaardje ‘Homeland’ is een succes – wereldwijd. Barack Obama’s favoriete tv-reeks staat tegenwoordig eerste in de rij als er Emmy’s of Golden Globes worden uitgereikt. Vandaag ontmoeten we hoofdrolspelers Mandy Patinkin en Claire Danes in de filmstudio in Charlotte, North Carolina, waar het felgehypete derde seizoen wordt gedraaid.

Tom Raes

Dit nieuwe seizoen van Amerika’s favoriete post-9/11-terrorismeserie kan op geen beter moment uit de lucht komen vallen: de strapatsen van de Amerikaanse inlichtingendienst NSA vullen bijna dagelijks de kranten, de klokken van Bradley Manning klinken nog vrolijk na, en de war on terror wil maar niet bekoelen – we moesten ons op weg naar Charlotte, dat in de reeks voor Washington D.C. doorgaat, weer eens door verhoogde veiligheidsvoorzieningen worstelen op de luchthaven, met dank aan een Al Qaeda-dreiging die op dat moment in het nieuws was.

Het verzamelde journaille, waaronder uw dienaar, wordt tussen de interviews door ondergebracht op de set zelf: een geheel fake vergaderzaal, met in het midden een gigantische houten tafel van zo’n drie bij negen meter. Op de muur erachter: een gigantische arendskop boven een wapenschild met opschrift ‘Central Intelligence Agency’. Dit is waar de ‘Homeland’-versie van de CIA onderdak heeft gevonden nadat hun hoofdkwartier in de beruchte finale van het vorige seizoen in de as werd gelegd door een bomaanslag.

Het decor is erg overtuigend. Zozeer zelfs dat een Franse journaliste, even vergeten dat ze op een filmset rondliep, in de gang een deur naar de wc’s opendeed, maar erachter enkel een blinde muur aantrof. Een Nederlandse collega kwam dan weer tot de vaststelling dat haar iPhone niet opgeladen raakte omdat het stopcontact in de muur vals bleek te zijn, en een dorstige Australische journalist kreeg ei zo na een rammeling van een ziedende stage manager toen hij de fles water op tafel wou opendraaien – écht water, dat wel, maar een prop: enkel bedoeld als achtergronddetail.

Mandy Patinkin, in de reeks Saul Berenson – vaderfiguur voor de onstabiele Carrie en tegelijk geslepen CIA-veteraan – verschijnt in de nepvergaderzaal. De zestigjarige Patinkin, voor ‘Homeland’ vooral bekend van zijn rollen als Inigo Montoya in de cultklassieker ‘The Princess Bride’ en als Avigdor in Barbra Steisands musical ‘Yentl’, is een befaamde zanger op Broadway. En ook nu gaat zijn tenorstem hem voor: zijn gezang kwam het laatste uur al een paar keer over de muren van de set aanwaaien.

Mandy Patinkin «Dat zingen op de set doe ik wel meer, hoor. Het zijn dan ook lange dagen hier. Gemiddeld zo’n twaalf tot veertien uur, soms halen we zelfs zestien uur. En toch, mijn hart breekt elke keer een beetje als ze zeggen ‘Prima, het staat erop (lacht).’»

HUMO Zestien uur, dat zijn lange dagen.

Patinkin «Daarom hou ik van dit soort televisiewerk: je móét wel gefocust blijven. Bij andere producties gebeurt het weleens dat ze een hele dag verspillen enkel met het juiste licht te zoeken voor een scène waarin je alleen maar een autoportier moet openen. Hier heb je geen tijd om je te vervelen. En eigenlijk hoop ik op deze manier ook wel een beetje alzheimer uit te stellen (klopt af op de houten tafel voor hem).

»Werken aan ‘Homeland’ is een droom, je wilt dat de dag nooit eindigt. Ik denk dat iedereen tijdens het filmen van de pilootaflevering wel besefte dat je zoiets zelden meemaakt in deze stiel, dat alles zo vlot in elkaar vloeit. ‘Er gewoon van genieten zolang het duurt,’ dacht ik. Maar toen het werd uitgezonden, bleken de mensen het nog geweldig te vinden ook. Een beetje alsof je de liefde van je leven ontmoet, je haar aan je familie voorstelt en ze haar allemaal fantastisch blijken te vinden. Als je moeder geen klachten heeft, weet je dat het goed zit.»

HUMO Er wordt stevig gespeculeerd over waar het verhaal van ‘Homeland’ heen gaat. Nog niet aan waterboarding onderworpen om informa-tie prijs te geven?

Patinkin «Nee, ik heb namelijk óók geen idee hoe het zal aflopen – ik heb expliciet gevraagd aan de schrijvers om me niets op voorhand te vertellen. Mijn grootste plezier is dan ook om achteraf te checken of ik het juist had. Ik zweer het je: soms krijg ik de indruk dat de schrijvers mijn gedachten kunnen lezen. En het vreemde is: op de set spreekt niemand erover. ‘Kenahora’, noemen ze zoiets bij de joden – de angst om iets te vervloeken door erover te spreken (lacht).»

Bekijk de trailer van seizoen 3:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234