null Beeld

Op pad met Emmanuel Macron (39) en zijn vrouw Brigitte (63): 'Ik ben getroffen door de wilde passie die politiek oproept'

Emmanuel Macron, afkomstig uit het Noord-Franse Amiens, was bankier en minister van Economische Zaken voor hij met zijn beweging En Marche! één van de opmerkelijkste politieke verhalen van de voorbije decennia schreef. Met dank aan zijn vrouw Brigitte, die zijn lerares Frans en toneel was toen ze hun relatie begonnen. Een regelrecht schandaal!

'Melania Trump is 24 jaar jonger dan haar Donald, maar daarover geeft niemand een kik'

We maken het ons gemakkelijk in een tweedeklassecoupé voor alweer een treinrit in de presidentiële campagne van Emmanuel Macron. De 39-jarige politicus die denkt dat hij de populistische golf waarop Marine Le Pen surft, kan tegenhouden, schudt me de hand. Zijn ogen zijn van het helderste blauw, maar zijn priemende blik is zo scherp dat je na een paar tellen uit zelfbehoud wilt wegkijken.

Hij is in een geweldige bui: de opiniepeilingen die een dag voor onze ontmoeting werden vrijgegeven, plaatsen hem voor de eerste keer vóór Marine Le Pen, terwijl hij ook z’n voorsprong op z’n Republikeinse concurrent François Fillon uitdiept. Op zondag 7 mei weten we wie François Hollande opvolgt als president van Frankrijk.

De verkiezingen vinden plaats tegen een achtergrond van groeiend euroscepticisme, hoge werkloosheidscijfers, terrorisme en sluimerende etnische spanningen. Een reeks aanslagen heeft angst voor islamitische enclaves en bandeloze banlieues gezaaid. Van de tien meest bezochte websites in Frankrijk worden er zeven aangedreven door islamofobe of antisemitische haat. Maar terwijl al zijn kandidaten over verdeeldheid praten, is Macrons belangrijkste verkoopsargument optimisme.

Emmanuel Macron wil dat Frankrijk weer jong en zelfverzekerd wordt. En waar hij ook komt, vindt hij een jong gehoor. Hij runt zijn partij als een start-up: het hoofdkwartier wordt bevolkt door op MacBooks tokkelende jonkies in een T-shirt met zijn beeltenis. Zijn speeches lijken wel TED Talks – denk aan wat Steve Jobs zou zeggen over de Franse economie – en altijd is daar weer zijn mantra: links zowel als rechts zijn uitgeput, gedateerd en afgeschreven. We moeten radicaal met het verleden breken, innoveren, durven, of we gaan met z’n allen ten onder.

Vorig jaar stapte Macron als minister van Economie uit de regering en brak hij met de socialisten van president Hollande om zich te ontdoen van traditioneel links. ‘Wat ik wil doen, is zoveel mogelijk Fransen rond een gemeenschappelijk progressief doel scharen,’ zegt hij, en tot nu toe lijkt hij daar aardig in te slagen ook.


De gelukkigste mens

We treinen Parijs uit, en Macron leest een artikel over zichzelf in een weekblad. Er staat in dat hij de gelukkigste man in Frankrijk moet zijn: een outsider die de leiding heeft genomen terwijl de centrumrechtse topkandidaat Fillon zijn campagne in vlammen ziet opgaan door corruptieschandalen en een gerechtelijk onderzoek. De socialistische kandidaat Benoît Hamon wordt intussen aan de grond gehouden door z’n eigen streng-linkse agenda.

Door het raampje van onze coupé zien we het oude Frankrijk van dorpjes en kerkjes voorbijzoeven, maar de gedachten van Macron zitten bij het nieuwe Frankrijk van de banlieues, brandende autobanden en Charlie Hebdo. ‘Het laatste wat ik wil, is een burgeroorlog,’ zucht hij. ‘Het discours van rechts, dat de islam verantwoordelijk stelt en de hele godsdienst vereenzelvigt met terreur, is een vergissing. Ze willen ons laten geloven dat de 4,5 miljoen Franse moslims het probleem zijn, maar ze trappen gewoon in de val van de jihadi’s.’

We zijn op weg naar een En Marche!-verkiezingsrally in Bordeaux. Naast Emmanuel zit, met de looks van een Franse Jane Fonda, de vrouw van 63 die altijd aan zijn zijde is: Brigitte Macron. Zijn vrouw, voor alle duidelijkheid, niet zijn moeder. Het leeftijdsverschil is 24 jaar. Een regelrecht schandaal: ze was ooit zijn lerares Frans en toneel; hij was nauwelijks 17 toen ze iets met elkaar begonnen, én een jaargenoot van één van haar kinderen.

undefined

null Beeld

‘Natuurlijk is Emmanuel een heel goeie acteur,’ lacht ze, ‘ik heb het hem geleerd.’ Maar terwijl Macron zichzelf heeft getransformeerd van jongensachtige beginneling naar volbloed presidentskandidaat, is zij gebleven wat ze was: een gepensioneerde lerares uit de provincie, die mijmert over de tijd dat haar man nog een jongen was. Ze is dan ook geschokt, geeft ze toe, door de realiteit van deze race. ‘Ik ben getroffen door het enthousiasme van de mensen, maar ook door de wilde passie die politiek kan oproepen. Het is allemaal zo... gewelddadig.’

Het koppel draagt bij elkaar passende zilveren ringen en uit hun gebaren en gesprekken komt een sterke liefde naar voren, een affectie die je niet kunt faken. Ze vertelt weleens hoe vrouwen haar bedanken voor wat zij als een prachtige revanche zien: Melania Trump is 24 jaar jonger dan haar Donald, en niemand geeft een kik.

Brigitte hangt wat rond als een toerist terwijl haar echtgenoot overleg pleegt. Ze belijdt uitgebreid haar liefde voor Engeland en giechelt met zijn adviseurs als Macron het heeft over de ‘hoffelijke’ Theresa May, die hij in februari in Downing Street is gaan opzoeken. Hij geeft ongeveer evenveel prijs als een bedrijfsadvocaat: ‘We hebben een interessant gesprek gevoerd over de brexit,’ zegt hij. ‘Ik heb haar meegedeeld dat de belangen van de Europese Unie voor mij absolute prioriteit genieten, en dat ik een voorstander ben van duidelijke regels.’ Macron outte zichzelf recent als een ‘harde brexiteer’ toen hij zei: ‘De Britten zijn de grootste verliezers, je kunt geen rechten in Europa verwachten als je geen lid bent.’

Hij plant ook al zijn eerste telefoontje naar het Witte Huis. ‘Trump is verkozen door het Amerikaanse volk,’ zegt hij met een glimlach. ‘Ik ben heel benieuwd naar zijn strategie. Ik heb altijd in een sterk partnerschap met de VS geloofd. Tegelijk moet Europa zijn waarden zonder aarzeling of zwakheid verdedigen.’

Daarop ontvouwt Macron zijn visie op de Europese Unie als de ‘eerste wereld’. ‘Rusland, Iran, Saudi-Arabië en in grote mate ook Turkije zijn opkomende grootmachten die niet onze waarden delen,’ zegt hij. ‘De wereld zoals wij die zien is niet langer een zekerheid, en daarom hebben we méér Europa nodig. Wie anders zal de Franse industrie beschermen als de economische reus China aan de deur staat? Wie zal er zorgen voor de veiligheid van Frankrijk als het nodig is?’ Mede daarom ziet hij de opkomst van Marine Le Pen als een bedreiging voor zijn vaderland: ‘Het Front National is niet goed voor onze geloofwaardigheid in Europa.’

undefined

'Rechts wil ons laten geloven dat de 4,5 miljoen Franse moslims het probleem zijn, maar ze trappen gewoon in de val van de jihadi's'

Macron is een enigma, aantrekkelijk en verwarrend tegelijk. Zijn ondoorgrondelijkheid heeft aanleiding gegeven tot talloze samenzweringstheorieën. De meest van de pot gerukte: de presidentskandidaat is een vrijmetselaar die – omdat hij ooit voor een bank van de familie Rothschild werkte – deel zou uitmaken van een Joods complot om de wereld over te nemen. Tik eens op Google in: ‘Macron est...’ Het eerste wat de zoekmachine aanvult, is: ‘juif’ – Joods.

Een Jood is Macron nochtans niet – hij is ook gewoon naar een katholieke school geweest – maar hij is vast en zeker één van de meest gesloten individuen die ik ooit heb ontmoet. En één van de meest gladde. Ook de meeste van z’n medestanders, oude schoolvrienden en supporters kunnen hem niet doorgronden. Voor onze gezamenlijke treinrit heb ik enkele van de mensen opgezocht die hem het best kennen. Uit onze gesprekken zijn drie opmerkelijke zaken naar voren gekomen. Ten eerste zegt iedereen dat hij briljant is, of een adjectief dat in de buurt komt: getalenteerd, uitzonderlijk... Ten tweede noemt iedereen hem ‘zijn eigen man’. De enige die hij dient, is Brigitte. Al de rest – familie en vrienden – heeft hij achter zich gelaten. En ten derde noemt men hem zonder uitzondering even ambigu als een 17de-eeuwse kardinaal. Is hij echt wie hij beweert te zijn? Leunt hij naar links of is hij volbloed rechts? Het mysterie is zo groot dat zelfs over zijn seksuele oriëntatie de wildste geruchten de ronde doen. Macron doet ze met de glimlach af – ook de roddels over zijn vermeende liaison met Mathieu Gallet, een hoge pief bij Radio France.


Verboden romance

Tijdens hun schooljeugd in de grimmige Noord-Franse stad Amiens was Arnaud Dartevelle de beste vriend van Macron. Op z’n 40ste woont Dartevelle in een banlieue, op veertig minuten van het centrum van Parijs. Het besef komt met een schok: dit is waar de minder briljante jongens uit de klas terechtkomen. Macron mag er dan uitzien en praten als een typisch product van de Parijse bourgeoisie, hij is de zoon van twee dokters uit de provincie.

‘Hij hield altijd een deel van wie hij was voor zichzelf,’ zegt Dartevelle, die zelf leraar geschiedenis is geworden. ‘Hij was als kind al heel vlot in de omgang. Hij won ieders vertrouwen, maar zelf bleef hij op afstand. Je wist nooit helemaal wat hij dacht.’

Toen Macron in 1977 geboren werd, hadden zijn ouders al een kind verloren – een meisje, doodgeboren. Er zouden nog twee kinderen volgen. Zijn vrienden, die zich herinneren dat hij piano speelde, zeggen dat de relatie met zijn ouders niet optimaal was: er was alweer die afstand, en de sfeer in het gezin was nogal gespannen. Macron zelf zegt dat zijn grootmoeder het dichtst bij hem stond. Zij was een socialistische schooldirectrice, kind van ongeletterde boeren en zelf een boekenwurm. Ze lepelde de jonge Emmanuel een liefde voor de klassieke Franse cultuur in.

Volgens zijn klasgenoten leek Macron ouder dan hij was: hij las 19de-eeuwse boeken, hield meer van Brahms dan van Nirvana, hing liever rond in de buurt van de lerarenkamer dan op de speelplaats, en leek meer van zijn grootmoeder dan van zijn ouders te houden – toen hij 5 was, stelde hij zelfs voor om bij haar te gaan wonen.

Macron noemt zijn jongere zelf een escapist, verhangen aan literatuur. Als hij aan de kleine Emmanuel denkt, heeft die altijd een boek in de hand. De boekenkast van zijn grootmoeder staat vandaag in zijn vakantiehuis in de badplaats Le Touquet. Zijn eerste verblijfplaats is een appartement in het chique zevende arrondissement in Parijs, dicht bij de Eiffeltoren.

De vroege jaren 90 werden in Frankrijk gekenmerkt door optimisme: de Kanaaltunnel werd geopend, nieuwe tgv’s doorkruisten het land en de Europese Unie breidde uit in oostelijke richting. Alles leek mogelijk, en de jonge Emmanuel raakte bezeten van de politiek. ‘We hadden het er elke dag over op de speelplaats, al van toen we nog heel jong waren,’ herinnert Dartevelle zich. ‘Het verwondert me dan ook niet dat hij politicus geworden is, temeer omdat hij toen al graag in het middelpunt van de belangstelling stond.’

De gave om tegelijk aanwezig en afwezig te zijn loopt als een rode draad door zijn leven, van de uren op de speelplaats tot zijn huidige presidentiële campagne. Hij beroert de massa en geniet van elke handdruk. Hij leeft in het moment, zo lijkt het, maar als hij met zijn adviseurs overlegt, is hij mijlenver weg. ‘Hij heeft nooit met iemand een gelijkwaardige vriendschap onderhouden,’ zegt Dartevelle. ‘En hij heeft met mij nooit over liefde of vriendschap gepraat.’ Als zijn vrienden opschepten over meisjes, deed Emmanuel er het zwijgen toe.

undefined

null Beeld

undefined

'De grootste troef van Emmanuel Macron is dat hij ballen heeft.'

Hij schreef wel liefdesbrieven, die werden doorgegeven en gelezen – niet alleen in zijn jaar, maar ook in de hogere klassen. Macron was toen 14, maar iedereen zag al dat hij briljant was. Hij maakte indruk. En toch zagen niet al zijn vrienden een toekomstig politicus in hem: ‘Hij was belezen en filosofisch aangelegd, met een zachte stem en lang golvend haar,’ zegt Antoine Joannes, een klasgenoot die nu voor een shoppingkanaal op de televisie werkt. ‘En jaren later zie ik hem terug, strak in het pak, korte coupe, als adviseur van president Hollande!’

Als Amiens al een conservatief nest was, dan was de school van Macron nog iets erger: het door de jezuïeten gerunde lyceum La Providence bood onderdak aan de kinderen van de provinciale bourgeoisie, en beroemde zich erop de studenten te doordringen van de christelijke waarden. Het was een onafhankelijke school, waar de kinderen in ruil voor het inschrijvingsgeld van hun welstellende ouders de beschikking kregen over uitgebreide sportfaciliteiten en kunstonderwijs. Hier zaten Macron, Joannes en Dartevelle ook in dezelfde toneelkring, onder leiding van mevrouw Brigitte Auzière. Op hun 17de zagen ze hoe Emmanuel hopeloos verliefd werd. ‘Ze werd zijn mentor,’ zegt Joannes, ‘en later zijn lanceerplatform.’

Brigitte Auzière, née Trogneux, was een telg uit één van de meest vooraanstaande families van Amiens, chocolatiers van generatie op generatie. De leerlingen herinneren zich haar als een hippe lerares, die haar favoriete leerlingen uitnodigde om bij haar thuis te komen eten. Het was haar dochter, net als Macron geboren in 1977, die haar voor het eerst vertelde over die briljante jongen, die zo charmant was en zo anders dan de andere jongens.

De verboden romance tussen leerling en lerares begon tijdens de voorbereidingen van een toneelstuk over een politicus die door een toneelschrijver tot waanzin wordt gedreven. Omdat er niet genoeg rollen waren voor alle leerlingen in hun toneelgroep, stelde Emmanuel, toen 17 jaar oud, aan Brigitte voor om het stuk samen te herschrijven. ‘We zagen hen naar elkaar toegroeien,’ zegt Joannes, ‘maar we dachten dat hun relatie puur platonisch was.’

De liefde tussen de twee was een groot schandaal in het lyceum én daarbuiten – onder de bourgeoisie van Amiens. Brigitte overtuigde Emmanuel ervan dat hij moest luisteren naar zijn ouders, die hem naar het bekende Parijse lyceum Henri IV wilden sturen, wég van haar. Ze moesten er een punt achter zetten. Emmanuel weigerde eerst, en toen hij toegaf, zwoer hij er meteen een dure eed bij: dit was niet het einde. Bij zijn vertrek op het station beloofde hij haar dat ze nooit van hem af zou komen.


Trotse Fransman

Na zijn eindexamen aan de middelbare school probeerde Macron tot twee keer toe binnen te geraken in de meest prestigieuze literaire opleiding in Parijs, aan de École Normale Supérieure. De vraag waarom hij twee keer zakte voor zijn ingangsexamen, wuift hij vandaag weg met een simpel: ‘Ik was te verliefd.’ Hij hing inderdaad uren aan de telefoon met Brigitte, die thuis tot aan haar nek in een provinciaal schandaal zat. Stukje bij beetje wist hij haar te overtuigen haar echtgenoot te verlaten.

Hij vond werk als onderzoeker voor de filosoof Paul Ricoeur, die zo onder de indruk was van het talent van zijn jonge assistent dat hij hem in de richting van de politiek duwde. Macron schreef zich in voor Sciences Po, de meest gerenommeerde school voor politieke wetenschappen in Frankrijk. Hier werd zijn literaire droom begraven en stopte hij met het schrijven van poëzie. Ook zijn ambitieuze roman over de conquistadores, waar hij allang mee worstelde en die als titel ‘Babylon, Babylon’ had meegekregen, zou slechts één lezer kennen: Brigitte. In plaats daarvan zette hij al zijn acteertalent, charme en redenaarskunsten in voor een nieuwe roeping – de politiek. Zijn eindverhandeling ging over Machiavelli.

In Groot-Brittannië heb je Oxbridge als toegangspoort naar de absolute top, maar Frankrijk heeft zijn eigen systeem: een doolhof van examens, bureaucratische instellingen, opleidingen en sociale binnendoortjes die leiden naar dé opleiding voor toekomstige politici en topambtenaren – de École Nationale d’Administration (ENA). Macron bereidde zich op het zwaarste toegangsexamen in Frankrijk voor met Frédéric Mauget, die zijn vriend, drinkebroer en intellectuele sparringpartner werd. ‘De voornaamste troef van Emmanuel,’ zegt Mauget, ‘is dat hij ballen heeft.’

Mauget herinnert zich een clevere, koppige, mysterieuze jongeman. De andere studenten zagen hen niet staan. ‘Ze noemden ons ‘de academici’ omdat we ’s avonds gingen drinken in een bar die de Bieracademie heette,’ lacht hij. Met Frankrijk ging het intussen heel wat minder goed: links was versplinterd en het Front National was aan een forse opmars bezig. ‘Wij waren er kapot van toen de socialisten er in 2002 bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen uit lagen.’ Nacht na nacht hielden Macron, Mauget en hun drinkebroers een niet zo stille wake in de Bieracademie. ‘Volgens Emmanuel was de grootste flater van links dat ze het idee van de trotse Franse natie hadden achtergelaten in de handen van rechts en extreemrechts,’ zegt Mauget. ‘Dat was oorspronkelijk een links concept. Emmanuel vond het geen zonde om te zeggen dat je van Frankrijk hield.’

undefined

'Hij combineert de culturele bagage van Mitterrand met de doeltreffendheid van Sarkozy en de intelligentie van Hollande'

In zijn speeches heeft hij het geregeld over Jeanne d’Arc. ‘Om jezelf te kunnen beschermen, moet je stevige wortels hebben,’ zegt hij. ‘Om een toekomst te bouwen en alle mogelijkheden te benutten, moet je kunnen leunen op je eigen fundamenten, je eigen geografie, je eigen taal.’

Op de trein wordt me algauw een patroon duidelijk: Macron antwoordt ontwijkend op elke actuele politieke vraag en geeft aan elk concreet onderwerp een abstracte, filosofische draai. Als we over de Franse geschiedenis praten, is hij in zijn element en kijkt hij me recht in de ogen, maar bij de Franse buitenlandpolitiek heb ik het gevoel dat hij een lesje opdreunt. Dat werd ook duidelijk tijdens het eerste televisiedebat tussen de vijf belangrijkste presidentskandidaten. Marine Le Pen maakte aan het eind de volgende opmerking aan zijn adres: ‘Je bent buitengewoon getalenteerd: je hebt net zeven minuten gepraat zonder ook maar íéts te zeggen.’

Wat vindt hij eigenlijk van zijn eigen katholieke opvoeding bij de jezuïeten? De gebetonneerde glimlach maakt heel even plaats voor nervositeit. Macron denkt koortsachtig na en zegt dan: ‘Ik heb niet echt een katholieke achtergrond. Ik ben gedoopt en ik heb inderdaad een paar jaren in het lyceum achter de rug, maar ik zal niet beweren dat ik vandaag nog een buitengewoon ijverige katholiek ben.’

Daarna komt de filosofiemachine weer op gang, samen met de volzinnen: ‘Ik heb net als iedereen mijn eigen, persoonlijke relatie met het bovennatuurlijke, maar die heeft geen invloed op mijn politieke visie. Ik geloof in de Franse traditie – mijn relatie is er dus eerder eentje met de geschiedenis dan met religie. Het is een zoektocht naar historische grootheid en eerbiedwaardige instellingen.’

Wie dieper graaft in het historische gedachtegoed van Macron, doet een paar merkwaardige ontdekkingen. ‘In de Franse politiek is de afwezigheid van de koning nog altijd voelbaar,’ zei hij een keer. ‘Het is mijn diepste overtuiging dat het Franse volk nooit met de koning komaf wilde maken. Ons land is gedoemd om te proberen die leegte op te vullen. Napoleon en het gaullisme zijn daar voorbeelden van.’

Om te begrijpen hoe Macron nog sneller dan Napoleon is opgeklommen in een politiek systeem dat berekend is op een trage, gestage groei, ging ik in de chique Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine op bezoek bij Jacques Attali, de legendarische consigliere van de Franse presidenten Mitterand, Sarkozy en Hollande. Hij wijst naar zijn eettafel: ‘Daar heb ik hem aan Hollande voorgesteld.’ Attali ontdekte de jonge politicus in 2007 toen hij ten dienste van Sarkozy aan het hoofd stond van een commissie over economische groei. Hij was zo onder de indruk dat hij hem eerst promoveerde van hulpje tot volwaardig commissielid, en hem later ook voorstelde aan François Hollande, die in 2012 de presidentsverkiezingen won.

In feite is Macron een – buitengewoon geslaagd – product van het systeem waartegen hij nu campagne voert. Het verschil tussen hem en de rest van de aan de ENA afgestudeerde elite, is dat hij het politieke bedrijf verliet om tussen 2008 en 2012 als investeringsbankier voor Rothschild te gaan werken. In die periode vergaarde hij niet alleen een persoonlijk fortuin van 2,8 miljoen euro: hoe langer ik met hem praat, hoe meer ik besef dat zijn unieke, dubbele hoedanigheid van bankier en technocraat een sterke troef zal zijn tijdens de brexitonderhandelingen.

undefined

null Beeld

undefined

'Over François Hollande, ooit zijn mentor: 'Ik ben het fundamenteel met hem oneens.'

En toch klinkt hij nog altijd als een sociaaldemocraat. ‘Het grootste pijnpunt,’ zegt hij, ‘is de deregulering van Europa, dat bovendien het zicht verloren is op z’n voornaamste doelstelling: het in stand houden van onze waarden, onze vrijheid en onze solidariteit. Het Europa dat de mensen beschermde, is verworden tot een ultraliberale club, die alleen nog gericht is op de vrije markt. Dat moeten we veranderen.’


Le Tout paris

In 2012 ging Macron in het Élysée aan de slag als assistent-secretaris-generaal, de man die op één na het dichtst bij Hollande stond. Twee jaar later nam hij ontslag. Hij was ontgoocheld en bang dat hij, omdat hij nooit verkozen was geweest, ook nooit minister zou kunnen worden. ‘Ik zei hem dat hij moest vertrekken om later te kunnen terugkeren,’ zegt Attali. Macron had een job als onderzoeker en consultant in gedachten, en werkte zelfs aan een website voor een consultancybureau, Macron en partners, toen Hollande plots zonder minister van Economie zat. Hij was slechts de derde kandidaat, maar de job ging, zoals Brigitte voorspeld had, uiteindelijk toch naar hem.

De telegenieke nieuweling werd al snel de populairste minister van de regering. Hij was een optimist. In een tijd van terreuraanslagen en groeiende islamofobie riep hij op tot verzoening met de Franse moslims. Daarom noemt Le Pen hem een softie. De beschuldiging maakt hem kwaad: ‘Ik ben geen softie. In mijn manifest pleit ik voor zero tolerance als het om onze veiligheid gaat. Ik pleit voor een harde aanpak, maar ik ben in staat om een onderscheid te maken. Ik wil geen burgeroorlog. Beschermen is nog niet hetzelfde als verdeeldheid zaaien.’

‘Mijn project is er één van radicale politieke vernieuwing,’ zegt Macron, en daarom brak hij vorig jaar met de socialisten om En Marche! op te richten. De beweging dankt haar succes aan de systematische verleiding van de elite: de miljonairs, bankiers en mediamagnaten die men le tout Paris noemt. Geen wonder dat Hollande zich in 2016 liet ontvallen: ‘Macron heeft me op alle vlakken verraden.’

Zijn voormalige acoliet houdt vol dat het niet persoonlijk bedoeld was. ‘Mijn hele benadering is gestoeld op een fundamentele onenigheid met Hollande, die je bijna filosofisch kunt noemen: hij gelooft in politieke partijen, ik niet.’

Als hij het over En Marche! heeft, komt hij helemaal op dreef. ‘Wij bieden een politiek antwoord dat het land de 21ste eeuw zal binnenleiden. Het is een belofte om Frankrijk te veranderen, om nieuwe uitdagingen aan te pakken en nieuwe kansen te grijpen. Een Frankrijk waar er plaats is voor iedereen, zonder onderscheid van rang of stand.’ Zelfs de mensen uit zijn entourage vinden die uitleg er een beetje over. Attali wijst erop dat er eigenlijk niks nieuws is aan het manifest van Macron. Zijn programma is vriendelijk voor de werkgevers, de financiële wereld en de technologie. Het staat een liberale, structurele hervorming voor, met bescheiden aanpassingen aan het systeem. De oude consigliere is meer onder de indruk van de politicus zelf: ‘Hij combineert de culturele bagage van Mitterand met de doeltreffendheid van Sarkozy en de subtiele intelligentie van Hollande.’ Toch blijft Attali bang voor de toekomst van Frankrijk, als Macron er niet in slaagt om zijn beloftes waar te maken. ‘Of het nu vandaag is of over vijf jaar, er zijn eigenlijk maar twee opties: óf we voeren alle hervormingen door die nodig zijn, óf we kiezen voor het Front National, verlaten de EU en de euro en beginnen helemaal opnieuw.’

undefined

null Beeld

undefined

'Brigitte Macron: 'Natuurlijk is Emmanuel een heel goeie acteur. Ik heb het hem geleerd.'


Doodsbang

Mevrouw Macron neemt mijn iPhone en bladert door de foto’s van mensen die ik voor dit stuk heb geïnterviewd. Ze toont ze aan haar echtgenoot, die schrikt van het aanbeeld van z’n oude schoolmakkers: ‘Zien ze er tegenwoordig zó uit?’ Brigitte kijkt naar Emmanuel, glimlacht, en spot zachtjes met mijn verwoede pogingen haar man te doorgronden: ‘Ze zullen nooit kunnen vatten wat écht belangrijk is.’

Wat is het geheim van Macron? Terwijl de trein Bordeaux nadert, vraag ik wat hem zo aantrekt in het nemen van risico’s. Hij kijkt weg. Van zo dichtbij zie je grijze haartjes en rimpels die je nooit zou vermoeden als hij op de televisie komt. ‘Dat is een goeie vraag,’ zegt hij, minder tegen mij dan tegen zijn spiegelbeeld in het raam van de trein. ‘Risico’s nemen maakt deel uit van het leven. Wie de risico’s uit de weg gaat, liegt zichzelf iets voor en geeft toe aan somberheid en onverschilligheid. Dat is pas een risico. Je kunt alleen dingen veranderen, dingen opbouwen, door risico’s te nemen.’

Als we aankomen in Bordeaux, krijgt het team te horen dat extreemlinks de sporthal waar de rally moet plaatsvinden, gevandaliseerd heeft. Extreemlinks en -rechts halen samen 40 procent in de peilingen, en voor beide kampen is Macron de baarlijke duivel: bankier, globalist, kandidaat van Rothschild. Op hun karikaturen krijgt hij een haakneus aangemeten.

Binnen ben ik getuige van de interactie tussen Brigitte en Emmanuel. Terwijl hij spreekt, kijken ze elkaar constant aan. De toneellerares en haar student. Zij geeft kleine wenken en knikjes, zijn ogen zeggen haar dat hij zijn uiterste best doet. Hij klinkt een beetje als Barack Obama op een mindere dag, en maakt plots een sprong in de tijd naar de tweede ronde van de presidentsverkiezingen zoals hij die ziet: Macron vs. Le Pen. ‘Geef geen duimbreed toe aan de partij van de haat,’ roept hij, terwijl zijn ogen een vreemde glans krijgen en die van Brigitte zich met tranen vullen. De massa zwaait met vlaggen en schreeuwt het uit: ‘Macron président!’ Maar je kunt zien dat het wonderkind en zijn vrouw doodsbang zijn voor wat er zal gebeuren als hij faalt.

undefined

© The Sunday Times

Vertaling Nicolas Quaghebeur

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234