Ouwe rocker over zijn nieuwe leven: Thurston Moore

Thurston Moore is gescheiden van Kim Gordon, de vrouw die in Sonic Youth ook de bassiste van zijn leven was. Een akkefietje waardoor Sonic Youth wellicht tot in den treure op non-actief staat. Maar het muzikale leven gaat verder, en vandaag heeft Thurston Moore een nieuwe soloplaat in de winkel liggen: ‘The Best Day’. Humo sprak met de doorgewinterde New Yorker die sinds een jaar in Londen woont.

Stilzitten, tobben en treuren zijn geen dingen die Moore hoog in het vaandel draagt, want ‘The Best Day’ volgt amper een jaar na ‘Chelsea Light Moving’, de genadeloze rockplaat die hij maakte met het gelijknamige New Yorkse gelegenheidsproject.

Thurston Moore is de laatste tijd ook opvallend vaak in België. Onlangs op Pukkelpop, even daarvoor met een opmerkelijke noiseperformance op het Absolutely Free-festival in Genk, en vandaag in Brussel, om te babbelen over zijn nieuwe plaat en zo veel meer. We beginnen, small talk is our middle name, over het weer.

Thurston Moore «Ik ben inderdaad vaak in België de laatste tijd. En telkens als ik in een stad ben waar ik van hou, zoals Brussel, denk ik: ‘Hier zou ik kunnen wonen.’ Zeker op een mooie zonnige dag als vandaag. In Brussel ontdek ik altijd wel weer een nieuwe buurt. Gek, want het is een relatief kleine stad, maar blijkbaar met allemaal verborgen hoekjes. Een stad die zijn geheimen slechts traag prijsgeeft.»

HUMO Hoe is je Cockney dezer dagen?

Moore «Ik probeer er zo ver mogelijk bij uit de buurt te blijven. ’t Is pathetisch als een Amerikaan Brits begint te babbelen, het wordt onmiddellijk herkend als nep. Maar het is moeilijk om het niét te doen, en soms kun je er niet omheen. Als ik in London a glass of water bestel, verstaan ze mij niet. Het moet a glass of wot-tèh zijn. Ik vind het wel leuk om de Britse accenten te ontdekken. Sommige zijn charmant, lyrisch en mooi, andere zijn botter, bijna snauwerig. Zoals voetbalfans tegen elkaar zouden praten tijdens de wedstrijd. Alsof ze permanent dronken zijn. Nu, vaak is dat ook gewoon het geval, want iedereen drinkt hier. Alles sluit om middernacht, en het lijkt wel alsof de straten daarna alleen nog bevolkt worden door psychoten. Ik drink ook weleens graag een glas, maar ik word er eerder rustig van, en als ik voel dat ik mijn zinnen ga verliezen, stop ik. Aan dat punt razen ze hier blijkbaar schaamteloos voorbij. Alsof de enige bedoeling van drinken is: zot worden. Na twaalf uur ’s nachts loopt iedereen in Londen te brullen op straat, voornamelijk tieners en prille twintigers. Dierlijk gedrag bijna, opgekropte emoties die er door te drinken allemaal uitkomen. Iets wat ik nooit gekend heb. Ze willen ook allemaal vechten als ze gedronken hebben. Als ik drink word ik mellow, heb ik in het slechtste geval zin in goedkope romantiek, maar nooit heb ik het gevoel gehad dat ik ‘Fuuuck!’ of ‘Yeaaah!’ moet gaan lopen roepen. Het lijkt wel alsof ze hier speed in plaats van alcohol drinken.»

HUMO Misschien ligt het aan de snelheid waarmee ze drinken.

Moore (lachje) «Misschien. ’t Is in ieder geval erg intens. Het lijkt geen vrijetijdsbesteding maar a mission. Maar dat terzijde ben ik momenteel hopeloos verliefd op Engeland.»

HUMO Heb je al rondgehangen met Public Image Ltd?

Moore (lacht) «Dat was mijn droom in 1978: naar Londen verhuizen en optrekken met Public Image. Het heeft wat vertraging opgelopen, en nu wonen ze in Los Angeles – John Lydon alleszins. Maar ik heb wel al wat tijd doorgebracht met Viv Albertine (gitariste van de punkgroep The Slits, red.), telt dat ook? Zij was ground zero wat punk betreft, ze heeft nog met Sid Vicious samengewoond en in 1975 zelfs een groep met hem opgericht. Heb je haar memoires gelezen, ‘Clothes, Clothes, Clothes. Music, Music, Music. Boys, Boys, Boys’? Zeker doen, it’s great. Fantastisch boek over die tijd. Viv woont bij mij in de buurt, we zijn vrienden geworden, gaan af en toe samen iets eten. Ik praat graag met haar over de punkjaren, omdat het een wereld was die ik als jonge snaak enorm heb geromantiseerd. Ik zou overigens compleet verloren gelopen zijn, mocht ik in ’78 naar Londen zijn gekomen. Die stad is zo groot als sommige landen, merk ik nu.»

HUMO Zegt de man die heel zijn leven in New York heeft gewoond.

Moore «O, maar New York is klein, hoor. Een dorp, vergeleken met Londen. Vijf kilometer breed en twintig kilometer lang, that’s it.»

HUMO Nu heb je het over Manhattan?

Moore «Ja, ik heb het over de jaren 70 en 80, toen wás New York Manhattan. Brooklyn, dat was één of ander gehucht, ver weg. Londen is véél groter, uitgestrekter. Pas in 1983, ’84 ben ik voor het eerst naar Engeland gekomen, toen ik al veel minder vatbaar was voor jongensromantiek.»

Een mooie dag

HUMO Waarom ben je permanent naar Londen verhuisd?

Moore «Wel euh… Ik had in New York geen plek meer om te wonen. Zoals je weet, is mijn huwelijk stukgelopen, ik had mijn appartement verkocht, en voor het eerst sinds 1977 stond ik op straat. En de vrouw met wie ik een verhouding had, was naar Londen verhuisd. We hebben een tijdje heen en weer gevlogen om elkaar te zien, maar dat was ecologisch en financieel niet zo interessant (lachje). Ik merkte dat ik steeds vaker bij haar in Londen verbleef en minder en minder zin had om naar New York terug te gaan. New York is mijn New York niet meer. Ik voelde me er niet meer op mijn gemak. Brooklyn is het nieuwe New York, wat op de één of andere manier met geld te maken heeft. Ik heb me nooit hoeven af te vragen of ik wel geld genoeg had om in Manhattan te kunnen wonen, en tegenwoordig zou het me wellicht net lukken om er rond te komen, maar het interesseert me niet meer. Nu, Londen is even duur, maar in New York voelde ik me… verloren. En omdat ik bij degene wilde zijn op wie ik verliefd ben, heb ik mijn hart gevolgd en ben ik naar Londen verhuisd. In juni 2013 meer bepaald, naar een flat in het noorden van de stad. Waar ik de tijd heb genomen om me af te vragen wat ik wilde gaan doen, muzikaal gezien. Het laatste wat ik had gedaan, was die soloplaat die ik bij Beck thuis heb opgenomen (‘Demolished Thoughts’ uit 2011, red.). Daar heb ik uitgebreid mee getourd, met akoestische gitaren en violen. En net voor ik ging verhuizen, heb ik nog snel een rock-’n-rollplaat opgenomen met wat vrienden, ‘Chelsea Light Moving’. Een echte groep was dat, maar ik wist dat het iets tijdelijks was, een overgangsproject.»

HUMO Wisten zij dat?

Moore «Eerlijk: geen idee. Ik weet alleen dat ik hen na de plaat heb gezegd dat we maar een paar shows zouden spelen, maar we zijn blijven touren. En dat werd me te veel. Het romantische van met een groepje Amerika rondtrekken om in kleine kelders te gaan spelen, dat héb ik gedaan en ik wilde het niet nog eens doen. Er was in die kleine clubs en cafés ook niets of niemand om mij te beschermen tegen Sonic Youth-fans. Ze konden gewoon op me afstappen, ik kon me nergens verbergen. Ik apprecieer de adoratie, ben erdoor geflatteerd, maar dat directe contact is erg uitputtend. Vanaf het moment dat we ergens aankwamen tot we weer weggingen: nooit was ik op mijn gemak. En geloof me: de mensen díé op je afstappen zijn de hardcore people, de mensen die geen barrières kennen. De laatsten met wie je zou willen praten, zijn de eersten die komen praten. En ze zijn doorgaans heel erg in your face. (Hijgend) ‘Hey man! Hey man!’ Eigenlijk zeggen ze helemaal niks, ze vallen je gewoon lastig. In het allerbeste geval willen ze alleen maar een selfie (lacht).

»De rest van de groep had niet in de gaten hoe hard ik ermee worstelde. Zij hadden er ook geen last van. Soundcheck, en dan: ‘Hey, let’s go get some food.’ Ik kon niet mee, want dan werd ik gewoon achtervolgd. En tegen dat ze terugkwamen, was ik… gemolesteerd (lachje). Ik overdrijf, ik ben tenslotte Eddie Vedder niet, wat niet wegneemt dat ik op het einde doodop was. En ook: ‘Chelsea Light Moving’ was instant creation, songs die we opnamen in één dag. Ben ik dol op, maar ik was toe aan wat meer uitgewerkte dingen, ik wilde weer muziek schrijven. Een concreet plan had ik niet, dus begon ik te knutselen. Wat sleutelen aan onuitgebracht materiaal van Chelsea Light Moving, wat noisetracks, livestuff, een single die ik had uitgebracht, ‘Detonation’. Langzaamaan werd het een erg dynamisch allegaartje. Ik wilde de plaat aanvankelijk ook ‘Detonation’ noemen. Maar dan leerde ik in Londen een gitarist kennen die ik erg waardeerde, James Sedwards, en met hem ben ik aan de songs beginnen te knutselen. We zijn wat try-outs gaan doen, onder andere in het voorprogramma van Glenn Branca in Parijs, en hier in Londen voor Lee Ranaldo. Lee had Steve Shelley van Sonic Youth op drums, en die zei: ‘I like what I hear, als je een drummer nodig hebt, bel maar.’ En Steve is in mijn ogen de beste drummer ter wereld dus daar moest ik niet lang over nadenken. James kwam vervolgens aanzetten met bassiste Debbie Googe, die met My Bloody Valentine even op non-actief stond. Ik wist niet voor hoe lang, maar de vorige keer dat ze stillagen, heeft het twaalf jaar geduurd, dus dat was een relatief veilige gok (lacht). Steve en Debbie hadden nog nooit samengespeeld toen we voor het eerst de tape lieten lopen, maar ik wist meteen dat ik magie in handen had. Ineens had ik een geweldige groep.»

HUMO Je ging het eerst Thurston Moore UK noemen.

Moore «Mja, maar daar ben ik snel vanaf gestapt. Klonk net iets te corny. Ik hou er niet van om dingen uit te brengen onder mijn eigen naam, een T-shirt met Thurston Moore op: wie gaat dat kopen? Maar ik vond niks beter dus heb ik het maar zo gelaten.»

HUMO En de plaat heb je uiteindelijk niet ‘Detonation’ genoemd.

Moore «Omdat ik het te negatief vond klinken, er zijn al genoeg ontploffingen in de wereld (lachje). De energie die uitgaat van het woord ‘Detonation’ paste niet bij de plaat, die persoonlijker en emotioneler is geworden dan ik aanvankelijk had verwacht. Op een dag was ik in het huis van mijn moeder in Amerika, waar ik een oude foto van haar vond. Zij met haar hond, aan het baden in een meer. Mijn vader heeft de foto genomen. Ik wist meteen dat dat de hoes moest worden. Een positief beeld bij een positieve plaat. Het idee: een plaats van geluk vinden in een getormenteerde wereld vol conflicten. Tegengewicht voor de beelden op YouTube van mensen die elkaars hoofd afhakken. 99 procent van de mensen op deze wereld wil niemands hoofd afhakken, maar onze gemoedstoestand wordt wel bepaald door die kleine minderheid. Daarom dat ik een simpel idee wilde uitdragen. Het idee van een mooie dag, ‘The Best Day’. Een erg activistische gedachte: je concentreren op het goede en het een naam geven, als tegengewicht voor alle hebzucht in de wereld, al het kapitalistisch gemanoeuvreer, alle haat en alle oorlogen.»

HUMO Herinner je je die dag met je vader, moeder en hond aan het meer?

Moore «Die foto is genomen in de jaren 40, ik ben geboren in 1958. Ik was toen hooguit een concept (lacht). Mag ik hier overigens, voor de mensen in een wijde boog om mijn plaat gaan heenlopen, aan toevoegen dat het geen hippieplaat is? Ik heb ooit een poëziebundel geschreven die ‘Fuck a Hippie… But Be a Punk’ heette. Die identiteit mag ik niet verliezen.»

Alleen op het net

HUMO We hebben het al terloops over het fenomeen van de selfie gehad. Je hebt er eentje op je Facebookpagina staan met Brian May van Queen.

Moore «Technisch gezien is het geen selfie, mijn vriendin heeft die foto genomen, maar goed, ik begrijp dat je ’m in die categorie wil plaatsen. Het woord alleen al, selfie: het staat bijna synoniem voor deze bijna uitsluitend op consumptie en narcisme gerichte maatschappij. Het tegenovergestelde van het boeddhistische principe van jezelf wegcijferen.»

HUMO Maar een foto met Brian May dus.

Moore «Ik was in Londen naar Foo Fighters gaan kijken, ik ken Dave Grohl nog uit de Nirvana-dagen en we hebben dezelfde manager. Met die manager was ik voor de show iets gaan eten, en hij vroeg me wat het eerste concert was dat ik ooit had gezien. Ik zei ’m dat ik me dat niet meer herinnerde, maar dat ik wel nog wist wat het eerst concert was waar ik naartoe wílde gaan: Mott The Hoople in 1973 of ’74, met in het voorprogramma Queen. Ik had een ticket maar ik mocht niet gaan van mijn ouders. De eerste plaat van Queen was net uit – die ik geweldig vond – en ik heb het altijd spijtig gevonden dat ik de kans had gemist om ze in hun prille begindagen aan het werk te zien. Moet fantastisch geweest zijn. Anyway, we gaan van het restaurant rechtstreeks naar het concert, halen onze all area-passen af, en wie staat daar backstage in de kleedkamer van Foo Fighters? Brian May, met zijn kinderen. Daar moest uiteraard een fotomoment van komen. Maar het was dus géén selfie.»

HUMO Waar hebben jullie over gepraat?

Moore «O, the usual, making conversation. Uiteraard heb ik hem het verhaal van Mott The Hoople en Queen verteld, en over mijn niet-afgescheurde ticket. Hij was heel lief, een gentleman. Ik durf te betwijfelen of Sonic Youth ooit op zijn radar is verschenen. Hij deed wel alsof hij ons kende, maar hij stuurde het gesprek toch ook redelijk gezwind een andere richting uit (lacht).»

HUMO Het verbaast mij enigszins te horen dat jij een Queen-fan bent.

Moore «Die eerste Queen-plaat was rauw, man. Als 15-jarige was ik compleet weggeblazen. En ze zagen er zo bizar uit, glam en erg vrouwelijk. De Britse versie van New York Dolls, zeg maar. De tweede plaat was ook nog goed, maar je voelde al dat ze een andere richting uitwilden. Hun vierde plaat was ‘A Night at the Opera’, met ‘Bohemian Rhapsody’. Wat uiteraard een fenomenale song is, maar euh… Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Het was me iets te buitenaards.»

HUMO Niemand heeft ooit een groepje opgericht na het horen van ‘Bohemian Rhapsody’.

Moore «Exact, dat is het. De muziek van Queen was onbereikbaar geworden. Indrukwekkend, maar het raakte me niet meer, inspireerde me niet. Niet zoals bijvoorbeeld ‘Spiral Scratch’ van The Buzzcocks dat deed. Toen ik dat hoorde, dacht ik wél: ‘Dat wil ik ook doen.’»

HUMO Nog even terug naar je Facebookpagina, waar onlangs iemand liet weten dat hij, nu Sonic Youth gesplit is, nooit nog een soloproject van één van de groepsleden goed zal vinden. Hij voegde eraan toe dat hij zich voelde als het kind dat de echtscheiding van zijn ouders nooit helemaal zal kunnen verwerken. Begrijp je zo iemand?

Moore «Ik heb dat bericht niet gezien. Toen bekend werd dat Kim en ik gingen scheiden, was er op de sociale media een explosie aan meningen en commentaren. Alsof onze breuk gerecenseerd moest worden. Er is behoorlijk met stront gegooid geweest, terwijl niemand er het fijne van wist en het hoe dan ook niemands zaken zijn. Maar het betekende dus ook het einde van Sonic Youth, wat het wellicht voor veel mensen wat zwaarder maakte. Na de breuk ben ik maandenlang niet op internet geweest, omdat ik wist dat het gescheld en gefulmineer zich als wildvuur zou verspreiden.

»En wat bleek: op straat werd ik helemaal niet uitgescholden. Niemand die er iets over zei. De wereld van de sociale media is een parallelle wereld: wat er gebeurt en gezegd wordt, heeft niets met de echte wereld te maken. Wat niet betekent dat het geen verregaande invloed kan hebben op je echte leven. Mijn dochter, ze is twintig nu, is als tiener eens thuisgekomen van school. Ze werd gepest, niet zwaar, meer dan wat gefluister en achterklap was het niet, maar ze zat ermee. Ik heb haar gezegd dat een school een microsamenleving is. Elke dag met dezelfde mensen, elke dag gepositioneer, mensen die vechten voor hun plaatsje, vaak ten koste van anderen. Maar, zei ik haar, de dag dat je de schooldeur achter je dichttrekt, bestaat die wereld niet meer. Met Facebook is het net hetzelfde: wat op Facebook gebeurt, betekent niets daarbuiten.»

HUMO Om af te ronden op een vrolijke noot: je postte onlangs een filmpje van ‘The Angriest Guitar Player in the World’.

Moore (lacht) «Is die kerel niet geweldig? Voor je onwetende lezers: het gaat over een Engelse vent, een veertiger vermoed ik, die zichzelf filmt terwijl hij gitaar leert spelen. Wat hem zodanig slecht afgaat dat hij kwaad wordt op zijn vingers en handen en vloekt en tiert dat het een aard heeft. Topmateriaal. Hij heeft nu zelfs zijn eigen website, waar hij T-shirts en singles verkoopt. Ik had hem graag in ons voorprogramma gehad, maar mijn manager vond het een heel slecht idee (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234