null Beeld

(P)review: Thé Lau & The Scene op Pinkpop 2014

Geef de doodsbrieven een contactverbod met de drukpers, hou op met de zegen af te smeken van de Belegen Patjepeeër hierboven, laat het zwart nog maar even blauw wezen: Thé Lau gaat niet dood tot het tegendeel bewezen is.

(jm)

Het openingsapplaus, enkele tellen voor Thé Lau met zijn The Scene het podium van Pinkpop opging, was mooi en warm en tragisch. En luguber - want daar stonden we dus, sfeerbevorderend te zweten, joyeus pils klokkend, de euforie van een vers opengeklikte festivalzomer als een zomervuurtje in onze koppen. Terwijl we - ettelijke duizenden sterk, daar voor de Brand Bier Stage - allemaal wisten: we staan hier voor iemand die straks dood gaat - Thé Lau heeft nooit van het eufemisme gehouden. Een slepende ziekte bestaat niet, kanker wel. Dat klamme gevoel wiste Thé Lau - stem, lijf en gezicht van de Nederpop, en van zoveel meer - zélf weg: 'Ik ben de afgelopen tijd behoorlijk ziek geweest, maar ik sta hier niet als een patiënt.'

'Thé Lau is de warme prins van de kouwe lage landen - het tegendeel daarvan zal nooit bewezen worden.'

Zo klónk hij ook niet, want daar kwamen de hits. En hoe onkies voelt het eigenlijk om het over hits te hebben als het over met wijze hand getekende, beroezende, in universeel Nederlands gestelde poëzie gaat? Anno 2014 is The Scene nog altijd - meer dan ooit zelfs, zo bleek - een ode aan het volle, wijnbespatte leven, aan de innige zachtmoedigheid en aan de zuivere, koket als wolkenslierten voorbijschuivende melancholie.

Hoe 'Geloof' mooi samenspande met mijn emometer, hoe 'Blauw' één liedje maar honderd kleuren was, hoe 'Rauw, Hees, Teder' pront klonk als z'n titel - The Scene is de homo melancholicus altijd van dienst geweest. 'Onder Aan De Dijk' zong Thé Lau samen met Jacqueline Govaert (unlock de Krezip-file in uw hoofd) (of niet), in 'Open' was het Tom Barman - toch een beetje de Jacqueline Govaert van Vlaanderen - die de helpende stem mocht zijn. Mooi om die twee heren samen te zien, trouwens, want beiden weten ze: een kop is pas een kop als ie boven het maaiveld uitsteekt. En er was de primeur: 'Slaap' had Thé Lau naar eigen zeggen eergisteren pas afgewerkt.

Het is waar, de klank zat niet goed, en misschien was het uur te vroeg voor zoveel definitief sentiment. Maar Thé Lau, de stuurse romanticus, de klaar uit z'n ogen kijkende meisjesman, de weke diva van blauwer dan blauw, leerde ons in blessuretijd wel een te onthouden lesje: rust mag roesten, passie niet. Nooit.

Aan het end was er 'Iedereen Is Van De Wereld', natuurlijk: het Wilhelmus van de misfits die je her en der ziet staan. Het publiek een Liverpool-spionkop, de spits eenzaam maar gelukkig. Thé Lau is de warme prins van de kouwe lage landen - het tegendeel daarvan zal nooit bewezen worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234