‘Ja, ik ga soms naar een psycholoog. Als ik daar buitenstap, voel ik me beter gewapend om het leven aan te kunnen’

kv mechelenSteven Defour

‘Pas op het laatst in het ziekenhuis heeft mijn vader tegen mij gezegd dat hij mij graag zag’

‘Ja, ik ga soms naar een psycholoog. Als ik daar buitenstap, voel ik me beter gewapend om het leven aan te kunnen’Beeld Marco Mertens

Vroeger dan verwacht is Steven Defour (32) teruggekeerd naar KV Mechelen, de club waar het voor hem allemaal begon. Na enkele moeilijke jaren - als gevolg van blessures, de dood van zijn vader, een relatiebreuk en het gemis van zijn dochtertje - hervindt de 52-voudige Rode Duivel zijn vreugde op en naast het veld. 'In Turkije kon ik een paar honderdduizend euro meer verdienen, maar nu ben ik waar ik gráág wil zijn.'

HUMO Hoe heb je de bijzondere laatste maanden beleefd?

STEVEN DEFOUR «Corona is een zegen geweest voor mijn conditie. Ik ben fanatiek beginnen te lopen, soms wel 16 kilometer. Andere keren ging ik 100 of zelfs 150 kilometer fietsen. Dat had ik nooit eerder in mijn carrière gedaan. Zo heb ik een stevige basis gelegd, veel steviger dan die waarmee ik vorig jaar bij Antwerp ben aangekomen. Daar pluk ik nu de vruchten van.

»Toch heb ik me ook zorgen gemaakt. Toen het virus uitbrak, liep ik al enkele weken rond met een droge hoest. Ik heb inspanningsastma en ben allergisch voor huisstofmijt en graspollen. Ik heb dus altijd hypergevoelige longen gehad: volgens de dokter hoefde ik me geen zorgen te maken. Maar toen die hoest maar niet wegging, heb ik me toch maar laten testen. Gelukkig was het resultaat negatief.»

HUMO Toen de competitie werd stilgelegd, was je nog een speler van Antwerp. Toen begin augustus de beker-finale tegen Club Brugge werd ingehaald, was je er niet meer bij.

DEFOUR «De coach besliste om mij niet te selecteren. Natuurlijk was ik ontgoocheld: die finale had de bekroning van het seizoen moeten worden. Maar goed, voor mij voelt het alsof ik mee die beker heb gewonnen. Ik heb mijn aandeel gehad in het parcours richting de finale. Alleen ontbrak de kers op de taart. En tot een contractverlenging is het nadien ook niet meer gekomen.»

HUMO Daar stond je dan, zonder club. Heb je je zorgen gemaakt?

DEFOUR «Er zal wel iets uit de bus komen, dacht ik. Maar toen kreeg corona ook de transfermarkt in haar greep. Er gebeurden nauwelijks nog transfers.»

HUMO Maar kijk, nu zit je toch bij KV Mechelen.

DEFOUR «Omdat ik het lopen en fietsen beu raakte, ben ik eerst samen met onder meer Kevin Mirallas (ex-ploegmaat bij Antwerp, red.) in Ukkel bij een voetbalacademie beginnen te trainen. Nicolas Anelka (ex-speler van onder meer Chelsea, red.) die een paar straten verder woont, deed ook af en toe mee en gaf ons wat raad. Maar omdat ik de teamgeest miste, heb ik Tom Caluwé (sportdirecteur van KV Mechelen, red.) een berichtje gestuurd. Tom is net als ik een ex-speler van KV. Als 10-jarig jeugdspelertje heb ik hem vaak aan het werk gezien in het eerste elftal, en later hebben we zelfs één wedstrijd samen voor de nationale ploeg gespeeld. Ik sms'te hem: 'Vind je 't oké als ik bij KV kom meetrainen?' Na overleg met de technische staf en het bestuur ging het licht op groen. Over een contract is toen niet gesproken. Van Tom wist ik trouwens dat er niet veel budget was.

»Ik was er pas een week toen KV een oefenduel speelde tegen AA Gent. Wouter Vrancken, de coach, vroeg of ik wilde meedoen. 'Graag,' zei ik, 'maar dan moet er wel iets tegenover staan.' Door mee te spelen, liep ik immers het risico geblesseerd te raken en zo een eventuele transfer naar een andere ploeg te hypothekeren. Ook al is KV Mechelen een speciale club voor mij, er moest wel íéts op tafel komen, een blijk van respect. Binnen een week was het beklonken.»

HUMO De voorbije twee seizoenen - zowel bij Burnley als bij Antwerp - speelde je maar een fractie van de wedstrijden.

DEFOUR «Mijn contract is nu prestatiegericht: als ik niet fit ben en niet kan spelen, kost ik de club amper iets. Maar mijn fysieke testen waren uitstekend.»

HUMO Afwachten toch maar. Sinds je terugkeer uit Enge-land heb je vaak de krant gehaald met blessures.

DEFOUR «Toen ik voor Antwerp tekende, was ik pas hersteld van een blessure. De afspraak was dat we geleidelijk zouden opbouwen naar 100 procent fitheid. Door omstandigheden is dat plan versneld. Alleen: mijn lichaam heeft stop gezegd. Het was er niet klaar voor. Dat heeft tot nieuwe blessures geleid.

»Eigenlijk was alles terug te brengen tot de kraakbeenblessure die me in Burnley negen maanden aan de kant had gehouden. Nadien kreeg ik last aan de kuit en volgde een bijzonder ingrijpende operatie: er zijn twee spieren en littekenweefsel weggesneden. Zoiets blijft niet zonder gevolgen.»

HUMO Een dag zonder pijn, ken jij dat?

DEFOUR (lacht) «Elke ochtend moet ik een minuut of tien wandelen voor ik pijnvrij ben. Slijtage, zeker?

»Zonder die blessures was ik zeker nog niet naar België teruggekeerd. Maar als ik me dan toch ergens opnieuw moet bewijzen, dan liever bij KV Mechelen dan in Turkije, waar ik ook naartoe kon. Ik had er een paar honderdduizend euro meer kunnen verdienen, maar nu heb ik de luxe dat ik uitkom voor de club waar ik gráág wil spelen. Ik wil weer plezier hebben, iets wat ik de laatste jaren te weinig heb gevoeld. Ik zat vaker in de fitness dan ik op het veld stond.»

HUMO 'Ik zou graag nog eens voor KV spelen. Ook al is het om op de bank te zitten en af en toe in te vallen,' zei je anderhalf jaar geleden in Humo.

DEFOUR «Dat was een scenario dat ik in mijn hoofd had voor op mijn 36ste, om in mijn nadagen KV nog een plezier te doen met mijn ervaring. Maar nu, op mijn 32ste, kan ik me daar niet mee verzoenen. Mijn ambities reiken hoger.»

HUMO Volgt er hierna dan nog een andere club?

DEFOUR «Carrièreplanning is nooit mijn sterkste kant geweest. Laat ons hopen dat dit seizoen meevalt voor beide partijen. En dan nog heb ik het niet zelf in de hand: het kan altijd dat KV Mechelen niet met mij verder wil.»

HUMO Net zo goed wil jij nog een laatste slag slaan en ga je in één of andere woestijn-competitie uitbollen.

DEFOUR «Daar kan ik nu niet met ja of nee op antwoorden. Ik heb een dochtertje van 4. Daar moet ik ook rekening mee houden. Maar als KV met mij verder wil, moet het natuurlijk begrijpen dat een louter prestatiegericht contract niet meer volstaat.»

‘Na mijn voetbreuk ging ik wat vaker uit en dronk ik meer dan goed voor me was. Maar had ik meer uit mijn carrière kunnen halen? Ik denk het niet.’

VELDBEDJE BIJ PAPA

HUMO Je bent al een half leven weg uit Mechelen. Herken je de club van je jeugd nog?

DEFOUR «De kleedkamers, de bankjes, de douches, de cafetaria op het trainingscomplex: alles verkeert nog in exact dezelfde staat. Hooguit is er hier en daar een likje verf aangebracht. Fantastisch! Ik herbeleef mijn jeugd en geniet van elke dag.

»Als kind telde voor mij maar één ding: op mijn 18de in de eerste ploeg van KV Mechelen spelen! Mijn idolen heetten Jantje Verlinden, Tom Caluwé en João Elias. Ik keek naar élke wedstrijd en kon álle spelersnamen opnoemen. Op zaterdag speelde ik mijn wedstrijd, bleef nadien op het oefencomplex rondhangen om de wedstrijden van de oudere jeugdploegen te zien, en trok dan 's avonds naar het stadion om de eerste ploeg te zien. Soms mochten we een voorwedstrijd spelen, andere keren was ik ballenjongen. Zaterdag was mijn Malinwa-dag.»

HUMO Toch verhuisde je als 14-jarige naar Racing Genk.

DEFOUR «De club ging failliet en moest herbeginnen in derde klasse. In alle eerlijkheid: dat was onder mijn niveau. Ik speelde bij de nationale jeugdselectie en kon al op mijn 10de naar Anderlecht, Genk, Standard, PSV en Ajax. Elk jaar kwamen die clubs mijn vader de oren van zijn kop zagen. Maar hij dacht er nog niet aan: 'Nee, hij blijft hier!'

»Het faillissement kwam niet uit de lucht vallen. Een jaar eerder had KV al met veel moeite zijn licentie behaald. Ik herinner me dat we met alle jeugdspelers naar het stadion trokken om samen met duizenden andere supporters het verdict te aanhoren. Toen dat door de luidsprekers werd omgeroepen - 'KV Mechelen heeft zijn licentie!' - vielen we elkaar in de armen van geluk. Een jaar later zaten we er opnieuw, maar toen viel het zware verdict. Er werd een curator aangesteld en alle beste jeugdspelers zijn vertrokken. Ook ik moest mijn vrienden achterlaten voor mijn professionele droom. Mijn wereld verging. Ik laat nooit mijn emoties zien, ook toen al niet, maar thuis zijn er die avond wel tranen gevloeid.»

HUMO Je hebt je terugkeer bij KV Mechelen omschreven als 'emotioneel de mooiste transfer uit mijn carrière.'

DEFOUR «Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen ik blij heb gemaakt door mijn terugkeer naar KV. Zelfs mijn zus was door het dolle heen. Toen ik getekend had en thuiskwam, heb ik het toch even tot mij moeten laten doordringen. Ik wist niet dat de impact zo groot zou zijn.»

HUMO Je deed het ook voor je twee jaar geleden overleden vader. Maakte dat het ook zo emotioneel?

DEFOUR «Mijn vader ligt begraven op het kerkhof naast het stadion. Hij is délégué geweest bij de jeugd en heeft altijd een goede relatie gehad met Johan Timmermans (de door het Propere Handen-schandaal opgestapte ex-voorzitter, red.). Op zijn sterfbed stond hij erop dat ik ooit nog bij Malinwa zou spelen. Dat had ik mezelf ook altijd voorgenomen. Maar omdat hij zó aandrong, moest ik het op één of andere manier wel laten lukken. Ik had het hem beloofd.

»Ik ben altijd vrij rationeel geweest. Maar sinds mijn vader gestorven is, ben ik een pak emotioneler geworden. Tijdens een film kunnen de tranen nu zomaar over mijn wangen beginnen te rollen. En als ik met mijn zus of dichte vrienden over mijn papa praat, is er altijd een moment dat ik weet: als ik nu niet stop, ga ik huilen en kun je een uur lang niet meer met mij praten. Zijn foto's zitten in mijn gsm: ik kan er niet naar kijken zonder te huilen. Alsof er een deur is waarvan je weet: eens ze opengaat, krijg je ze niet meer dicht. Daarom probeer ik ze dicht te laten.»

HUMO Je praat er niet graag over?

DEFOUR «Nee. (Zwijgt even) Mijn vader en ik hebben nooit onze gevoelens getoond. Hij heeft nooit gezegd: 'Ik hou van u.' Dat hoefde ook niet. Zelf heb ik het nooit als een gemis ervaren, al ga ik nu zelf wel veel liefdevoller om met mijn dochtertje.

»Soms denk ik: als mijn vader me als kind vaker had gezegd hoe goed ik wel was, was ik misschien niet zo'n goede voetballer geworden. Zijn strengheid heeft me gehard. Trouwens, tegen anderen zei hij wél hoe fier hij was op mij en mijn zus.

»Ik zag mijn vader gewoon graag, en hij mij. We wisten het van elkaar, zonder dat het uitgesproken moest worden. Toch heeft het veel deugd gedaan dat we het elkaar in het ziekenhuis hebben kunnen zeggen. We hebben geblèt als kleine kinderen.»

HUMO Die tranen steken schril af tegen de ruzies die jullie jarenlang in de media hebben uitgevochten.

DEFOUR «Mijn vader was een impulsieve man. Als de kranten hem belden, gaf hij onomwonden zijn mening in plaats van eerst twee keer na te denken. Hij zei wel altijd sorry nadien, maar mij ging het steeds vaker irriteren: 'Papa, ge moet echt wel gaan opletten.' Dat heeft ertoe geleid dat we een tijdje niet meer met elkaar hebben gepraat. Maar dat hebben we weer bijgelegd.

»Mijn vader was zó nerveus dat hij tijdens een wedstrijd een heel pakje sigaretten rookte. Als ik na een wedstrijd de kleedkamer binnenkwam, had ik al tien gemiste oproepen én een boos bericht: 'Waarom antwoord je niet?' Als ik niet in de ploeg stond, belde hij: 'Waarom speel je niet? Ge moet daar weggaan!' Toen hij in de krant las 'Liverpool wil Steven Defour', belde hij mij: 'Ga jij naar Liverpool?' Ik wist nergens van. 'Het staat toch in de krant?' Dan moest ik hem uitleggen dat hij niet alles wat in de krant stond moest geloven. 'Ah, ge wilt het mij dus niet vertellen!' (lacht) Erg vermoeiend.

»Alleen, ik mis het nu wel. Zijn laatste bericht heb ik in mijn gsm bewaard: (met een krop in de keel) 'Doe uw best.' Dat was voor Burnley - Manchester United. Uitgerekend de match waarin ik mijn kraakbeenblessure heb opgelopen.»

HUMO Hoe heb je vernomen dat hij ziek was?

DEFOUR «Zijn pacemaker moest worden vervangen. Op de scan hebben ze toen puntjes op zijn longen gezien. Kanker, dachten ze. Ze wisten alleen niet in welk stadium. Mijn zus mocht het van mijn vader niet tegen mij zeggen: 'Steven moet voetballen!' Daar heeft ze zich niet aan gehouden: al huilend heeft ze mij gebeld. Net in die periode had ik twee dagen vrij. Het was juli, de voorbereiding moest nog beginnen. Ik ben naar België gekomen en ben toen samen met mijn vader naar de dokter geweest. Daar is de diagnose bevestigd.

»In september is zijn toestand snel verslechterd. De dokter heeft mij toen laten weten dat ik snel moest komen: 'Het zijn zijn laatste dagen.' Mijn zus en ik hebben toen een week naast hem in het ziekenhuis geslapen. Elk aan een kant, op een veldbedje.»

HUMO Op datzelfde moment schreven de Rode Duivels geschiedenis op het wereldkampioenschap in Rusland.

DEFOUR «Ik zat op het vliegtuig naar België toen ze hun kwartfinale tegen Brazilië speelden. Dat WK was goed om mijn gedachten te verzetten, maar echt doordringen deed het niet.

»In diezelfde periode heb ik er nog alles aan gedaan om mijn vader een wedstrijd in Burnley te laten bijwonen. Ik overlegde met de dokters of het verantwoord was, en legde contacten ter plaatse om hem in het ziekenhuis van Burnley te laten opnemen mocht het nodig zijn. Maar hij ging te snel achteruit, en ik was nog niet klaar om opnieuw te voetballen.»

HUMO Je hebt een tattoo van hem op je schouder laten zetten.

DEFOUR «Naast die van mijn dochter. Ik ben een fan van tatoeages. Mijn eerste heb ik al van toen ik 18 was (toont zijn arm): Exitus acta probat - het doel heiligt de middelen.»

‘Ik heb tegen 200 per uur geleefd en er te weinig van genoten. Ik heb een Gouden Schoen gewonnen, maar dat voelde als vanzelfsprekend.’

MOOI HUIS, GROTE AUTO

HUMO Een jaar na je vaders overlijden gingen jij en je vriendin uit elkaar.

DEFOUR «Er zijn momenten geweest dat ik voelde dat het me te veel werd. Daarom ook ben ik naar België teruggekeerd: om mijn leven weer op orde te krijgen. Dat het dan bij Antwerp op het veld niet liep zoals verwacht, hielp niet. Wat doe je dan? Praten. Eerst met je vrienden, maar met een psycholoog lukt dat beter.»

HUMO Je gaat naar een psycholoog?

DEFOUR «Ja. Ik heb geprobeerd om met vrienden te praten, maar het eerste wat je dan te horen krijgt, is: 'Kop op, het komt wel goed!' Dat irriteerde mij, want het gíng niet goed. Een psycholoog geeft je het gevoel een vriend te zijn, maar dan één die de juiste vragen stelt. Hij doet je nadenken. Het rare is dat je de hele tijd zelf zit te praten, zonder dat je het beseft. Je laat meer los dan je eigenlijk van plan was. Maar het werkt: telkens als ik er buitenstap, voel ik me beter. Beter gewapend ook om het leven aan te kunnen. Dat lucht op. Vooral ook omdat het even geduurd heeft voor ik iemand vond met wie ik een klik had. Het probleem met corona is dat het moeilijker geworden is om een afspraak te maken: heel veel mensen hebben nu een psycholoog nodig.»

HUMO Mannen zetten door-gaans minder snel de stap.

DEFOUR «Die weerstand heb ik zelf ook gevoeld. Ik ben voor het eerst met een psycholoog gaan praten toen ik nog bij Porto speelde, op aanraden van de directeur. Sportief ging het op en af: nu eens speelde ik, dan weer niet. Maar het WK van 2014 kwam eraan en dat wilde ik voor geen geld missen. Ik móést dus spelen. Tegelijk was ik aan het scheiden van mijn vrouw. Ook dat gaf problemen. Omdat ik zelf de stap niet durfde te zetten, had de club de psycholoog gevraagd om mij aan te spreken. Dat deed hij, elke dag een beetje. Van het één kwam het ander: ik begon weer te praten. Op den duur hadden we soms gesprekken die wel drie uur duurden.

»Ook bij Burnley ben ik naar de psycholoog van de club gegaan. Mijn vader was gestorven en mijn vriendin en ik gingen ook nog eens uit elkaar. Daardoor bleef ik alleen achter in Engeland. Dat ik mijn dochtertje zo lang niet kon zien, was moeilijk te aanvaarden: Ariana is mijn álles. Om je een voorbeeld te geven: als ze gewoon nog maar valt, dan breekt mijn hart. Ook al ben ik zelf op school wel duizend keer gevallen en weet ik dat het niets voorstelt.

»Nu ik terug in België ben, zie ik haar weer vaker. Tijdens de vakanties en in de weekends is ze bij mij.»

‘Sinds de dood van mijn vader ben ik emotioneler geworden. Tijdens een film kunnen de tranen nu zomaar over mijn wangen beginnen te rollen.’

HUMO 'Tijdens corona heeft een mens tijd om na te denken,' hoorde ik je in de voetbalpodcast Midmid zeggen. Dat heeft je doen beseffen dat niets boven geluk en gezondheid gaat.

DEFOUR «Wat is dat, gelukkig zijn? Voor mij is dat: mijn tijd doorbrengen met de mensen die ik graag zie en kunnen doen wat ik graag doe. Mijn dochtertje gelukkig zien opgroeien, en voetballen op een veld, niet revalideren ernaast. Dit virus heeft me er meer dan ooit bij doen stilstaan: gezondheid is het allerbelangrijkste.»

HUMO Zou dat tien jaar geleden ook je antwoord geweest zijn?

DEFOUR «Wellicht niet. Een mooi huis, een grote auto: waarschijnlijk zou ik dat geantwoord hebben. Door het overlijden van mijn vader, maar eigenlijk daarvoor al, door de geboorte van mijn dochter, heb ik leren relativeren. Ik herinner me mijn eerste wedstrijd nadat ik negen maanden had gerevalideerd. We verloren met 5-0 van Manchester City, maar mijn dochter was komen kijken: 'Papa goal? Papa est le meilleur!' Hoe ontgoocheld je dan ook bent, zo'n kind tovert een glimlach op je gezicht. Een nederlaag is dan sneller vergeten.»

HUMO Ariana spreekt Frans?

DEFOUR «Frans, Engels en een beetje Nederlands. Ze gaat naar de internationale school in Waterloo. Mijn ex en ik spraken Frans met elkaar. Ik moest altijd lachen met haar Nederlands, vandaar (lacht). Mijn Frans was, na vijf jaar Standard, een stuk beter.»

CEMENT IN DE VOET

HUMO Stel dat de 18-jarige Steven Defour komt binnenwandelen, welke raad zou je hem geven?

DEFOUR «Dat hij meer moet genieten van de mooie momenten en minder tegen 200 per uur moet leven. In vijf jaar Standard heb ik twee landstitels en een Gouden Schoen gewonnen, maar ik heb het niet intens beleefd. Het voelde vanzelfsprekend, het is voorbij gevlogen.»

HUMO Aan welke periode bewaar je de beste herinneringen?

DEFOUR «Bij Genk zat ik nog op de schoolbanken, en had ik geen tijd om ervan te genieten. Standard was speciaal omdat we succes boekten met een jonge bende - Axel (Witsel, red.), Marouane (Fellaini, red.) en ik. In Porto was de druk enorm. En in Anderlecht ben ik als de ex-kapitein van Standard door een deel van de supporters nooit helemaal aanvaard. Toch heb ik er veel vrienden gemaakt. Maar nergens heb ik een betere groepsdynamiek ervaren dan bij Burnley. Vooral het tweede seizoen was fantastisch. We werden zevende en ik knoopte weer aan bij mijn beste niveau. Nog altijd spreken fans op Twitter hun waardering uit.»

HUMO Heb je alles uit je carrière gehaald?

DEFOUR «Er had meer ingezeten als ik niet zo vaak geblesseerd was geweest. En als ik er op sommige momenten meer voor had geleefd. Door mijn voetbreuk miste ik in 2009 de Champions League-campagne waarvoor ik speciaal bij Standard was gebleven. Toen heb ik me laten gaan. Ik ging wat vaker op stap en dronk meer dan goed voor me was.

»Bij mijn terugkeer had ik nog altijd superveel pijn, waardoor ik met inspuitingen speelde. Mentaal was het zwaar: ik voelde dat ik beter kon, maar het lukte niet door de pijn. Het ging toen niet goed met mij.»

HUMO Vincent Kompany heeft ook veel blessures gehad, maar heeft desondanks wel een grote carrière opgebouwd.

DEFOUR «Kompany had om te beginnen meer talent dan ik, en bovendien heeft hij vooral spierblessures gehad. Vraag het aan Lieven Maesschalck (fysiotherapeut, red.): de impact op een lichaam van de blessures die ik heb gehad, is vele malen groter. Die voetbreuk heeft zelfs bijna mijn carrière beëindigd. Ze hebben een beentje uit mijn heup moeten halen en hebben dat vervolgens, vermengd met een soort van cement, in mijn voet geplaatst. De dokters hadden me gewaarschuwd: 'Als dit niet aanslaat, moet je stoppen met voetballen.' De operatie was een succes, maar de grote teen van mijn rechtervoet was wel korter geworden. Daardoor ben ik anders gaan lopen. Ik gebruikte spieren die ik nooit eerder had gebruikt, wat dan weer leidde tot nieuwe blessures.

»Ja, ik had er op sommige momenten meer voor kunnen doen. Maar had me dat een grotere carrière opgeleverd? Ik betwijfel het.»

HUMO In een recent interview deed je ex-makelaar Paul Stefani een boekje open over je liederlijke levensstijl. Zijn conclusie: 'Daardoor heeft Steven Defour een grote carrière gemist. Hij was altijd uit vorm.'

DEFOUR «Het enige wat ik daarover wil zeggen, is dat dat meer zegt over de mens Stefani dan over de onwaarheden die hij vertelt.»

HUMO Het einde van je carrière nadert. Al enig idee wat je daarna gaat doen? Ik las dat je een huis aan het bouwen bent nabij Marbella.

DEFOUR «Dat ga ik verhuren. Maar wie weet ga ik er ooit wel zelf wonen: ik hou van de zon. Misschien doe ik eerst een tijdje niets, tot het begint te kriebelen. Ik volg een trainerscursus, maar wil dat zeggen dat ik ook trainer word? Dat moet ik nog uitzoeken. En ik heb me ingeschreven in een golfclub. Ik kan wel tegen een balletje slaan, maar wil nu ook een handicap halen. Golf is slechts een hobby, maar dat was het voetbal ook, toch? (lacht)»

Club brugge - KV Mechelen, Play Sports, zat. 31 oktober, 20.45

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234