'Over Winnaars' op vtm: 'Ook de moed der wanhoop is nog altijd moed als het erop aankomt'

De wereldbevolking valt grofweg op te delen in twee groepen: zij bij wie de gebraden kippen de mond in vliegen en die zelfs in het onweer des levens nog van rugwind kunnen spreken, en zij die zich elke dag door het leven moeten zien te slaan, aantonend dat ook de moed der wanhoop nog altijd moed is als het erop aankomt.

Koen Wauters laat zich, toch als je de vakbladen enige geloofwaardigheid mag toedichten, eerder tot die eer ste groep rekenen, wat niet gezegd kon worden van Xander en Lena, het paar dat centraal stond in de laatste aflevering van ‘Over winnaars’. Tien jaar geleden werd hun wagen vol in de flank geraakt: het noodlot was komen aansjezen met vierwielaandrijving, en daarvan droegen ze allebei tot op vandaag de sporen. Xander kwam er het bekaaidst af en raakte vanaf het borstbeen verlamd, waardoor hij in een rolstoel terechtkwam. Hun voornemen om samen de wereld te zien werd een niet te veroorloven luxe: de Chinese Muur afstruinen, zoals ze ooit gehoopt hadden, leek onhaalbaar per rolstoel, en de bouw van een Chinese Lift liet, zoals het communistische regimes betaamt, ook al op zich wachten.

Zoiets moet je natuurlijk geen twee keer zeggen tegen Koen Wauters, die voor ‘Over winnaars’ al twee seizoenen lang mensen met een fysieke beperkingde hort op jaagt. Vóór Xander goed en wel bekomen was van de verrassing die erbij hoort als je plots een cameraploeg in je huiskamer aantreft, werd hij door Wauters al tot trainen aangemaand om alsnog die Chinese Muur te bedwingen. Een moeizame oefening op de trappen van het Atomium volgde, waarbij je Xander met elke tree iets meer twijfels zag krijgen bij de liefdadigheid die hem te beurt was gevallen. Even waagde je het om vanuit je zetel te bedenken dat één en ander toch meer moeite inhield dan het waard leek, maar als je wist wat goed voor je was, slikte je die oprisping weer in: jij hebt ook makkelijk praten met je zolen op de grond.

Van alle deelnemers sloeg Koen Wauters uiteindelijk nog het bleekst uit toen hij in China in de smiezen kreeg welke brokkelweg hun te wachten stond, maar de eigenlijke beklimming zelf behelsde al bij al maar zo’n tien minuten zendtijd. Dat pleitte voor ‘Over winnaars’: de verlokking om het afleggen van die oriëntaalse via dolorosa al te breed uit te smeren, liet het veelal links liggen. ‘Over winnaars’ ging meer om de aanloop dan om de sprong, om te weten komen hoe omslachtig het is om zo’n rolstoel de trein op te krijgen, en leren dat er ook matrassen bestaan die in jouw plaats woelen ’s nachts – wie daar zelf de kracht niet meer toe heeft, loopt immers akelig snel doorligwonden op. Zo zat je ook toe te kijken toen Koen Wauters tijdens een nacht op hotel z’n reisgezel midden in de nacht wekte: even met de slaap nog in je ooghoeken richting pot wankelen is geen optie voor wie niet zonder hulp kan woelen, en dus stak Wauters – ‘Pipi’tje doen?’ – een handje toe bij het hele proces, dat je overigens explicieter in beeld kreeg dan verwacht. Het zwijgen dat Wauters ertoe deed tijdens het lozen was voelbaar, aan z’n blik kon je aflezen dat de gebraden kippen thuis op stok waren gebleven.

‘Laat maar komen, vriendje,’ suste hij. Zou je iemand die je rechtgehouden heeft terwijl je via een sonde urine aftapt in een zak naast je bed daarna een vriend kunnen noemen? Je hoopt het nooit te weten te moeten komen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234