'Over water': Humo sprak met Tom Dewispelaere, Tom Lenaerts en Tom Van Dyck

Tom Lenaerts, Tom Van Dyck en Tom Dewispelaere hebben ‘Over water’ klaar, een fictiereeks waar al maanden reikhalzend naar wordt uitgekeken – helemaal terecht, als u het ons vraagt – en die vanaf zondag op Eén te zien is. En toch: ‘Ik denk steeds vaker: misschien stop ik er beter mee.’

'Ik ben verslaafd aan werken. Het is minder gevaarlijk dan drugs, maar het kan ook veel kapotmaken'

Liefhebbers van topseries zullen, zelfs in tijden van Netflix-overvloed, danig onder de indruk zijn van ‘Over water’. Tom Lenaerts schreef de serie samen met Paul Baeten Gronda en vond terloops een nieuw genre uit. Tom Dewispelaere speelt vol overgave de net van een alcoholverslaving afgekickte BV John Beckers. En hoe Tom Van Dyck in de huid van personage Carl Dockx kruipt, is onzes inziens onmogelijk zonder de hulp van één of ander geestverruimend middel.

HUMO Maar coke, heren, daar doen jullie natuurlijk niet aan?

Tom Van Dyck (duikt bijna onder tafel) «Euh... Ik kook heel graag!»

Tom Lenaerts «Ik weet dat drugs ongezond zijn, maar los daarvan ben ik véél te bang om de controle te verliezen. Bang voor wat er zou kunnen gebeuren, voor het onbekende. Nu, ik zou weleens willen weten wat coke met mij doet, maar dan alleen in het gezelschap van mensen die níét onder invloed zijn.»

Van Dyck «Mensen in witte jassen die met een bed klaarstaan.»

HUMO Tom Lenaerts, vorige week zorgde je voor ophef met een uitval over de regeringscrisis bij ‘Van Gils & gasten’. ‘Politiek is een spel, maar het mag geen circus worden,’ zei je. Was dat één van de uitzonderlijke momenten dat je de controle verloor?

Lenaerts «Ja. Toen ik hoorde met wie ik die avond aan tafel zou zitten, had ik me stellig voorgenomen niks te zeggen. Maar het schouwspel voor mijn neus was van dien aard dat ik me niet kon inhouden. Mijn verontwaardiging won het van mijn hang naar controle.»

HUMO Je bracht de ergernis van vele mensen wel goed onder woorden.

Lenaerts «Dankjewel. Mijn uitval verbaasde me zelf ook, want iets in mij houdt altijd graag de touwtjes in handen.»

HUMO Ben je daarom zo gefascineerd door mensen die zichzelf wel verliezen in een verslaving? Waarom schreef je er een serie over?

Lenaerts «Omdat ik voel dat ik de neiging tot verslaving in mij heb zitten. Ik wou die angst – om mij ergens in te verliezen – bezweren door een personage alles te laten beleven waar ik bang van ben.»

Van Dyck «Ik ben er redelijk zeker van dat ik geen drager ben van het verslavingsgen. Ik heb wel periodes dat ik veel drink, maar als het moet, kan ik altijd direct stoppen.»

Lenaerts «Dat is zo. Jij kan op een avond drie sigaretten roken en er dan twee maanden afblijven.»

Tom Dewispelaere «Dat kan ik dus helemaal niet. Ik heb álles geprobeerd om te stoppen met roken, maar ik hou het nooit vol. Als ik dan sta te repeteren met een paar rokers, doe ik weer gezellig mee.»

HUMO Tom Lenaerts, jou is het wel gelukt, niet?

Lenaerts «Met behulp van pillen, omdat ik mijn voornemen om te stoppen al jarenlang had uitgesteld. Op den duur voelde ik me zo’n pipo – ik rookte al vijf jaar achter de rug van mijn kinderen – dat ik mezelf het mes op de keel heb gezet. Ik ben toen gestopt en heb mezelf ingeprent: ik ben een niet-roker, maar ik ben nog steeds een verslaafde mens. Net zoals hoofdpersonage John Beckers dat altijd zal zijn. Hij verandert gewoon van verslaving: hij raakt verslingerd aan macht, aanzien, geld…

»Ik heb de link met mezelf nog niet zo lang geleden gelegd. Ik vroeg me af: ben ik ook gewisseld van verslaving, en aan wat ben ik dan nu verslaafd? Ik heb toen ingezien dat ik me verlies in mijn job: ik ben werkverslaafd. Werk brengt je óók in een roes, in een andere wereld. Het is misschien niet zo gevaarlijk als een drugsverslaving, maar het kan ook veel kapotmaken.»

HUMO Heb je al geprobeerd om af te kicken?

Lenaerts «Ik ben ermee bezig, want ik heb me gerealiseerd dat ik er niet gelukkig van word. Ik werkte zeven dagen op zeven. En als ik dan eens even tijd had voor mezelf, voelde ik me helemaal verloren en wist ik geen blijf met mezelf.»

HUMO Ik herinner me, Tom Dewispelaere, dat je er vroeger van droomde piloot of acteur te worden. Zijn dat ook twee manieren om op te gaan in iets anders dan de werkelijkheid?

Dewispelaere «Dat is zo. Je kunt zo opgaan in spelen dat de adrenaline blijft stromen en je in een roes terechtkomt. Maar nu ik het extreem druk heb, voel ik dat ik dat niet kan volhouden, en dat de stoom eraf moet.»

'Ik geloof dat gevaar opzoeken tot iets bijzonders kan leiden' Tom Dewispelaere (links)

HUMO Wat doe je dan?

Dewispelaere «Dan ga ik dansen. Als ik voel dat ik ’t nodig heb, dans ik de hele nacht. Dat kan zo’n deugd doen.»

HUMO Andere manieren om stoom af te blazen?

Lenaerts «Roeien, lopen, kitesurfen. En seks natuurlijk.»

HUMO Tom Van Dyck, ben jij ook werkverslaafd? Jouw vrouw, actrice en scenarioschrijfster Alice Reys, zei: ‘Hij gaat zo op in zijn werk dat er niets anders meer bestaat.’

Van Dyck «Is dat een teken van werkverslaving? Mijn ouders waren zelfstandigen, ik ben opgevoed met het idee: je werkt elke dag en je werkt hard. Nu, ik ben door de jaren gaan beseffen dat het in ons vak flauwekul is om te zeggen: ik moet van halfnegen tot vijf aan mijn computer zitten. Ik werk nu aan een theatermonoloog en schrijf vaak in het bos. Ideeën komen vaak terloops – letterlijk eigenlijk, terwijl ik aan het lopen ben. Op die manier rendeer ik beter dan voor een computerscherm. En tóch is er nog steeds een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt dat ik niet zomaar om halfvier mag stoppen. Maar volgens mij heeft dat niks te maken met een verslaving.»

HUMO Het is niet dat je in een zalige roes verkeert?

Van Dyck «Neen! Integendeel: ik voel me er vaker het slachtoffer van. Dat keihard opgaan in mijn werk heeft een andere reden: ik ben nooit tevreden met wat ik maak en ik streef tot in het extreme naar perfectie. Het allerergste is dat ik soms zo blijf schaven aan een dialoog dat hij alleen maar slechter wordt. Terwijl het misschien een parel van een scène had kunnen zijn als ik gewoon twee dagen afstand had genomen. Ik word er echt gek van dat ik het nooit goed genoeg vind, ook al zeggen duizend mensen dat ze het knap vinden.»

Lenaerts «Daarom ben je zo’n goeie acteur.»

Van Dyck «Ik weet het niet. Hoe langer ik speel, des te onzekerder ik word. Ik denk steeds vaker: misschien stop ik er beter mee.»

HUMO Dat meen je niet! Met je acteerprestatie in ‘Over water’ heb je jezelf heruitgevonden én overtroffen.

Van Dyck «Maar nu lig ik alweer wakker van de theatermonoloog die ik probeer te schrijven en waarvan ik denk: het gaat mislukken. Ik leun niet achterover om van het resultaat van ‘Over water’ te genieten.»

Dewispelaere «O, dat kan ik wel. Toen ik vorige week nog eens naar ‘Risjaar Drei’ (theatervoorstelling met Peter Van Den Begin in de hoofdrol, red.) ging kijken, voelde ik me intens gelukkig toen ik zag hoe de tekst die ik samen met Stijn Van Opstal heb geschreven de zaal pakt, hoe de acteurs alles geven.

»Ik heb jou op het filmfestival in Gent tóch met een glimlach naar ‘Over water’ zien kijken.»

Van Dyck «Mja. Ik zou trouwens een pleidooi willen houden om series ook in de cinema te vertonen. Serie is de nieuwe film, zegt iedereen. Ik denk dat je ‘Over water’ eigenlijk in één keer zou moeten kunnen uitkijken.»


De juiste schoenen

HUMO Tom Van Dyck, voor de waanzinnige figuur van Carl Dockx lijk je bijna een metamorfose te hebben ondergaan.

Van Dyck «Ik ben er weer heel lang mee bezig geweest. Op een gegeven moment dácht ik dat ik hem te pakken had, maar twee weken voor we gingen draaien, dacht ik plots: neen, hij moet er anders uitzien. Hij moet een ander T-shirt aan, en vooral: andere schoenen!»

Lenaerts «Héél vreemd: Toms personages beginnen altijd met de schoenen. Die schoenen bepalen hoe hij loopt, en daar begint het voor Tom.»

Van Dyck «Ik loop ook altijd terwijl ik naar mijn personage zoek. Ik neem een houding aan en bij die houding horen specifieke kleren. Dat zoeken duurt bij mij heel lang. Mij opbellen en zeggen: ‘Kom over drie dagen die rol spelen’, dat gaat niet. Ik kan niet spelen voor ik het gevoel heb een personage helemaal te bezitten.

»Om écht in het vel van Dockx te kruipen, heb ik urenlang op de fiets en in mijn auto door de haven gereden, omdat ik dat deel van Antwerpen niet kende. Jij vraagt je nu natuurlijk af: is dat dan nodig om die rol te kunnen spelen? Ja dus, voor mij wel.

»Ik ken acteurs die de avond voor de eerste opnamedag zeggen: ‘Ik leer mijn tekst wel op de set,’ om zo hun focus te vinden. Ik ken er ook die onnozel blijven doen op de set, totdat er ‘Actie!’ wordt geroepen.»

Lenaerts «Marc Van Eeghem was zo iemand. Die kon tot op de laatste minuut met zijn broek op zijn knieën raar staan doen. Hij had dat nodig om zich vervolgens te kunnen concentreren. Tegen hem kon je ook wel zeggen: ‘Stop nu!’»

Van Dyck «Ik wil zelfs geen gsm in mijn buurt hebben op de set. Als ik iemand van de technische ploeg op zijn scherm zie kijken, dan stop ik met spelen. Dan ben ik helemaal afgeleid.»

HUMO Hoe blaas jij stoom af?

Van Dyck «Ik fiets op de rollen, soms tot het zwart wordt voor mijn ogen, terwijl ik luister naar keiharde muziek van Rage Against The Machine of The Birthday Party.»

'Als ik in de huid kruip van Carl Dockx, ben ik ontoe­rekenings­vatbaar tussen het moment dat ze 'Actie!' en het moment dat ze 'Cut!' roepen' Tom Van Dyck

HUMO Hoe bereid jij je voor op je rol, Tom Dewispelaere? Begin jij ook met het kiezen van schoenen?

Dewispelaere «Neen, bij mij gebeurt alles in mijn hoofd. Ik zoek mijn personages in de tekst. Eerst leer ik mijn tekst tot op de letter vanbuiten. Daar ben ik maniakaal in. Ik vind het heel belangrijk om élk zinnetje zo juist mogelijk te zeggen. En ik probeer na te gaan wat de schrijver wil zeggen met dat zinnetje. Daarna groeit mijn personage door te spelen, door de reacties van mijn tegenspelers en hoe ik daar spontaan op reageer. Zo ontstaat er altijd iets dat ik nooit zelf had kunnen bedenken. Dat je in het begin nog niet helemaal weet wat er zal gebeuren, vind ik juist zo heerlijk aan spelen.»

Lenaerts «Het personage John Beckers heeft ook geen fysieke metamorfose nodig. Dewispelaere speelt hem zo goed als zichzelf.»

Van Dyck «Dat is iets wat ik nooit doe. Ik kom ook niet graag als mezelf op televisie, en met de jaren wordt dat alleen maar erger.»

HUMO Jij doet niks anders, Tom Lenaerts.

Lenaerts «Ik ben geen acteur, hè? Als ik één keer iets moet zeggen voor de camera, kan ik dat geloofwaardig doen. Maar als ik daarna nóg een keer hetzelfde moet doen, word ik een imitator en nog een hele slechte ook. Zo ver mogelijk wegblijven van acteren en zo dicht mogelijk bij mezelf blijven: dat is het beste wat ik kan doen.

»Ik denk zelfs dat ik nu niet meer op een podium zou durven te staan zoals in de tijd van ‘Onvoorziene omstandigheden’ (improvisatieprogramma dat in 1994 op de VRT liep, red.). Ik heb daaruit geleerd wat ik eruit moest leren: dat het oké is om op je bek te gaan. Je moet gewoon zo snel mogelijk weer rechtstaan en nagaan: wat heb ik hiervan opgestoken?»

HUMO Wat is de laatste mislukking waaruit je hebt geleerd?

Lenaerts «Mijn afscheid bij Woestijnvis was een professionele mislukking. Die exit is niet in schoonheid verlopen omdat ik er toen blijkbaar niet in ben geslaagd om duidelijk over te brengen wat mij dwarszat en wat mij ongelukkig maakte. Daar ben ik niet trots op.»

Van Dyck «Ik vind het nog steeds heel moeilijk om te mislukken. Ik zou het zelfs moeilijk vinden om zoals jij nu hardop te zeggen dat iets niet is gelukt. Voor mij gaat dat gepaard met schaamte.»

HUMO En jij kunt je als acteur nog verstoppen achter het masker van een rol. Dat kan niet als je presenteert, zoals Tom Lenaerts.

Lenaerts «Neen, maar er zijn andere uitwegen om je gezicht niet te laten zien: je kunt je verschuilen achter ironie of sarcasme. Maar ik probeer altijd een situatie te creëren waarin ik zo dicht mogelijk bij mezelf kan blijven. Alleen in die comfortzone kan ik een goede presentator en schrijver zijn.»

Van Dyck «Ik heb ook dat bad van vertrouwen nodig om mij op een set of een podium schaamteloos te kunnen laten gaan. Bij ‘Over water’ is dat heel goed gelukt. We zijn van bij het begin volledig bij het project betrokken. We zijn zo omarmd dat we zonder angst onze pauwenstaart durfden te openen.»

HUMO Toch vraag ik me af of die hang naar controle ook niet als een rem werkt. Kan er niet pas iets echt unieks ontstaan als je risico’s neemt of de waanzin toelaat?

Lenaerts «Waarom? Die controle is een kwestie van professionaliteit, van maken dat je je job goed doet.»

HUMO Neem nu een Julien Schoenaerts.

Lenaerts «Die liet de waanzin niet toe, die had een psychose. Dat leidde tot uitzonderlijke momenten in het theater, maar ik vrees ook tot veel miserie.

»Nu, om iets te creëren dat écht goed is, moet je ver gaan. En toch moet je die grenzeloosheid steeds in evenwicht houden met een juiste dosis relativering. Dat spreekt elkaar tegen, want relativeren maakt je onzeker. Je moet dus laveren tussen overmoed en pure angst.»

Van Dyck «Ik heb een geweldige fascinatie voor mensen die veel meer aan hun impulsen durven toegeven dan ik. Mijn vrouw kan dat. Ik kan soms echt jaloers zijn op het gemak waarmee zij zich kan laten gaan en dingen kan laten gebeuren. Terwijl ik al in alle staten ben als we op vakantie aankomen en we niet precies de chalet toegewezen krijgen die ik maanden ervoor had geboekt (lacht).»

Lenaerts «Niet veel mensen kunnen of durven buiten de geijkte grenzen te denken. Anders zou er veel meer vernieuwing te zien zijn op tv. Er zijn vooral veel mensen die kunnen creëren in-de-stijl-van. Dat zijn goeie ambachtsmensen.»

HUMO Ben jij meer dan dat?

Lenaerts «Ik hoop het (lacht).»


De vloek van YouTube

HUMO ‘Over water’ is nieuw. Het is moeilijk om er een genre op te plakken.

Lenaerts «Dat probeer ik vaak te doen, denk ik: hybride programma’s en series bedenken, genres combineren, kleuren mengen zonder dat je weet wat de uitkomst is. Zo is ook ‘Taboe’ bij ons tot stand gekomen, als een combinatie van humor en human interest.»

HUMO Van wat is ‘Over water’ een combinatie?

Lenaerts «Het heeft iets van een whodunit en iets van een psychologisch drama. ‘Breaking Bad’ meets ‘Big Little Lies’, hoop ik. ‘Big Little Lies’ is echt het beste dat ik al in jaren heb gezien.»

HUMO Ik moet zeggen dat Carl Dockx bij momenten Walter White uit ‘Breaking Bad’ naar de kroon steekt.

Van Dyck «Dank u. Als ik in de huid kruip van Carl Dockx, ben ik ontoerekeningsvatbaar tussen het moment dat ze ‘Actie!’ en het moment dat ze ‘Cut!’ roepen. Ik heb ter voorbereiding soms nachten heel weinig geslapen, om extra kwetsbaar te zijn.»

Dewispelaere «Ik geloof dat gevaar opzoeken tot iets bijzonders kan leiden. Weet je nog die keer dat we met Olympique Dramatique ‘De kale zangeres’ van Ionesco gingen spelen? We begonnen te repeteren en het liep echt niet. We werden op den duur zo wanhopig dat we zelfs eens in Frankrijk zijn gaan kijken, waar ze dat stuk al meer dan vijftig jaar in de originele versie spelen. Wat we ook verzonnen, het trok op niets. Op een gegeven moment zei iemand: ‘Mannen, ik zie het niet meer zitten. Wat als ik nu eens een been breek?»

Lenaerts (tot Humo) «Voor de verzekering, hè.»

Van Dyck «Ja! Ik weet nog dat jullie je afvroegen hoe je dat been zo pijnloos mogelijk kon breken. Daar hadden jullie hele discussies over.»

Dewispelaere «We hebben toen zelfs gevraagd wat het zou kosten om de voorstelling af te gelasten. Dat bedrag was enorm! We konden echt niet anders dan tóch spelen. De première was in De Vooruit. De avond ervoor waren Stany Crets en Peter Van Den Begin nog komen kijken, en ze hadden gezegd: ‘Mannekes, dees mogen jullie echt níét doen!’ Maar we gingen de volgende dag toch op. We zijn er met de moed der wanhoop aan begonnen en de zaal was mee.»

HUMO Hoe kan dat nu?

Dewispelaere «Omdat we voor we het podium opstapten tegen elkaar hadden gezegd: ‘Als we vallen, vallen we héél diep, toitoi!’ We sprongen, de zaal sprong mee en het werd een groot feest.»

'Mijn afscheid bij Woestijnvis is niet in schoonheid verlopen en was een professionele mislukking' Tom Lenaerts (midden)

[HUMO Het personage John Beckers springt ook en neemt in een fractie van een seconde een beslissing met enorme gevolgen. Bij elke poging die hij vervolgens onderneemt om uit de shit te raken, zakt hij er steeds dieper in.

Dewispelaere «Hij is beginnen te liegen en daarna moet hij blíjven liegen.»

HUMO Ik dacht de hele tijd: zeg nu toch gewoon wat er is gebeurd. Maar dat doet hij niet.

Lenaerts «Daar is soms veel moed voor nodig, omdat je mensen niet wilt ontgoochelen.»

Dewispelaere «Hij heeft nog maar net een tweede kans gekregen en is bang dat ze het wéér in zijn schoenen gaan schuiven. Hij verstopt zich achter de leugen.»

HUMO In ‘The Handmaid’s Tale’ – nog zo’n geweldige serie – zegt hoofdpersonage Offred: ‘Vrouwen zijn altijd bang geweest om door mannen vermoord te worden, mannen zijn bang dat vrouwen hen zullen uitlachen.’

Lenaerts «Dat Beckers een BV is, wakkert de angst om gezichtsverlies te lijden natuurlijk nog meer aan. Dat is het probleem van bekend zijn: dat je op gênante momenten niet even onbekend kunt zijn.»

HUMO Jij hebt bij Woestijnvis BV’s zien opstaan en vallen, je weet wat roem doet met mensen. Ook in ‘De parelvissers’ had je het daar al over. Het onderwerp fascineert je.

Lenaerts «Roem is een bad van overmoed waarin je terechtkomt, hè. Dat kan het beste en het slechtste in de mens naar boven halen. Als roem je te beurt valt, heb je best mensen rond je heen die je met je voeten op de grond houden. Maar er zijn er ook die zich gaan omringen met jaknikkers: dan dreigt het gevaar. Het aloude verhaal van de kleren van de keizer.»

HUMO Jij was 20 toen je een BV werd. Je bent al langer bekend dan onbekend.

Lenaerts «Ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe het was om niet bekend te zijn. Maar ik kan me gelukkig prijzen dat ik altijd vrienden heb gehad die me hebben uitgelachen als ik maar het minste teken gaf van naast mijn schoenen te gaan lopen.

»Nu, ik heb laatst een fragment gezien van ‘Schalkse ruiters’ op YouTube, uit de uitzending met Jan Hoet en Paul Jambers – mijn kinderen kwamen daarmee aanzetten. Daar zag ik mezelf toch zitten met een teveel aan overmoed, om het woord arrogantie niet in de mond te nemen.

»Ik zou het nu anders doen. Ik word alleen maar nederiger en bescheidener, denk ik. Of misschien minder vals bescheiden. Ik weet heel goed wat ik niet kan, maar ook dat wat ik wél kan iets is dat nog geen honderd mensen in Vlaanderen kunnen.»

Van Dyck «Vreselijk, hè, dat je kinderen afkomen met die YouTube-filmpjes? ‘Papa! Hoe zag jij er toen uit!?’

»Kinderen worden door YouTube geduwd in de richting van: ‘Kijk mij eens!’ Ze moeten allemaal zo snel mogelijk een eigen vlog hebben. Het lijkt me verschrikkelijk. Onderscheid je maar eens in deze tijd. Ik heb in het stille Herentals nog kunnen denken: misschien kan ik wel iets uitzonderlijks. Ik moest niet op internet zien dat ik helemaal niet zo uniek was, dat een zogezegde ingeving al 165 mensen vóór mij door het hoofd was geschoten. Dat is voor mijn ontwikkeling niet slecht geweest.»

HUMO Hoe ga jij om met je bekendheid?

Van Dyck «Ik wil me er in ieder geval niet op laten voorstaan. Je kunt er soms iets zinnigs mee doen. Lenaerts en ik hebben samen in de Klimaatzaak gezeten. Hij is nog steeds één van de gezichten, ik ben eruit gestapt. Ik vind het niet genoeg om de Klimaatzaak gewoon te ondersteunen als bekende mens, ik wil er zelf iets over zeggen. Ik wil mijn bekommernis over hoe we de wereld om zeep helpen zelf verwoorden in de monoloog die ik nu aan het schrijven ben. En ik wil dat proces ook – we zijn er weer – helemaal zelf controleren.»

HUMO Je voorstelling die eind januari in De Arenbergschouwburg in première gaat, heet ‘Het beest in u’. Dat klinkt redelijk ongecontroleerd.

Van Dyck «Het gaat dan ook over hoe we als mens alle grenzen van het redelijke hebben overschreden. Hoe we allemaal in een leugen leven. Wij hebben onszelf wijsgemaakt dat we boven de dieren en boven de natuur staan, en hebben daarmee onze eigen ondergang in gang gezet. Mijn monoloog zal een betoog zijn voor rewilding: een pleidooi om op alle mogelijke vlakken terug te keren naar onze oorsprong, de natuur. We zijn stuk voor stuk een klein ecosysteem dat we met industrieel voedsel en arrogante leefgewoonten helemaal uit evenwicht brengen.

»Als je het milieuprobleem van bovenaf wil oplossen, gaat het alleen maar over de keuze tussen diesel duurder maken en kerosine extra belasten? Of: moeten we een geel hesje aandoen? Maar zolang je geen binding voelt met de kern van de zaak, doe je geen échte moeite. En de kern van de zaak is dat wij de natuur zijn, en dat je door de natuur te helpen jezelf helpt.»

HUMO Een waarheid als een koe. Amen.

Lenaerts (haalt de vijfde fles wijn boven) «Nog een glaasje. Het is biologische.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234