null Beeld

Opnieuw ontketend:The Jesus And Mary Chain

Toen Sofia Coppola in 2003 ‘Just Like Honey’ gebruikte voor de slotscène van haar film ‘Lost in Translation’, veroorzaakte dat ongeveer hetzelfde fenomeen als toen de Pixies twaalf jaar eerder een cover van ‘Head On’ op hun plaat ‘Trompe le monde’ zetten: een korte maar hevige opflakkering van interesse voor het luidruchtige Schotse groepje The Jesus and Mary Chain, met name voor hun debuut ‘Psychocandy’. Volkomen terecht.

‘Psychocandy’ (een plaat die klinkt alsof men een cd’tje van The Velvet Underground opzet tijdens het stofzuigen, terwijl in de aanpalende kamer iemand op onhandige wijze een slijpschijf staat te hanteren) verrékt bijna van de tijdloze songs – persoonlijke favorieten: ‘The Hardest Walk’, ‘Cut Dead’ en ‘Never Understand’ – en is in dertig jaar tijd nog geen dag ouder geworden. Op woensdag 5 augustus komt de groep onder aanvoering van de broers Jim (zang) en William Reid (gitaar) hun pièce de résistance integraal spelen op de Lokerse Feesten, in het kader van hun ‘Psychocandy’-wereldtournee: even Jim Reid bellen.

Jim Reid «Er waren voor William en mezelf twee redenen om de 30ste verjaardag van ‘Psychocandy’ te vieren met een tournee. Eén: veel mensen vroegen er ons om. En twee: why the fuck not? ‘Psychocandy’ is een geweldige plaat; iedereen die iets anders zegt, weet niet waar-ie het over heeft.»

null Beeld

HUMO In 1985 schreef de dienstdoende Humo-recensent Marc Mijlemans over ‘Psychocandy’: ‘Wat men ook verwacht van een groepje: zij hebben het. En het zit niet in hun haartooi, het zit in hun genen.’

Reid (goedkeurende grom) «Dat vat het behoorlijk goed samen. Wanneer de muziekpers het in die tijd over ons had, ging het over van alles en nog wat – ons drank- en druggebruik, onze chaotische optredens, onze kapsels – maar zelden ging het over onze muziek. En als dat dan al eens bij hoge uitzondering wél gebeurde, dan kloeg men erover dat we de catalogi van The Shangri-Las en The Beatles hadden geplunderd. So what? In de muziek pikt iedereen van iedereen, ’t is juist de kunst om er ondanks dat toch iets eigens van te maken.

»Maar inmiddels heeft ‘Psychocandy’ het momentum meegekregen, en ervaren wij als groep een vreemd soort respect, dat we destijds absoluut niet kenden. Fuck, indertijd werden we na optredens regelmatig de tent uitgegooid door een paar buitenwippers. We mochten van geluk spreken als we niet in elkaar werden getrapt.»

undefined

'Ik wou dat ik lang geleden al had ontdekt dat ik ook nuchter op een podium kan staan'

HUMO Ergens nog wel begrijpelijk dat ze jullie eruit gooiden: in de begindagen sprongen jullie weleens op goed geluk op een podium, en pretendeerden jullie het voorprogramma te zijn van de groep die later die avond zou spelen.

Reid «Dat is een leugentje dat we lang geleden eens in een interview verteld hebben, en is blijven hangen. Ik kan me alleszins niet herinneren dat we zoiets ooit gedaan hebben. Maar ach, wie weet: ik herinner me sowieso niet veel uit die dagen.»

HUMO Waarom niet?

Reid «Omdat ik het grootste deel van de tijd dronken was – William ook, trouwens. Weet je, ik vond het heel moeilijk om een zanger te zijn in een rock-’n-rollband, om te beantwoorden aan de verwachtingen die het publiek volgens mij van een rockzanger had. Ik dacht dat ik me als Iggy Pop moest gedragen op het podium, maar ik besefte dat ik dat niet in me had. Daarom dronk ik veel – héél veel – voordat ik het podium opging, en gebruikte ik drugs. Wat het probleem in feite alleen maar erger maakte. Al weet ik zeker dat je als toeschouwer onze optredens niet snel was vergeten: ’t waren veelal gigantisch chaotische toestanden, soms zelfs met vechtpartijen.»

HUMO Ben je tegenwoordig nuchter wanneer je het podium opstapt?

Reid «Ja. Ik heb nog altijd een drankprobleem, dat zal ik niet ontkennen. Maar inmiddels heb ik al in negen maanden geen druppel alcohol aangeraakt, ook niet vóór optredens. Ik wou dat ik lang geleden al had ontdekt dat ik ook nuchter op een podium kan staan (lachje). Ik ben trouwens veel meer dan vroeger in het reine met wat ik kan en wat ik niet kan. Ik praat bijvoorbeeld nooit tegen het publiek, en inmiddels vertrouw ik er gewoon op dat men dat niet onbeleefd van mij vindt.»

HUMO Vroeger kregen jij en je broer weleens ruzie op het podium. Gebeurt dat nu nog altijd?

Reid «Tot nog toe is dat niet gebeurd, nee. We zullen nooit de beste maten worden, maar we zijn oud en wijs genoeg om onze discussies niet te ver te laten gaan. We weten beiden de grens liggen, en we weten ook dat we een probleem zullen hebben wanneer één van ons eroverheen stapt. ’t Is trouwens onze bedoeling om binnenkort een nieuwe plaat op te nemen, dus we blijven maar beter on speaking terms.»

HUMO Hoe voelt het om nu de erkenning te krijgen die jullie dertig jaar geleden niet kregen?

Reid «Het is fantastisch dat er na al die jaren nog zo veel mensen geïnteresseerd zijn in ‘Psychocandy’, wat dat betreft voelt het als late gerechtigheid. Maar aan de andere kant denk ik ook: ‘Fuck it, we hadden dat succes dertig jaar geleden moeten hebben.’ Niemand speelde toen onze platen op de radio, buiten John Peel dan, God hebbe zijn ziel. En op tv kwamen we al helemaal niet. Het was een constant gevecht om de band drijvende te houden.»

HUMO Correctie: jullie zijn indertijd op de Belgische tv geweest, in het toenmalige jongerenprogramma ‘Villa Tempo’. Dat leverde een nogal merkwaardig interview op, zag ik op YouTube.

Reid «Dat ik het daar nu nog over moet hebben, zo veel jaar na dato. Luister, iemand zei me vlak voor het interview dat ik niks slechts over Joy Division mocht zeggen, want de interviewer (Bart Peeters, red.) was een grote fan. Wat moest ik anders doen dan zeggen dat ik Joy Division de vreselijkste band aller tijden vond? Ik was óók een grote Joy Division-fan, maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn om de reactie van die kerel te zien.

undefined

»Maar zo’n tv-interview was destijds hoogst uitzonderlijk voor ons. Bands zoals wij kwamen gewoon niet op tv, wij zaten in de underground. Sommige muzikanten die ook in de underground zaten, vonden het misschien best zo, maar wij niet. Toen wij opgroeiden, keken we op naar popsterren als David Bowie en Marc Bolan van T. Rex. Dat wilden wij ook! We wilden helemaal geen klein bandje zijn dat voor 25 mensen stond te spelen in een zweterig achterafkamertje van één of andere verzopen pub. Wij wilden een wereldberoemde band zijn, die de grootste concertzalen uitverkocht. Maar in de jaren 80 was dat nu eenmaal niet mogelijk tenzij je Spandau Ballet heette. In de muziekbusiness wemelde het destijds van de foute types in Armanipak, die stemden voor mevrouw Thatcher: wat zouden zij moeite doen voor een bandje zoals wij?»

HUMO Over Spandau Ballet gesproken: klopt het dat jullie hen ooit van de cover van het toenmalige popmagazine Smash Hits hebben verdrongen?

Reid «Ja, de lui van Smash Hits hadden hen verteld dat zij op de cover zouden staan, dus ze waren erg beledigd toen ze erachter kwamen dat men op het laatst toch voor die twee puistige jongens van de Mary Chain had gekozen. In die mate zelfs dat het tijdschrift op last van hun advocaat het interview heeft moeten terugtrekken (lachje). Het hoogtepunt uit onze carrière, als ik er nu op terugkijk.»

HUMO Laatste vraag: op de Lokerse Feesten speelt Mark Lanegan vóór jullie. Ga je kijken?

Reid «Nee, dat doe ik nooit wanneer ik ergens moet spelen; daarvoor heb ik te veel zenuwen. Ik ben anders wel een liefhebber van zijn muziek – met ‘Bubblegum’ heeft hij één van mijn favoriete platen gemaakt.»

HUMO Weet je wie na jullie speelt?

Reid «Zeg eens?»

HUMO Kaiser Chiefs.

Reid «Oh, well. Wat moet ik daar nu weer van zeggen? Het blijft een gekke wereld, hè.»


Beluister 'Psychocandy' integraal:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234