null Beeld

Panda Bear: 'Ik ben niet voor hits in de weg gelegd'

Na z’n duetje met de robots van Daft Punk op ‘Random Access Memories’ – zie de song ‘Doin’ It Right’ – gooit Noah Lennox aka Panda Bear ons een nieuwe plaat helemaal van hemzelf toe. De titel is misleidend: ‘Panda Bear Meets the Grim Reaper’ is géén samenwerking met één of andere gemaskerde nieuwe undergroundrapper, en evenmin de soundtrack bij een B-film over Godzilla-achtige reuzenmonsters. Al wordt er wel degelijk een strijd uitgevochten op de nieuwe soloplaat van het meest zichtbare Animal Collective-lid.

Katia Vlerick

Er wordt anders wel degelijk een strijd uitgevochten op de nieuwe soloplaat van het meest zichtbare Animal Collective-lid. Een overlijden, een geboorte, een verre verhuizing, een liefde die over is: Lennox heeft songs gemaakt over gebeurtenissen die hem dwongen zichzelf heruit te vinden. ‘Er gebeuren nu eenmaal dingen in je leven die een vroegere versie van jezelf doen afsterven.’ Al die mijmeringen worden evenwel gedragen door ritmische, kleurrijke, zelfs wat hiphoppig aandoende ritmes.

Noah Lennox zit voor me in het café van de AB, maar dwaalt met z’n gedachten nog rond in het hotel waar hij deze ochtend incheckte.

Noah Lennox «Mijn hotel hier in Brussel verwelkomt z’n gasten op een aparte manier: de tv speelt gregoriaanse gezangen als je de kamer binnenkomt. Mijn instinctieve reactie daarop was: erg stil zijn, en me focussen op de omgeving. Maar hotelkamers op tournee... (zucht) Ik kan ze nog steeds niet romantiseren. Ik apprecieer het dat ik een bed heb, en een dak boven mijn hoofd, maar dat is het zowat.»

HUMO Grappig dat je daarover begint. De song ‘Boys Latin’ op je nieuwe plaat heeft iets gospelachtigs.

Lennox «Wel, er is iets aan religieuze muziek dat de luisteraar tot een soort eerbied dwingt, dat valt niet te ontkennen. Dat is ook de signatuur van de meeste muziek waar ik van hou: muziek met een zekere spiritualiteit. En dat bedoel ik niet als genre of stijl, maar als kenmerk. Neem nu muziek met veel reverb: dat geeft me het gevoel dat ik me in een gigantische ruimte bevind – een kerk, zo je wil. Doen het ’m ook altijd bij mij: natte, waterige klanken. Veel dubreggae vind ik erg nat klinken. ‘Boys Latin’ is, méér dan de andere songs op de plaat, een song die ik waterig durf te noemen; dat zit vooral in de vloeibaarheid van de zang.»

HUMO Je hebt de laatste tijd ook veel naar Lee Perry geluisterd?

Lennox «Dat is zeker de productiestijl die me de afgelopen jaren het meest heeft beïnvloed. Die ronde, diepe bassen, en dan die ‘hoge’ percussie: veel hihats in de drums – een dunne, hoge sound. Lots of clicky clacky rhythmic stuff. En dan is er nog de ruimte tussen die twee uitersten om rare dingen te laten gebeuren. Ik betrap mezelf er keer op keer op: ik stop mijn bassen diep in de grond, ik stapel de percussie zo hoog mogelijk, en tussen die twee uitersten komt er een hele draaikolk van geluiden en effecten. Dubreggae heeft mijn hersenen aangetast, het kan niet anders (lacht).»

HUMO In ‘Tropic of Cancer’ zing je zó vloeibaar: het lijkt er even op dat je geen Engels zingt, maar een zelfverzonnen taal.

Lennox «Dat was niet mijn bedoeling, maar ik ben blij dat het zo overkomt. Het is een song over ziekte. Die conversatie met mijn ouders, toen ze me vertelden dat mijn vader zwaar ziek was... Ze waren zelf nog in shock door het nieuws, maar ze maakten er ook grappen over. Dat was zo raar. Het begin van de song is die persoonlijke anekdote, maar gaandeweg wordt het een lied waarin ik begrip probeer op te brengen voor die vernielende ziekte. Ik probeer kanker te zien als een zoveelste organisme in het universum dat probeert te overleven, dat net als wij en ieder ander levend wezen op aarde zijn genen tracht door te geven.

»Mijn vader stierf twaalf jaar geleden aan kanker. It happens.»

HUMO Liep je al lang met dat nummer rond? Of duurt het jaren voor je persoonlijke ervaringen in een liedje stopt?

Lennox «Het laatste. Wellicht heeft zelf kinderen krijgen er iets mee te maken gehad: je wordt gedwongen om die mantel die je al je hele leven aanhebt, uit te doen. Tot dan toe was alles gericht op jouw overlevingstocht: school, werk, jezelf te eten geven. Zodra je niet meer alleen bent, voer je nog steeds diezelfde strijd, maar wordt de focus verlegd naar these little guys. Misschien ben ik er niet zo elegant in geweest als de meeste andere vaders, maar ik heb de voorbije jaren toch mijn prioriteiten herschikt – ik heb twee kinderen, ze zijn 9 en 4. Die transformatie heeft een verlangen gevoed om wat meer in mezelf te kijken, waardoor mijn songs meer dagboeken werden. Nu, introspectie is niet slecht, maar je moet ook niet overdrijven. Anders ontaardt het in narcisme, zelfobsessie en een heleboel andere onprettige dingen.

»Dus: ik was me ervan bewust dat de kinderen dit alles in me wakker hadden geschud én dat ik een ander soort plaat wou maken. Het kon niet anders of dit werd mijn ‘coming of middle age’-plaat (lacht).»

HUMO Je werkte opnieuw samen met producer Pete Kember aka Sonic Boom van Spacemen 3.

Lennox «Ik was na ‘Tomboy’ wel op mijn hoede om nog een plaat met Pete te maken: bang om mezelf te herhalen. Maar hij vond het materiaal zo anders dan de vorige keer, dat ik wist: it’s gonna be okay. Pete en ik hebben dezelfde impuls om bij een song alles weg te strippen dat er niet absoluut hoeft te zijn. Dat we altijd op hetzelfde doel mikken, maakt de samenwerking net heel makkelijk.»


Mysterie Daft Punk

HUMO Ondanks de titel zit er meer humor in de nieuwe plaat dan in ‘Tomboy’.

Lennox «Je hebt nu de springerigheid van de ritmes en de kleuren van de geluiden; ‘Tomboy’ was inderdaad meer een zwart-witplaat. Zelfs al praat ik nu over serieuzere dingen in de teksten, toch wou ik de songs licht en casual laten klinken, met een soort hiphopbasis. En met popvocalen. De manier waarop ik een song als ‘Mr Noah’ zing, is mijn vette knipoog naar Rihanna in pakweg ‘Umbrella’.»

HUMO Zou die liefde voor radiopop er gekomen zijn door je samenwerking met de hitmakers van Daft Punk?

Lennox «Ik heb één en ander opgestoken van hun haast onmenselijke aandacht voor detail. Zo nauwkeurig zoals zij werken! Toch is het nog steeds een mysterie voor me hoe ze hits maken. Ik denk ook niet dat ik daarvoor in de wieg ben gelegd – exploreren blijft het opwindendste voor mij.

»‘Doin’ It Right’ is een belangrijke song voor me geweest, ook al is de basis ervan door Daft Punk gelegd. Dat mijn aandeel in het nummer meteen in de smaak viel bij the robots, gaf me de moed om verder te werken aan mijn plaat zoals ik bezig was. Want ik was al volop meer popgeoriënteerde songs aan het schrijven, toen ik naar Parijs vloog op uitnodiging van Daft Punk. In het vliegtuig terug naar huis kon ik opgelucht ademhalen: als mensen die jij respecteert je zo’n bevestiging geven, that’s a very powerful thing.»

HUMO Hoe zit het met nieuwe songs voor Animal Collective?

Lennox «Laten we zeggen dat ik langzaam begin te denken aan het schrijven van nieuwe dingen voor Animal Collective. Die groep zal in ieder geval de komende jaren van mijn leven in beslag nemen. En ik zit nog maar in de vroegste fase daarvan. Maar zoals je intussen wel hebt begrepen: er is nog genoeg emotional juice voor nieuwe songs.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234