'Orange Is The New Black', seizoen 7: de belangrijkste tv-serie van het decennium?

Welke verhalen zijn interessant genoeg om te vertellen op televisie? Vóór de zomer van 2013 was het antwoord: die van mannen met een duister kantje, zoals Don Draper (‘Mad Men’), Walter White (‘Breaking Bad’) of Tony Soprano (‘The Sopranos’). Ook toen Netflix in februari van dat jaar voor het eerst met een eigen serie op de proppen kwam, ‘House of Cards’, paste het hoofdpersonage, de meedogenloze Frank Underwood, perfect in het rijtje van mannelijke antihelden.


Een paar maanden later sloeg de tweede ‘Netflix-original’ echter een heel andere richting in: ‘Orange Is the New Black’ was een reeks over en met bijna alleen maar vrouwen. En niet, zoals in ‘Sex and the City’ of ‘Girls’, vrouwen uit één enkele bevoorrechte bevolkingsgroep, maar vrouwen van alle slag, kleur en afkomst.
Centraal staat Piper Chapman, een sneeuwwitte Brooklyn-prinses die betrapt wordt op het smokkelen van drugsgeld en in de gevangenis van Litchfield mag gaan brommen. Daar moet ze haar plaats zoeken tussen haar erg verscheidene medegevangenen – zwart, blank, oud, jong, lesbisch of transgender – en leert ze samen met de kijker hun achtergronden kennen. ‘Orange Is the New Black’ was een lappendeken van personages en verhalen, maar groeide de afgelopen zes seizoenen uit tot de best bekeken Netflix-reeks ooit: wereldwijd zagen 105 miljoen mensen minstens één aflevering. De serie kreeg twintig Emmy-nominaties, zette Netflix op de kaart als concurrent voor HBO en werd onlangs door Time nog uitgeroepen tot ‘de belangrijkste tv-serie van het decennium’. Terecht.
In het zevende en laatste seizoen is Piper vrijgelaten en probeert ze uit te zoeken hoe haar leven eruit moet zien zonder haar gevangenisvrouw Alex, zonder werkzekerheid of geld. Maar zij is niet de enige die worstelt met de vraag of je de draad opnieuw kunt oppikken, of je terug kunt naar wie je ooit was. Taystee is depressief na haar levenslange veroordeling voor een moord die ze niet heeft gepleegd. De eens zo vurige Red is door ziekte en ouderdom een schim van zichzelf. Het laatste sprankeltje zelfvertrouwen van ex-junk Dogget wordt voorgoed verbrijzeld en bij Crazy Eyes blijven de besparingen op psychologische ondersteuning niet zonder gevolgen.
‘Orange Is the New Black’ is altijd geëngageerde televisie geweest, een serie die discriminatie binnen het gevangeniswezen een gezicht gaf en zich afvroeg of een systeem dat gedetineerden uitbuit hen wel kan helpen om te herstellen. Het laatste seizoen komt op dat vlak nog met een finale mokerslag. PolyCon, het privébedrijf dat in het derde seizoen het management van Litchfield overnam en zoveel mogelijk geld uit de gevangenis probeert te persen, gaat in zee met de Amerikaanse immigratiepolitie ICE. En dan blijkt Litchfield nog een paradijs in vergelijking met de detentiecentra van president Trump, waarvan de mensonterende omstandigheden in enkele wraakroepende scènes tot leven worden gewekt. Het zijn opnieuw verhalen die nog niet verteld waren op televisie, maar verhalen die we volgens ‘Orange Is the New Black’ moeten vertellen en die dankzij deze reeks ook gehoord zullen worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234