null Beeld

Party Girl

Portret van een nachtvlindertje op jaren.

Erik Stockman

In The Las Vegas, rechts van de danspaal, zit ze meestal in haar eentje, op een kruk aan de toog: Angélique, een zestigjarig animeermeisje dat ondanks het klimmen der jaren geen afscheid lijkt te kunnen nemen van de champagnecoupekes, van de koelemmers, en van de violetblauwe lichtkrans waarin ze al een eeuwigheid leeft (‘Waar je danst, is je thuis’).

Maar Angélique heeft een aanbidder: Michel, een oude klant die het beu is altijd voor de champagne te moeten betalen en méér wil – samen slapen, eten, praten. De clou van ‘Party Girl’ is dat het verhaal van Angélique en Michel gebaseerd is op de realiteit: regisseur Samuel Theis, die zelf in de film opduikt, schetst een half documentair, half fictief portret van zijn eigen moeder, een nachtvlinder die nog steeds in de buurt van het nachtclubneon rondfladdert.

Af en toe werpt de documentaire filmstijl die de makers hanteren prachtige vruchten af. Zo weet de camera heel mooi de sfeer van de wee hours in de grootstad te vatten; dat magische moment wanneer de stoelen in de cafés omgekeerd op tafel staan, wanneer de laatste frituur die nog open is, toebehoort aan de moegedanste meiden van The Las Vegas, en wanneer het laatste restje van de nacht een droef walsje danst met het eerste schemerlicht.

Maar eigenlijk – en hier komt de reden waarom we toch niet helemaal zijn gevallen voor ‘Party Girl’ – weten we niet of we dat voortdurende heen en weer springen tussen cinéma vérité en fictie, tussen documentaire en romcom, wel zo geslaagd vinden: vooral in de grote confrontatiescènes zie je de niet-professionele acteurs heel hard worstelen met hun rol.

Zeker, ‘Party Girl’ bewijst dat achter elk mens een verhaal schuilt dat het vertellen waard is (een stelregel die de laatste jaren vooral door de makers van humaninterestprogramma’s wordt gehanteerd), maar we kunnen het echt niet helpen: hoe prachtig en hoe aandoenlijk we die Angélique ook vonden, het kind in ons begon al na twintig minuten stiekem terug te verlangen naar de Droomstof van de échte cinema; naar Richard B. Riddick, Barney Ross en Han Solo; en naar Snake Plissken natuurlijk.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234