Opstaan en weer vallen, Lily Allen: 'Ik heb een jaar lang in een potje moeten plassen om te bewijzen dat ik clean was.'

Op haar vierde schijf ‘No Shame’ geeft Lily Allen zich helemaal bloot en zingt ze over haar gestrande huwelijk, het schuldgevoel van de werkende moeder en haar gevecht met alcohol, cocaïne en mannen.

'Als ik ten einde raad ben, neem ik wat het dichtst in de buurt is: alcohol, drugs, seks of Twitter'

– Je kon het succes van je debuut ‘Alright, Still’ niet verzilveren met de opvolger ‘It’s Not Me It’s You’, waar lag dat aan?

Lily Allen «Ik kreeg geen nieuw visum, dus ik kon die plaat niet eens promoten in de VS. Ik had nochtans een grote tournee op stapel staan, maar al die concerten moesten afgelast worden.»

– Wat was er fout gegaan met je visum?

Allen «Ze vroegen me of ik ooit drugs had gebruikt. ‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde ik. Waarop zij: ‘Oké, geweigerd!’ Ik heb een jaar lang in een potje moeten plassen op de Amerikaanse ambassade om te bewijzen dat ik clean was. En ik wás clean, maar toen had ik geen nieuwe plaat uit, en ook geen tournee. Daarna kreeg ik twee kinderen. En toen kwam ‘Sheezus’ uit (lacht gegeneerd). Ik tekende een contract met EMI toen ik 19 was, en dat is nog steeds geldig. Maar alles wat sindsdien is gebeurd, had ik nooit durven te verwachten. Ik ben nog steeds stomverbaasd dat mensen naar mijn optredens komen. Ik zou erg graag in Amerika optreden, maar nu zal het niet lukken omdat ik kinderen heb. Als ik tegelijk moeder en artieste wil zijn, moet ik nochtans het ene en het andere kunnen.»

– Hoe bedoel je?

Allen «Als ik mijn kinderen verwaarloos, kan ik me niet op mijn muziek concentreren, en als ik niet creatief kan zijn, kan ik ook geen goede moeder zijn. Het is een moeilijk evenwicht. En het betekent ook dat het commerciële deel van de job er soms bij inschiet, maar dat wist ik toen ik aan kinderen begon.»

– Je neemt alle verantwoordelijkheid voor de fouten die je maakt. Dan moet het toch niet makkelijk zijn om bij zo’n groot platenlabel te zitten.

Allen «Dat is erg frustrerend, absoluut. Ik zou ook graag hebben dat ze meer oog zouden hebben voor mijn ideeën. Voor ‘Sheezus’ heb ik filmpjes van tweeënhalve minuut gemaakt over de making-of. Die heb ik op YouTube geplaatst, lang voor je dat op Instagram kon. Toen ik daar een budget voor vroeg, vonden ze dat ik divastreken had gekregen. En kijk hoe ze nu Dua Lipa in de markt zetten via sociale media. Ik denk altijd twee stappen vooruit. Waarom zeggen ze nooit: ‘Lily weet alles van het internet, laten we naar haar luisteren.’ Maar nee, ze luisteren liever naar zo’n mannetje van de marketingafdeling.»

– Omdat je een vrouw bent?

Allen «Als ik ze iets zeg, dan antwoorden ze meteen: ‘Nee!’ Daarna huren ze één of andere consultant in die exact hetzelfde zegt als ik, en dan reageren ze met: ‘Fantastisch idee!’

»Ik kan ook niet over mezelf praten alsof ik een product ben. Ik word er ziek van. Als het mijn bedoeling was geweest om zoveel mogelijk commercieel succes te boeken, dan zou ik geen contract voor vijf platen getekend hebben voor 25.000 euro. Ik wil goeie stuff maken en genoeg geld overhouden om mijn kinderen te kunnen opvoeden. Ik leef niet in een kasteel en ik heb geen privéchauffeur. Het is niet omdat ik elke dag in de Daily Mail sta, dat ik een multimiljonair ben. Maar dat is wel wat de meeste mensen denken. Ik vind het fantastisch dat ze van mijn muziek genieten en ik hou van succes. Maar geld is niet het soort succes dat ik zoek. Als mijn muziek goed is en de mensen reageren er positief op: prima. Is ze niet goed en krijg ik dat ook te horen, dan zal ik het beter proberen te doen.»

– Dacht je vroeger anders over succes? In ‘The Fear’ zing je over geld en beroemd willen worden.

Allen «Toen was ik jong, stoned en dronken en leefde ik erop los. De tabloids zaten achter me aan, ze waren eropuit om me op mijn bek te zien gaan. Dus ja, ik wilde succes omdat ik die vreselijke journalisten de kans niet wilde gunnen om te schrijven: ‘Haha, haar nieuwe plaat is een fiasco!’»

– Met succes wilde je hun ongelijk bewijzen.

Allen «Zo is dat. Maar de muziek moet wel goed zijn. Met ‘Sheezus’ had ik dat uit het oog verloren. Ik zat midden in een identiteitscrisis. Misschien had ik wel een postnatale depressie, wie weet. Het enige wat ik wilde, was op de radio komen. Op de covers van magazines staan. En toen dat niet volgens plan verliep, stortte mijn wereld in. Voor ‘No Shame’ heb ik geprobeerd de best mogelijke muziek te maken. Ik wilde bevestigen, en niet de mensen op hun honger laten zitten.»

'Iedereen zoekt de hele tijd aandacht. En dat is blijkbaar prima als je het met je lijf doet. Maar als je het over de wantoestanden in de wereld wilt hebben, ho maar!'

– Zeg je nu dat je ‘Sheezus’ maar niks vindt?

Allen «Nee, helemaal niet. Maar ik was in de war. Ik was songs aan het schrijven met de radio in het achterhoofd, ik zocht naar catchy melodieën, en naar wat Lily Allen zo Lily Allen maakt – haar eigenzinnigheid, haar kribbigheid, haar zelfvertrouwen. Ik schreef geen muziek voor mezelf, maar om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen.»

– Jessie Ware vertelde onlangs dat ze te snel aan haar plaat had gewerkt omdat ze pas moeder was geworden. Had het moederschap ook op jou een negatieve impact op je creativiteit?

Allen «Tja, die hormonen. Ik was tweeënhalf jaar aan één stuk zwanger, het was pure waanzin. Mijn eerste baby werd dood geboren, drie maanden later was ik zwanger van Ethel, en drie maanden na haar geboorte was ik al zwanger van Marnie. Toen zij geboren was, ben ik veel te snel songs voor ‘Sheezus’ beginnen te pennen. Geen wonder dat het een zootje was. Mijn hormonen stuiterden alle richtingen uit. Pas na de tournee belandde ik weer met beide benen op de grond.»


Kinderen en wodka

– Je wilde niet naar huis terugkeren toen de ‘Sheezus’-tournee er in 2015 op zat. Voelde je je alleen op het einde van je ‘Sheezus’-periode niet lekker?

Allen «Nee, alles zat de hele tijd tegen. Eerst werd ik gedwongen ‘Somewhere Only We Know’ van Keane te zingen voor een reclamespotje van de John Lewis-warenhuisketen (haar comebacksingle in 2013 na vier jaar stilte, red.). Ik wilde dat helemaal niet doen, maar ze hebben me verplicht. Anders zou er wat zwaaien bij de platenfirma, zeiden ze.»

– Wat zat daarachter?

Allen «Geld. John Lewis betaalde alles, van de kosten voor de studio-opname tot de promotie. De single stond vier weken op nummer één en werd 250 miljoen keer gespeeld op Spotify. Maar ik heb daar niets van gezien, omdat ik die song niet heb geschreven. En de platenfirma heeft de rechten op mijn stem.»

– Hoe voelde je je toen?

Allen «Verraden. Ik woog toen ook bijna 90 kilo en moest dringend vermageren. Ik had altijd de controle over mijn imago gehad, maar intussen was ik mama geworden en liep ik al twee jaar rond op slippers en in een peignoir. Ik huurde een team in dat me weer moest fatsoeneren – cool kapsel, nagels, make-up, zeer popsterachtig. Ik voelde me net in ‘Alice in Wonderland’. ‘Wie ben ik? Wat gebeurt hier allemaal? Wat zijn dat voor songs? Waarom ben ik niet bij mijn kinderen? Waar is de wodka?’»

– Je raakte het noorden kwijt.

Allen «Ik verloor mijn identiteit. Ik was een slechte moeder én ik was slecht in mijn job. Ik werd bijvoorbeeld wakker op de tourbus in een gat in Wisconsin met een vre-se-lij-ke kater. Ik bedroog mijn man. Het enige wat ik wilde, was bij mijn kinderen zijn. Ik verdiende niet eens geld.»

– Hoe ben je dat te boven gekomen?

Allen «Tja, mijn huwelijk liep op de klippen, ik verloor mijn huis en ik werd gek. Ik moest eerst een absoluut dieptepunt bereiken voor ik weer naar boven kon. En uitgerekend toen begon iemand mij te stalken (in 2016 brak een stalker bij haar thuis in, red.). Ik speelde al mijn vrienden kwijt, bij niemand kon ik nog terecht. Ik stond er helemaal alleen voor.»

– De songs ‘Apples’, ‘Family Man’ en ‘What You Waiting For’ gaan allemaal over je echtscheiding. Je neemt de schuld daarvoor op jou. Waarom?

Allen «Sam, mijn ex, had wel iets kunnen doen om me te beschermen, maar dat is niet erg feministisch, hè. Ik ben een grote meid, ik zou in staat moeten zijn om voor mezelf te zorgen, maar toen lukte dat niet.»

– Je liet al doorschemeren dat je flink wat drank verzette op tournee. Hoe ben je van je drankzucht afgeraakt?

Allen «Ik ben geen alcohol- of drugsverslaafde. Drugs gebruik ik al een hele tijd niet meer, en drinken doe ik nog slechts sporadisch. Ik weet hoe ik mezelf moet genezen. Als ik ten einde raad ben, neem ik wat het dichtst in de buurt is, of dat nu alcohol, drugs, seks of Twitter is. Maar ik mag me niet zo laten opnaaien. Ik mag me niet van de kaart laten brengen als de tabloids weer iets verschrikkelijks over mij beweren. Ik mag het niet persoonlijk nemen als BBC Radio 1 mijn nummers amper wil draaien of als iemand zegt dat ik lelijk ben. Wat ik echt wil doen, moet ik zo goed mogelijk doen: goeie muziek schrijven en een fantastische moeder zijn. Als ik daarin slaag en ik voel me niet beschaamd, dan heb ik geen drugs of alcohol nodig.»


Aandacht, aandacht

– Ben je nog altijd op zoek naar bevestiging?

Allen «Jawel.»

– Heeft het moederschap daar geen verandering in gebracht?

Allen «Ik maak me vooral zorgen dat ze mijn onzekerheid en mijn slechte gewoonten geërfd kunnen hebben. Onlangs kreeg ik het weer te kwaad. Ik zong een nummer in ‘Sounds Like Friday Night’ op BBC One, daarna kwam James Bay en nog een boysbandje... Seconds of Summer of zoiets.»

– 5 Seconds of Summer.

Allen «Ik voel me nu een echte oma, dank u. Afijn, ik had mijn meisjes meegenomen, en toen Ella Eyre begon te zingen, zei Marnie: ‘Is zij beter dan jij, mammie?’ ‘Maar nee!’ zei ik. En toen vroeg Ethel: ‘Is dit een wedstrijd? Kun je iets winnen?’ Ze zijn 5 en 6, hè. Is dat niet triestig? Ik weet niet hoe ik ze daartegen kan beschermen. Ik ben nochtans streng, ze mogen niet in hun eentje tv-kijken of op hun iPad spelen. Dat ze die competitiedrang toch ergens hebben opgepikt, vind ik onthutsend.»

– Jij bent erg aanwezig op Twitter, meer dan andere popsterren. Zijn ze te bang, denk je?

Allen «De meesten willen heel beroemd worden en voor gigantisch veel volk optreden, maar dan moet je wel bij iedereen in de smaak vallen. Ik wil me vooral amuseren en mezelf niet verloochenen. De sociale media zijn er om met anderen te communiceren, en ik doe me er niet anders voor dan ik ben. Maar dan val je wel op, hè.»

– Net zoals Kanye West. Iedereen heeft de mond vol over zijn tweets. Zet hij bewust de boel op stelten, denk je?

Allen «Hij is getrouwd met een telg van een familie die als geen ander de sociale media weet te bespelen. Hij is daar compleet door verblind. Misschien zijn zijn tweets over Donald Trump wel een experiment, wie weet. Kun jij in zijn hoofd kijken?»

'Ik wil mezelf niet censureren om beter te verkopen. De waarheid is het enige wat ik heb.'

– Sommigen vermoeden dat hij niet goed bij zijn verstand is.

Allen «Tenzij Kanye zelf zou zeggen dat hij mentale problemen heeft, heeft niemand daar zaken mee. Het is ook te gek voor woorden dat hij geestelijk gestoord zou zijn omdat hij Trump steunt. Als dat waar is, dan is de helft van de VS krankzinnig, want Trump ís president, hè. Hij is verkozen.»

– Zijn tweets zijn eigenlijk een kreet om hulp, wordt weleens geopperd. Heb jij daar ooit Twitter voor gebruikt?

Allen «Nee. Mensen zullen altijd zeggen dat ik dingen doe om de aandacht te trekken, maar ik ben wel een popster. Ik hóú van aandacht. En dat doen we toch allemaal? Daar draait dat hele Instagram-gedoe rond. Iedereen zoekt de hele tijd aandacht. En dat is blijkbaar prima als je dat met je lijf doet. Maar als je het over de wantoestanden in de wereld wilt hebben, ho maar!»

– De publieke opinie struikelde over jou toen je je kritisch uitliet over het aantal slachtoffers van de Grenfell-brand in Londen. Je zei dat het er veel meer zijn dan de politie wilde toegeven. Even stunten voor je comeback, zeiden critici.

Allen «Die ramp vond plaats op 14 juni 2017, en mijn nieuwe plaat komt uit op 8 juni. Dat is langetermijndenken, hè (lacht). Mensen verzinnen maar wat. Er is ook een reden waarom niemand die vragen durft te stellen. Kijk naar wat mij is overkomen, dan weet je het wel.»

– Kun je dat even uitleggen?

Allen «Artiesten hebben véél macht, maar de mainstream media hebben liever dat ze dat niet beseffen. In deze tijden van nepnieuws, waarin mensen de media en de politici niet meer kunnen vertrouwen, vestigen ze hun hoop op muzikanten. Ze horen hun mening, ze vinden bevestiging van hun eigen ideeën en hun identiteit. De Rupert Murdochs en Paul Dacres van deze wereld zijn daar als de dood voor: zij willen de volledige controle behouden.»

– Wie vertegenwoordig jij als je in het nieuws komt?

Allen «Toen de Grenfell Tower in brand stond, was ik daar met een vriend van wie de familie in dat gebouw woonde. We hadden met een brandweerman gesproken en we merkten dat er iets niet klopte aan de informatie die werd verspreid. Ik heb Channel 4 niet gebeld om te vragen of ik in het nieuws mocht komen. Jon Snow (journalist van Channel 4, red.) zag me daar staan en vroeg me: ‘Zou je iets willen zeggen?’»

– Om de stem van het volk te laten horen?

Allen «Nee. Wel om een alternatieve waarheid aan bod te laten komen.»


Niets dan de waarheid

– Toen #MeToo losbarstte, vertelde je over een incident uit 2008 met de komiek James Corden in jouw tv-show. Hij flirtte toen onbeschaamd met jou voor een volle zaal. Kun je daar sinds #MeToo gemakkelijker over praten in de muziekindustrie?

Allen «Ik blijf zoveel mogelijk weg uit dat milieu, dus ik zou het je niet kunnen zeggen. Maar ik volg de popcultuur wel, en ik zie weinig verandering. James Corden is ook geen monster, hè. Het is een lieve jongen. Maar iedereen viel over mijn reactie op zijn avances (‘Als ik hem de mond had gesnoerd, had iedereen me frigide of pretentieus gevonden’, red.). Wat hij had gezegd, was geen issue. Dat is de wereld waarin we leven.»

– Op ‘No Shame’ zing je over gebruikt worden. ‘Higher’ klinkt alsof het over een zakenrelatie gaat.

Allen «Klopt. Iedereen denkt dat ik het over een ex-liefje heb, maar dat is het dus niet.»

– Kun je er iets meer uitleg over geven?

Allen «Ik weet niet hoeveel ik daarover mag vertellen. Het is toch waanzin dat ik niet op de hoogte ben van de juridische gevolgen als ik over mijn ervaringen wil praten?»

– Je hebt al snel het gevoel dat je er alleen voor staat.

Allen «Yep.»

– Je omschrijft jezelf graag als een onruststoker.

Allen «Ik zie mezelf vooral als een non-conformist. Ik ga mezelf niet censureren om beter te kunnen verkopen. Ik wil ook niet dat mijn dochters in zo’n wereld opgroeien. Als iemand me een vraag stelt, ga ik niet antwoorden: ‘Daar kan ik niks over zeggen, want dat zou mijn carrière weleens schade kunnen berokkenen.’ Zo is Donald Trump ook aan de macht gekomen. Ik wil ook niet met opzet mensen op stang jagen of het nieuws halen. Ik zeg de waarheid omdat dat het enige is wat ik heb.»

– Welke muziek kan jou nog opwinden?

Allen «Niet zoveel, jammer genoeg. Ik hou wel van Charli XCX, en van Marina and the Diamonds, Beyoncé en Rihanna. De meisjes, zeg maar. Ik heb het niet zo voor Spotify-muziek die voor een bepaalde doelgroep wordt gefabriceerd. Als ik daarnaar luister, moet ik altijd denken aan een stel stomvervelende songschrijvers die elkaar in een duf kamertje zitten te feliciteren met hun mierzoete shit. Ik word er misselijk van.»

– Je hebt het imago van een herrieschopper die maar niet volwassen wil worden.

Allen «Dat komt goed uit, ik voel me ook nog een kind. Ik blijf maar denken dat mensen ouder zijn dan ik, en nu zijn ze dat niet meer.»

– Je zult het je vast niet meer herinneren, maar ik heb in 2009 geprobeerd je aan te spreken op een awardshow. Nog voor ik iets kon zeggen, snauwde jij: ‘Fuck off!’

Allen «O, maar dat weet ik nog heel goed. Sorry, hoor. Ik zal aan de cocaïne gezeten hebben.»

– Geen probleem. Zou je vandaag nog zo reageren?

Allen «De kans is klein. Ik ga niet meer naar die prijsuitreikingen, het zijn poppolls om zichzelf eens lekker te kunnen feliciteren. Ik ben daar gewoon niet graag, ik krijg dan meteen zin in drugs en alcohol. En dat loopt nooit goed af. Dan zeg ik bijvoorbeeld ‘Fuck off!’ tegen aardige mensen.»

– En waarom?

Allen «Om indruk te maken. Dan ben ik een ongeleid projectiel. Maar het enige wat ik dan wil, is naar huis gaan.»

© New York Magazine / Vertaling en bewerking: Lieven Germonprez

‘No Shame’ verschijnt op 8 juni bij Parlophone.Lily Allen staat op 5 december in de Ancienne Belgique. Info en tickets: livenation.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234