Ouders aan de drank

Eén op de tien kinderen in ons land heeft een ouder die te veel drinkt. Ze lopen op hun tenen om te vermijden dat mama geïrriteerd naar de fles grijpt, koken als tienjarige zelf hun potje omdat papa in zijn roes weer eens geen eten heeft voorzien. Of worden boos als papa drinkt en krijgen het dan zelf hard te verduren.

Zoals Margot: ‘Ik was altijd het lastige kind dat papa geen Duveltje gunde, maar waarom vroeg niemand zich ooit af waarom ik zo reageerde?’ Thuis probeerde ze de flessen uit te gieten voor papa erbij kon. ‘Hoe meer ik zocht, hoe beter hij ze verstopte. Ik vond ze overal: in de spoelbak van het toilet, in de stofzuigerzak, in de afvoer.’

‘Ik heb meer dan eens gehoopt dat papa tegen een boom zou rijden. Dat klinkt cru – en nu ben ik heel blij dat het níét gebeurd is – maar ik schaam mij er ook niet voor om dat te zeggen. Toen papa dronk, haatte ik hem. Hij was er totaal niet voor ons. Hij keek niet naar mij en mijn zusje om.’

Het gezin waarin Margot (*) opgroeide had nochtans veel weg van het ideale plaatje. Mama arts, papa manager, twee lieve dochtertjes. Papa was wel vaak dronken, maar als Margot haar vriendinnetjes daarover polste, haalden die hun schouders op. ‘Elke papa was dat toch weleens? Alleen: zij vonden dat blijkbaar niet zo erg, terwijl ik het vreselijk vond. Ik begreep het niet.’

Pas veel later besefte Margot dat er verschillende gradaties van ‘dronken’ waren. Voor haar vriendinnetjes betekende het dat hun papa wat vrolijker was dan anders, wat losser in de omgang, grappiger ook. Háár vader kon dan niet meer op zijn benen staan, zwalpte en bracht geen zinnig woord meer uit. ‘Dan was hij een vod, totaal weg van de wereld. Daar was niets grappigs aan.’

Margot «Al van zolang ik me kan herinneren, dronk mijn vader. Elke dag. We gingen vaak uit wandelen, mama deed dat graag. Papa wou dan meteen op café. Dan dronk hij twee, soms drie Duvels na elkaar. Eenmaal thuis ontkurkte hij nog een fles wijn. En elk familiefeestje langs papa’s kant eindigde steevast met stomdronken tantes en nonkels. Ik stond daar niet bij stil. Ik dacht dat het er overal zo toeging.

»Als kind weet je toch niet wat normaal is? Ik had geen enkele referentie. Is één keer per week stomdronken zijn normaal? Of twee keer? Is het normaal dat je papa dan over zijn eigen voeten valt? Ik heb heel lang niet beseft wat er aan de hand was.»

Vandaag vertelt Margot haar verhaal, inclusief de trieste en zielige details, zonder veel moeite. De jonge vrouw van 25 – hip kapsel, energiek voorkomen – zal zelfs veel lachen tijdens ons gesprek. Soms om zich een houding te geven, maar ook omdat ze opgewekt is van nature en vandaag zo veel steviger in haar schoenen staat. Met een goede job en een vader die niet meer drinkt, is er weer een toekomst.

Margot «Ik móét mijn verhaal vertellen. Als kind luisterde niemand naar mij, ze wezen mij zelfs met de vinger: waar zeurde ik toch over? Nu ik volwassen ben, heb ik een stem, en die zal ik gebruiken. Zodat andere kinderen van alcoholisten zich niet zo ellendig hoeven te voelen als ik mij heb gevoeld.»

(*) Margot is een schuilnaam.


Kinderen van ouders met een drankprobleem kunnen terecht bij al-anonvl.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234